Naglulunch kami ng mga ka-batch kong graduate ng 2005, passer ng
november 05 din, nang ma-open yung tungkol s oath-taking. Oath taking? Siguro
kung may budget pa ako nun at hindi ako nagmamadaling makahanap ng
trabaho, malamang, nag-oath din ako, but then again...
Pero mas napaisip akong lalo ng pumasok na sa usapan ang tungkol s
IECEP.
Institute of Electronics and Communications Engineers of the
Philippines, hindi puedeng hindi ka magbayad ng initial due ng IECEP, pagkukunin
mo na ang license mo, hindi ko sure kung ganun din ang ibang
engineering body...
Pero ang weird kasi, narinig ko lang ulit ang IECEP s usapan ng mga
bagong engineers, dalawang taon matapos kong makuha ang lisensya at maging
miembro nito... San ba napunta ang Php300 na due namin? Ecstatic ka
kasi pagpasa ng board, siguro konti lang din ang kumuwestiyon s due na
iyon, hindi rin kasi ako nagtanong eh...
Naalala ko yung co-faculty ko sa pinagturuan kong school, 24 years na
syang ECE, langya! Di pa ako pinapanganak ECE na sya! Pero sya mismo
hindi nakaranas ng kahit anong perks galing sa org namin...
Di ko alam kung di lang ba ako nakikipagcoordinate o kung sadyang
nagpapalaki ng anuman ang org namin... Misteryo talaga yun sa akin... Wou...
At least hindi kasing tindi ng PSME magparamdam ang IECEP...
Thursday, June 22, 2006
Friday, June 09, 2006
12:30AM (astig me!)
eto ang mga kasama ko sa work right now :) and how i find their company interesting, exciting and fun all together... ill be telling you guys more bout them... that is if i ever find the time to write them articles... till then! this will be fun!
Wednesday, May 10, 2006
and we are back in the ball game!!!
hindi pa rin ako masyadong makapaniwala, pero ok na rin at dahil sa kailangan na... mag-i-start na ako ng bagong work sa lunes! buti naman at di ko naipahiya ang sarili ko na makakahanap ako ng job before may ends...
kahit na sinisipsip ko ang mangilang dugo sa gilagid ko wou! mabuti naman at hindi ako nagkaka "that time of the month" at hindi rin ako heavy bleeder...
aliw! nauna ko na munang dinaanan ang NBI clearance ko.. yung sa carriedo? para san kaya talaga yung entrance nilang Php 20?? bah! ang dami rin nun huh?!? kala ko dati sa aircon, pero hindi naman centralized ang aircon at mangilang rooms lang ang meron nito... medyo na-wi-weirduhan din ako sa mga tiga-kuha ng fingerprints, kase mas marami sila kaysa sa cashier, o kaya tiga verify, at tiga release, at di hamak na mas konti sila sa mga tiga quality-control...
nag-"hit" ang NBI clearance ko, dahil ata sa kontrata ko sa DOST, hindi ako nagkamali, naghintay ako ng may 1 hour para makipag-chikahan sa quality control kung bakit ako scholar ng DOST...
dapat pa ba yung tanong ba yun?
niweys, matapos kong i-kwento na yun nga, pinirmahan nya ang aking resibo at tuloy na ulit ang kwento...
nang makarating ako sa ayala, kinuha ko na rin ang aking medical... dyahe pa rin ako sa dentista... wow talaga! pero nasa likod ko na yun at ako ay nakapagmove-on na... medyo bad trip lang, dahil naghintay pa ako ng hanggang 2:30pm para ma-release ang aking medical certificate... noon ko lang napagtanto na pamasahe lang pala ang dala ko...
syet hindi pala ako makakapaglunch!
sige ok lang... minsan lang naman e, besides pag-uwi ko sa bahay i can eat everything to my heart's content... medyo napag-self pity rin ako nun ng konti, pero konti lang... mas matindi ang enthusiasm ko nun wouuuuuu!!!!
lesson learned, dapat magbaon din ng pasobrang cash... wag pupunta sa venue kahit saan ng sakto lang ang money... hehe mahirap na...
NIWEYS!!! We are back in the ball game!!!
PANG-REGULAR NA TOOOOO WOUUUU!!! (uhurmn...)
kahit na sinisipsip ko ang mangilang dugo sa gilagid ko wou! mabuti naman at hindi ako nagkaka "that time of the month" at hindi rin ako heavy bleeder...
aliw! nauna ko na munang dinaanan ang NBI clearance ko.. yung sa carriedo? para san kaya talaga yung entrance nilang Php 20?? bah! ang dami rin nun huh?!? kala ko dati sa aircon, pero hindi naman centralized ang aircon at mangilang rooms lang ang meron nito... medyo na-wi-weirduhan din ako sa mga tiga-kuha ng fingerprints, kase mas marami sila kaysa sa cashier, o kaya tiga verify, at tiga release, at di hamak na mas konti sila sa mga tiga quality-control...
nag-"hit" ang NBI clearance ko, dahil ata sa kontrata ko sa DOST, hindi ako nagkamali, naghintay ako ng may 1 hour para makipag-chikahan sa quality control kung bakit ako scholar ng DOST...
dapat pa ba yung tanong ba yun?
niweys, matapos kong i-kwento na yun nga, pinirmahan nya ang aking resibo at tuloy na ulit ang kwento...
nang makarating ako sa ayala, kinuha ko na rin ang aking medical... dyahe pa rin ako sa dentista... wow talaga! pero nasa likod ko na yun at ako ay nakapagmove-on na... medyo bad trip lang, dahil naghintay pa ako ng hanggang 2:30pm para ma-release ang aking medical certificate... noon ko lang napagtanto na pamasahe lang pala ang dala ko...
syet hindi pala ako makakapaglunch!
sige ok lang... minsan lang naman e, besides pag-uwi ko sa bahay i can eat everything to my heart's content... medyo napag-self pity rin ako nun ng konti, pero konti lang... mas matindi ang enthusiasm ko nun wouuuuuu!!!!
lesson learned, dapat magbaon din ng pasobrang cash... wag pupunta sa venue kahit saan ng sakto lang ang money... hehe mahirap na...
NIWEYS!!! We are back in the ball game!!!
PANG-REGULAR NA TOOOOO WOUUUU!!! (uhurmn...)
bisaya ka ba?!? bisaya ka pala e
pagwalang trabaho... boring ang mundo, masagana sa free time, kargado ng pera ng nanay =) pinakatipid siemps ang mag-apply ng trabaho online... sa dinadaanan ko papunta sa tig-ki-kinse/hour na internet shop kailangang lumampas muna kami sa isang eskinita na merong isang pamilya na HANEP magpatugtog! lintik sa lakas!!! nasa bungad pa lang kami, para na kaming niyu-yugyog, akala ko natutuwa ang mga kapitbahay ng may isang malaking lalaki na sumungaw sa bintana sa tapat ng bahay ng malakas magpatugtog... sabay sigaw ng...
"p*t@ng *inang!!! BISAYA talaga!!! p*t@ng *na!!!"
wow! kung mahina-hina lang ng konti yung sounds ng kapitbahay ng nagpapatugtog ng "haring solomon" at "silong ni kaka" malamang naging mas masaya... sumisigaw yung mamang nagmumura, baka alam nya rin na di sya maririnig...
inaasahan mo na siempre kung sino ang madalas tumangkilik ng tig-ki-kinseng internet shop... mga bata at mga teenager, ngayon ko lang napansin... ganito sila mag-alaskahan...
"Tiny!!! lumusob ka! pinanghaharang mo si drow ranger!!! hindi kaya!!!"
"BISAYA ka ba?!? hindi kaya SIYEETTT!"
"T*ng *na nagaabang! BISAYA!!!"
ganun din pag-bayaran na...
"o sikwinta, limang oras e..."
"hehe... bisaya..."
???
Pauwi na ako, kasabay ng mangilang teenager, may nakasalubong kaming isang lalaking naka-longsleeves na fit parang stuntman, naka-maong, naka-tuck in, all black, nakashades at bulldog leather shoes... palagay ko e seaman yung mama, anchor design ba naman ang nakalambitin sa leeg nya.. pero hindi sinabi nung mga nakasabay ko na...
"uy seaman...!"
ang sinabi nila
"hehe... bisayang-bisaya!"
sabi nila ang umimbento ng salitang jologs ay ang mga coñong gustong i-distinguish ang mga grupo ng tao na hindi nila kasama... ngayon pinapaniwala tayo ng media na most masses e mga "jologs" somehow maswerte pa ang salitang ito, dahil puede mo syang gamiting pang-uri (adjective)sa isang tao pero hindi mo sya ma-o-offend... parang nasama na talaga sa culture to describe a person's old school preference, hindi katulad ng mga salitang "hampaslupa" at "PG" na kahit isahog mo sa joke e hindi pa rin nakakatawa mas madalas e nakakainsulto pa rin...
ang pilipinas ay binubuo ng pitong libong isla at higit pa, isa sa mga rason kung bakit daw sa hindi naman kalakihang bansa e, may iba't-ibang kultura ito... narinig ko na sa ibang tao na ang mga ilokano raw ay kuripot, ang mga kapampangan daw ay "dugong aso" at hanggang ngayon di ko sigurado kung yun ba e positibo o kabaliktaran...
hindi mo maririnig sa media yan... mabuti nga't maingat sila sa ganitong mga bagay... pero nananatiling nag-pre-prevail ang generalization na ito, depende sa pinanggagalingan lalawigan may kadikit na agad na description... siempre pinakamature kung tutunghayan mo ang isang tao, sa pagkatao nya talaga mo sya i-lalarawan, at hindi sa kung saang probinsya sya galing.... meron na akong nabasang "You're a Filipino if..." hindi ko sigurado kung kasing sarap nito basahin ang "You're an Ilocano if...", "You're a Pampanggeño if..." o "You're a Bisiya if..." at kung ano-ano pa...
hindi nakakatawa na sa pinanggalingang probinsya palang sinasalansan na natin ang isa't isa... katulad ng kung pano ang diskriminasyon ng white sa mga black dati at ngayon... mahirap maisip ang pagkakaisa pag ganon... maikli ang article na ito para pag-aralan ang pinanggalingan ng ganitong pag-uugali ng pinoy... thesis material yun...
hindi ko alam kung ito ay isang biro o titingnang negatibo ang salitang "bisaya" sa ilang mga taong nakita ko... guilty akong natawa pag-ibinabato ito sa iba, at naaasar pag nasabihan din nito... hindi ko lubos maisip kung paanong ang salitang ito ay naging katawagan sa taong baduy manamit, malakas magpatugtog kahit alanganing oras, walang sense of team work, nag-aabang para kunin ang pinaghirapan ng iba, at laging naka Artic Sniper Rifle at nag-aabang sa bunker...
nang ang tooong sabihin naman nito ay alam naman nating mga taong marunong magsalita ng dialektong ito at nanggaling sa Visayan region... hwow...
disclaimer: please lang po wag naman kayong mag go-ballistic sa akin dahil sa post na to, it's just how i se it from where i stand, saka mas ok kung tatapusin nyo muna yung article, i tried to be fair... magcomment na rin kayo para masaya... =)
"p*t@ng *inang!!! BISAYA talaga!!! p*t@ng *na!!!"
wow! kung mahina-hina lang ng konti yung sounds ng kapitbahay ng nagpapatugtog ng "haring solomon" at "silong ni kaka" malamang naging mas masaya... sumisigaw yung mamang nagmumura, baka alam nya rin na di sya maririnig...
inaasahan mo na siempre kung sino ang madalas tumangkilik ng tig-ki-kinseng internet shop... mga bata at mga teenager, ngayon ko lang napansin... ganito sila mag-alaskahan...
"Tiny!!! lumusob ka! pinanghaharang mo si drow ranger!!! hindi kaya!!!"
"BISAYA ka ba?!? hindi kaya SIYEETTT!"
"T*ng *na nagaabang! BISAYA!!!"
ganun din pag-bayaran na...
"o sikwinta, limang oras e..."
"hehe... bisaya..."
???
Pauwi na ako, kasabay ng mangilang teenager, may nakasalubong kaming isang lalaking naka-longsleeves na fit parang stuntman, naka-maong, naka-tuck in, all black, nakashades at bulldog leather shoes... palagay ko e seaman yung mama, anchor design ba naman ang nakalambitin sa leeg nya.. pero hindi sinabi nung mga nakasabay ko na...
"uy seaman...!"
ang sinabi nila
"hehe... bisayang-bisaya!"
sabi nila ang umimbento ng salitang jologs ay ang mga coñong gustong i-distinguish ang mga grupo ng tao na hindi nila kasama... ngayon pinapaniwala tayo ng media na most masses e mga "jologs" somehow maswerte pa ang salitang ito, dahil puede mo syang gamiting pang-uri (adjective)sa isang tao pero hindi mo sya ma-o-offend... parang nasama na talaga sa culture to describe a person's old school preference, hindi katulad ng mga salitang "hampaslupa" at "PG" na kahit isahog mo sa joke e hindi pa rin nakakatawa mas madalas e nakakainsulto pa rin...
ang pilipinas ay binubuo ng pitong libong isla at higit pa, isa sa mga rason kung bakit daw sa hindi naman kalakihang bansa e, may iba't-ibang kultura ito... narinig ko na sa ibang tao na ang mga ilokano raw ay kuripot, ang mga kapampangan daw ay "dugong aso" at hanggang ngayon di ko sigurado kung yun ba e positibo o kabaliktaran...
hindi mo maririnig sa media yan... mabuti nga't maingat sila sa ganitong mga bagay... pero nananatiling nag-pre-prevail ang generalization na ito, depende sa pinanggagalingan lalawigan may kadikit na agad na description... siempre pinakamature kung tutunghayan mo ang isang tao, sa pagkatao nya talaga mo sya i-lalarawan, at hindi sa kung saang probinsya sya galing.... meron na akong nabasang "You're a Filipino if..." hindi ko sigurado kung kasing sarap nito basahin ang "You're an Ilocano if...", "You're a Pampanggeño if..." o "You're a Bisiya if..." at kung ano-ano pa...
hindi nakakatawa na sa pinanggalingang probinsya palang sinasalansan na natin ang isa't isa... katulad ng kung pano ang diskriminasyon ng white sa mga black dati at ngayon... mahirap maisip ang pagkakaisa pag ganon... maikli ang article na ito para pag-aralan ang pinanggalingan ng ganitong pag-uugali ng pinoy... thesis material yun...
hindi ko alam kung ito ay isang biro o titingnang negatibo ang salitang "bisaya" sa ilang mga taong nakita ko... guilty akong natawa pag-ibinabato ito sa iba, at naaasar pag nasabihan din nito... hindi ko lubos maisip kung paanong ang salitang ito ay naging katawagan sa taong baduy manamit, malakas magpatugtog kahit alanganing oras, walang sense of team work, nag-aabang para kunin ang pinaghirapan ng iba, at laging naka Artic Sniper Rifle at nag-aabang sa bunker...
nang ang tooong sabihin naman nito ay alam naman nating mga taong marunong magsalita ng dialektong ito at nanggaling sa Visayan region... hwow...
disclaimer: please lang po wag naman kayong mag go-ballistic sa akin dahil sa post na to, it's just how i se it from where i stand, saka mas ok kung tatapusin nyo muna yung article, i tried to be fair... magcomment na rin kayo para masaya... =)
Sunday, May 07, 2006
Tuesday, May 02, 2006
Mahirap na Exams
Grabeh...! ugali ko nung college ang mag-cram ng mag-cram pag may exam, pero sa totoong buhay pala hindi dapat ito ginagawa, dahil mas malupit ang exams dito at dapat matagal mo na itong napaghandaan!
Tinanggal ko sa isip ko ang kahit anong posibilidad na darating ang exams na 'to... eto yung exams na kailangan para makapasok sa trabaho... kung magpapabaya at hindi maghahanda, talagang deads ka! o parurusahan kanito ng mabuti... tama talaga ang nabasa kong libro tungkol sa procastination...
"we tend to procastinate, when what we forsee is something negative or what we dont want to face, which will nonetheless get in to you unprepared and unaware."
takot talaga ako sa exam na 'to! at kahit ubod ng ganda at sexy ng proctor, wala itong nagawa para maibsan ang kaba at kahihiyang nakaamba...
muntikan ko nang sisihin ang nanay ko, kung dangan ba namang dinisiplina nya ako ng mabuti eh hindi ito dapat mangyayari sa akin ngayon...
talagang sobrang sama ng resulta...
2 for permanent filling
3 for extraction
and oral prophylaxis
nareview na naman ako sa kung ano ang ibig sabihin ng "habang-buhay" =(
Tinanggal ko sa isip ko ang kahit anong posibilidad na darating ang exams na 'to... eto yung exams na kailangan para makapasok sa trabaho... kung magpapabaya at hindi maghahanda, talagang deads ka! o parurusahan kanito ng mabuti... tama talaga ang nabasa kong libro tungkol sa procastination...
"we tend to procastinate, when what we forsee is something negative or what we dont want to face, which will nonetheless get in to you unprepared and unaware."
takot talaga ako sa exam na 'to! at kahit ubod ng ganda at sexy ng proctor, wala itong nagawa para maibsan ang kaba at kahihiyang nakaamba...
muntikan ko nang sisihin ang nanay ko, kung dangan ba namang dinisiplina nya ako ng mabuti eh hindi ito dapat mangyayari sa akin ngayon...
talagang sobrang sama ng resulta...
2 for permanent filling
3 for extraction
and oral prophylaxis
nareview na naman ako sa kung ano ang ibig sabihin ng "habang-buhay" =(
Monday, May 01, 2006
Grade 5
Hindi ko talaga maintindihan ang aking "temporary amnesia" at wala akong maalala nung Grade 4, pero pakiramdam ko, nagkaisip ako ng Grade 5
Nagkaisip?!? Hindi ko maintindihan at nagtataka ako kung bakit may mga kaklase akong hirap na hirap matuto at bakit yung ibang kaklase ko naman e parang alam nila ang lahat ng bagay?!? mababaw ang tingin ko sa pag-aaral dahil sa hindi ko naman maintindihan kung bakit ako dapat mag-aral, pero dahil sa hiya ata takot ko sa teacher, natuto akong umintindi at umunawa ng binabasa ko, hidni rin ako kabilisang magcompute ng math, pero ok naman din... natuto akong mag-drawing ng half-note, whole-note, quarter-note, whole-rest,rest-room, g-clef at kung ano-ano pang musical symbols... yun lang hindi ko talaga naiintindihan ang teacher ko, palagay ko hindi nya talaga ito kayang ipaliwanag at ituro, puro pa-drawing, wala namang explanation, pero dahil sa madali lang bilugin ang ulo ng bata dati, hindi ako nag-react, hindi ako nagtanong... wow submissive...
Ang grading system ng elementary nong panahon ko ay nahahati sa apat na periods, 1st quarter, 2nd, 3rd at 4th, merong minsanang quiz, quarterly na periodical exams at araw-araw na pagbasa, pagsulat at sermunan... wala nang naglilista ng maingay. pero merong tiga-check ng palstic bag dahil sa phased-out na ang basurahan... lupit!!! nagkameron ng maraming chewing gum kaysa sa kulangot dahil sa bagong ordinansang ito! (axiom yun... hindi na kailangang i-test at pasubalian ang obserbasyong ito! ebidensya na kung ilang beses nabwisit ang nanay ko sa pagtatanggal ng bubble gum sa shorts ko twing maglalaba sya!) kahit na parang basura lang ang lecture notes ko, ayoko namang maglagay ng totoong basura sa bag ko... kaya ang kinakain ko sa recess e laging minatamis na saging champorado at lugaw basta hindi gagawa ng basura ok yun...
Hindi ako nagrereview para sa kahit anong exam at quiz nong elementary, mas mahalaga ang paglalaro, ang pag-aaral ay makakasira sa barkada at performance ko sa taguan, habulan, at batuhang bola...
Ang motivation ko noon ay baon, at yon tama baon lang... noon ko napatunayanna ang "appreciation" ay mas mainam na motivation kaysa sa baon, sermon at palo... ang lalim ng pagtanggap at pagpapahalaga ko nung isang beses matapos ang 2nd periodical exam namin sa science... sinabihan ako ng teacher ko...
"magaling pala itong si gerry..."
For the first time!!! Sya lang ang unang nagsabi sa akin nun! ang sarap palang makilala... ang sarap palang ma-appreciate...
Salamat sa teacher ko sa Science si Mrs. Elvira Dagohoy... nagkaron ako ng bagong rason para mag-aral... dahil sa dye-dyeeeennn... "appreciation" dati ang paborito kong subject ay HELE (sabi ng kapatid ko Home Economics & Living Education daw yun...)kung saan ang ginawa namin ay mag-ani ng mani, magbungkal ng lupa, magtanim ng buto at magdilig ng halaman.. ang saya! manual work! ang sarap saktan ng lupa! ibaon ang asarol at bungkalin ito... pero dahil sa mahiwagang appreciation, mas naging attentive ako sa lahat ng subject, mas ginusto kong tumawag ng positive attention, sinubukan pa namin ng isa kong pang ambitious at imaginative kong classmate na sumali sa isang practical science contest at ang entry namin ay ang wouuuu!!! nakakalokong...
"Solar Cooker!"
Kalokohan, dahil ito ay isang lutuan na ang gagawa ng ningas ay ang matinding sikat ng araw na ki-noncentrate ng lente... ok kulang pa paa ang galing namin hehe...
Section 2 ako buong elementary days ko, sabi nila mga section 1 daw ang pinakamagagaling... kaya nong highly motivated ako nun... sabi ko pagdating ng grade 6 kahit nakapantalon na silang lahat at nakashorts pa rin ako... mapapabilang ako sa kanila...
Kahit na motivated ako, hindi ko pa rin napapabayaan ang paglalaro ko.. ayos! sa totoo lang, hindi ko naman din kailangang magreview dahil multiple choice ang type ng exams, ang math naman kahit matagal bago ma-compute, nakukuha ko pa rin, needless to say, mas matataas ang grades ko mula ng ako ay ma-motivate...
Nung pipiliin na ang lima sa apatnapung estudyante na ipapadala sa section 1, wow! pang-anim ako!!! naungusan ako ng classmate ko ng ilang puntos dahil sa magagandang projects nya sa HELE! (paborito kong subject! trinaydor ako!!! yarrrrggghhhh!!!) nakapagpasa kasi sya ng hand thrower na gawa sa tubong bakal na binuksan ang gitna, tiyahin nya rin ang gumawa ng malaking signboard ng school... (saka mas mataas din ata sya sa akin sa math =) )
Yun ang una kong frustration! bukod sa hindi ako naibili ng nanay ko ng tig-do-doseng espada na may suksukan... inasam kong mapunta sa section 1 pero hindi ko nagawa dahil sa project na di ko kayang pantayan... hindi na kao motivated pagkatapos ng grade 5... ipinagpilitan ko sa aking sarili, hindi sila sobrang magaling kumpara sa akin... kaya ko rin ang kaya nila... (lam mo na pag ang bata na-frustrate isusumpa nya ang mundo...)
Challenged na ako
Challenge ang Grade 6...
Nagkaisip?!? Hindi ko maintindihan at nagtataka ako kung bakit may mga kaklase akong hirap na hirap matuto at bakit yung ibang kaklase ko naman e parang alam nila ang lahat ng bagay?!? mababaw ang tingin ko sa pag-aaral dahil sa hindi ko naman maintindihan kung bakit ako dapat mag-aral, pero dahil sa hiya ata takot ko sa teacher, natuto akong umintindi at umunawa ng binabasa ko, hidni rin ako kabilisang magcompute ng math, pero ok naman din... natuto akong mag-drawing ng half-note, whole-note, quarter-note, whole-rest,rest-room, g-clef at kung ano-ano pang musical symbols... yun lang hindi ko talaga naiintindihan ang teacher ko, palagay ko hindi nya talaga ito kayang ipaliwanag at ituro, puro pa-drawing, wala namang explanation, pero dahil sa madali lang bilugin ang ulo ng bata dati, hindi ako nag-react, hindi ako nagtanong... wow submissive...
Ang grading system ng elementary nong panahon ko ay nahahati sa apat na periods, 1st quarter, 2nd, 3rd at 4th, merong minsanang quiz, quarterly na periodical exams at araw-araw na pagbasa, pagsulat at sermunan... wala nang naglilista ng maingay. pero merong tiga-check ng palstic bag dahil sa phased-out na ang basurahan... lupit!!! nagkameron ng maraming chewing gum kaysa sa kulangot dahil sa bagong ordinansang ito! (axiom yun... hindi na kailangang i-test at pasubalian ang obserbasyong ito! ebidensya na kung ilang beses nabwisit ang nanay ko sa pagtatanggal ng bubble gum sa shorts ko twing maglalaba sya!) kahit na parang basura lang ang lecture notes ko, ayoko namang maglagay ng totoong basura sa bag ko... kaya ang kinakain ko sa recess e laging minatamis na saging champorado at lugaw basta hindi gagawa ng basura ok yun...
Hindi ako nagrereview para sa kahit anong exam at quiz nong elementary, mas mahalaga ang paglalaro, ang pag-aaral ay makakasira sa barkada at performance ko sa taguan, habulan, at batuhang bola...
Ang motivation ko noon ay baon, at yon tama baon lang... noon ko napatunayanna ang "appreciation" ay mas mainam na motivation kaysa sa baon, sermon at palo... ang lalim ng pagtanggap at pagpapahalaga ko nung isang beses matapos ang 2nd periodical exam namin sa science... sinabihan ako ng teacher ko...
"magaling pala itong si gerry..."
For the first time!!! Sya lang ang unang nagsabi sa akin nun! ang sarap palang makilala... ang sarap palang ma-appreciate...
Salamat sa teacher ko sa Science si Mrs. Elvira Dagohoy... nagkaron ako ng bagong rason para mag-aral... dahil sa dye-dyeeeennn... "appreciation" dati ang paborito kong subject ay HELE (sabi ng kapatid ko Home Economics & Living Education daw yun...)kung saan ang ginawa namin ay mag-ani ng mani, magbungkal ng lupa, magtanim ng buto at magdilig ng halaman.. ang saya! manual work! ang sarap saktan ng lupa! ibaon ang asarol at bungkalin ito... pero dahil sa mahiwagang appreciation, mas naging attentive ako sa lahat ng subject, mas ginusto kong tumawag ng positive attention, sinubukan pa namin ng isa kong pang ambitious at imaginative kong classmate na sumali sa isang practical science contest at ang entry namin ay ang wouuuu!!! nakakalokong...
"Solar Cooker!"
Kalokohan, dahil ito ay isang lutuan na ang gagawa ng ningas ay ang matinding sikat ng araw na ki-noncentrate ng lente... ok kulang pa paa ang galing namin hehe...
Section 2 ako buong elementary days ko, sabi nila mga section 1 daw ang pinakamagagaling... kaya nong highly motivated ako nun... sabi ko pagdating ng grade 6 kahit nakapantalon na silang lahat at nakashorts pa rin ako... mapapabilang ako sa kanila...
Kahit na motivated ako, hindi ko pa rin napapabayaan ang paglalaro ko.. ayos! sa totoo lang, hindi ko naman din kailangang magreview dahil multiple choice ang type ng exams, ang math naman kahit matagal bago ma-compute, nakukuha ko pa rin, needless to say, mas matataas ang grades ko mula ng ako ay ma-motivate...
Nung pipiliin na ang lima sa apatnapung estudyante na ipapadala sa section 1, wow! pang-anim ako!!! naungusan ako ng classmate ko ng ilang puntos dahil sa magagandang projects nya sa HELE! (paborito kong subject! trinaydor ako!!! yarrrrggghhhh!!!) nakapagpasa kasi sya ng hand thrower na gawa sa tubong bakal na binuksan ang gitna, tiyahin nya rin ang gumawa ng malaking signboard ng school... (saka mas mataas din ata sya sa akin sa math =) )
Yun ang una kong frustration! bukod sa hindi ako naibili ng nanay ko ng tig-do-doseng espada na may suksukan... inasam kong mapunta sa section 1 pero hindi ko nagawa dahil sa project na di ko kayang pantayan... hindi na kao motivated pagkatapos ng grade 5... ipinagpilitan ko sa aking sarili, hindi sila sobrang magaling kumpara sa akin... kaya ko rin ang kaya nila... (lam mo na pag ang bata na-frustrate isusumpa nya ang mundo...)
Challenged na ako
Challenge ang Grade 6...
Dry Swimming!!!
Ito ang libangan ng mga taong twing weekends lang bakasyon at walang oras para mag-organize o, mag reply sa text at tawag ng nag-oorganize! ang dye-dyeeeennn!!!
DRY SWIMMING
ALIW!!! ngayon ko lang kasi na try tong activity na toh! at talaga namang weeeee! ang saya! at siempre dahil sa ubod kayo ng busy, dapat ito ay ovenight dahil malamang may commitments pa rin ang mga sasama pagdating ng umaga o tanghali...
Ano naman ang mga kailangan dito? o sige, ang una sa lahat e kailangan mo nang mga kasama! group activity nga e! at dapat may mga kasama kang puyat! Tulad sa grupo namin, may isang call-center agent (so 'nuff said puyat sya), isang galing sa company bidding sa laguna, at isa pa na nag-organize naman ng birthday party... ayos! main ingridients!!! siemps kailangan din ng mga members na insistent at mapilit na ituloy ang event, pagkumpleto na puede nang isama lahaaaa aa aaat! ng kung sino pang gustong isama! o! ok! siemps kailangang mag-impake na ng gamit! dahil swimming yon, kailangan ng bagong bihisan, twalya, sabon, shampoo, toothpaste at toothbrush, isama na rin yung personal necessities... kung mahina ang baga, may ulcer, diarrhea at uhurmn... red alert...
Ayos! dahil sa mas ok ang biglaan ang event, expected nyo na dapat mag-co-commute kayo, siguraduhin nyo naman ang kung ano ang sasakyan at lugar na pupuntahan, mahirap makarating dun kung wala kayong "doon" malaki ang kanluran, san doon kayo pupunta...
Next pagkain... ni wala ngang nag-asikaso ng sasakyan at mag-co-commute kayo, sino naman ang ini-expect nyong magluto??? ok lang! ano ang ginagawa ng value meals? fast-food? magkalapit naman lagi ang andoks manok at 7-11... mas malamang na bagong sweldo ang mga insistent components ng group kaya ayos! kami? pizza ang napag-diskitahan namin...
Hindi exciting kung 'di nyo ipipilit ang bawal sa mga overnight resort... ang mga alak! kasama na ang chasers, ok kasama si Alfonso, kung na-ho-home sick kayo puede rin naman si Grand Ma, kung feeling royalty Em-pi! wag bumili ng alak na masyadong mahal lalo na kung ang aim nyo eh, makitang sumusuka ang mga kasama nyo para mas maganda at masaya tingnan ang pictures at videos nyo... so kung ok na!!! challenge na to!
Magkita-kita sa isang lugar na alam nyong lahat bago mag-proceed sa resort may mala-late, ok lang yun... dahil mai-ju-justify nya yun kahit ano ang mangyari, saka yun ang test of friendship! hanep!
Pag nagkita-kita na kayo, mapagtatanto nyo na malaking kalokohan ang mag-commute ng dis-oras ng gabi, saka ang mga puyat at may red-alert e hindi pala puedeng mag-swimming, puede kung sa puede wag nang mamilosopo... ang mga mapipilit namang ituloy ang swimming kahit syet ang logistics, at gaguhan ang plano e mga nangungulit lang, na-mi-miss lang pala nila kayong lahat... mapagdedesisyunan nyo na tumuloy sa kabarkada nyong may maluwag na place, may cd-player at malawak na tulugan... mag inom at magkwentuhan magdamag... dahil pagod at puyatang ibang kasama konti lang ang mag-iinom nila at makakatulog na rin agad, ang makukulit e ang iinom ng majority ng alcoholic beverage nyo kaya patas lang din...
Walang nabasá! maliban kung may sususka =) siemps meron pa ring medyo sasamá ang kalooban; kasama talaga yon, sayangin nyo ba namang ang oras nila... humingi ng tawad ibili sila ng marshmallows...
Ewan ko ba sa grupo namin... karaniwan pag-plinano ang isang event, karaniwan ay nauuwi sa inuman, sabagay kung natuloy man ang swimming, inuman pa rin naman yun... bago magkita-kita halos murahin na ang isa't isa pero pag naghiwahiwalay na ok pa rin...
Ang tagal na ng mga problemang napagdaanan namin at hindi naman sa lahat ng oras nagkakatulungan kami, time na lang talaga ang test... nagdadamayan pa rin naman kami kahit pa'no, insecurities, success and failures... haha! ang lalim! pero tuyo pa rin kami (ano man ang ibig sabihin nun...)
DRY SWIMMING
ALIW!!! ngayon ko lang kasi na try tong activity na toh! at talaga namang weeeee! ang saya! at siempre dahil sa ubod kayo ng busy, dapat ito ay ovenight dahil malamang may commitments pa rin ang mga sasama pagdating ng umaga o tanghali...
Ano naman ang mga kailangan dito? o sige, ang una sa lahat e kailangan mo nang mga kasama! group activity nga e! at dapat may mga kasama kang puyat! Tulad sa grupo namin, may isang call-center agent (so 'nuff said puyat sya), isang galing sa company bidding sa laguna, at isa pa na nag-organize naman ng birthday party... ayos! main ingridients!!! siemps kailangan din ng mga members na insistent at mapilit na ituloy ang event, pagkumpleto na puede nang isama lahaaaa aa aaat! ng kung sino pang gustong isama! o! ok! siemps kailangang mag-impake na ng gamit! dahil swimming yon, kailangan ng bagong bihisan, twalya, sabon, shampoo, toothpaste at toothbrush, isama na rin yung personal necessities... kung mahina ang baga, may ulcer, diarrhea at uhurmn... red alert...
Ayos! dahil sa mas ok ang biglaan ang event, expected nyo na dapat mag-co-commute kayo, siguraduhin nyo naman ang kung ano ang sasakyan at lugar na pupuntahan, mahirap makarating dun kung wala kayong "doon" malaki ang kanluran, san doon kayo pupunta...
Next pagkain... ni wala ngang nag-asikaso ng sasakyan at mag-co-commute kayo, sino naman ang ini-expect nyong magluto??? ok lang! ano ang ginagawa ng value meals? fast-food? magkalapit naman lagi ang andoks manok at 7-11... mas malamang na bagong sweldo ang mga insistent components ng group kaya ayos! kami? pizza ang napag-diskitahan namin...
Hindi exciting kung 'di nyo ipipilit ang bawal sa mga overnight resort... ang mga alak! kasama na ang chasers, ok kasama si Alfonso, kung na-ho-home sick kayo puede rin naman si Grand Ma, kung feeling royalty Em-pi! wag bumili ng alak na masyadong mahal lalo na kung ang aim nyo eh, makitang sumusuka ang mga kasama nyo para mas maganda at masaya tingnan ang pictures at videos nyo... so kung ok na!!! challenge na to!
Magkita-kita sa isang lugar na alam nyong lahat bago mag-proceed sa resort may mala-late, ok lang yun... dahil mai-ju-justify nya yun kahit ano ang mangyari, saka yun ang test of friendship! hanep!
Pag nagkita-kita na kayo, mapagtatanto nyo na malaking kalokohan ang mag-commute ng dis-oras ng gabi, saka ang mga puyat at may red-alert e hindi pala puedeng mag-swimming, puede kung sa puede wag nang mamilosopo... ang mga mapipilit namang ituloy ang swimming kahit syet ang logistics, at gaguhan ang plano e mga nangungulit lang, na-mi-miss lang pala nila kayong lahat... mapagdedesisyunan nyo na tumuloy sa kabarkada nyong may maluwag na place, may cd-player at malawak na tulugan... mag inom at magkwentuhan magdamag... dahil pagod at puyatang ibang kasama konti lang ang mag-iinom nila at makakatulog na rin agad, ang makukulit e ang iinom ng majority ng alcoholic beverage nyo kaya patas lang din...
Walang nabasá! maliban kung may sususka =) siemps meron pa ring medyo sasamá ang kalooban; kasama talaga yon, sayangin nyo ba namang ang oras nila... humingi ng tawad ibili sila ng marshmallows...
Ewan ko ba sa grupo namin... karaniwan pag-plinano ang isang event, karaniwan ay nauuwi sa inuman, sabagay kung natuloy man ang swimming, inuman pa rin naman yun... bago magkita-kita halos murahin na ang isa't isa pero pag naghiwahiwalay na ok pa rin...
Ang tagal na ng mga problemang napagdaanan namin at hindi naman sa lahat ng oras nagkakatulungan kami, time na lang talaga ang test... nagdadamayan pa rin naman kami kahit pa'no, insecurities, success and failures... haha! ang lalim! pero tuyo pa rin kami (ano man ang ibig sabihin nun...)
Monday, April 17, 2006
Tuesday, April 11, 2006
eom
panong matatanggal ng small town lottery ang gambling habit ng mga pinoy na gawa raw ng malawakang jueteng?
Social Consciousness
wala lang, entry ko dun sa isang essay writing... hmnnn
Sa init ng panahon, sa commercial ng Nescafe at Coca-Cola sa tv at sa mga tambay na nagpa-plano ng kani-kanilang mga outing, hindi na talaga maitatanggi...Summer Vacation na!!!tagal ko nang graduate pero vacation pa rin ang tingin ko sa summer.
Pag summer ano ba ang naaalala ng mga tao? Halo-halo? Magpapayat para ok ang susuoting get-up sa beach o sa pool? Labhan ang mga kumot dahil sa init e mabilis
matuyo ang mga ito? Ewan ko lang ha, pag bakasyon kasi, napapansin ko na kakaunti lang ang mga ka-kumpetisyon kong teeners sa paggamit ng internet sa mga cafes, hindi ko sigurado kung dahil ba sa wala silang baon na puedeng gastusin o wala kasi yung
“thrill” ng pag-cu-cutting class...
Pag ganitong summer marami tayong napagtri-tripang gawin, mag-outing, mag-picnic, mangilan din ang nagtitika sa mahal na araw, namamanata, recollection at retreat. Pero dahil sa magastos ang mga ito at mainit namang talaga. Madalas na ginagawa ko e manood ng tv. Libre na pwede ko pang-i-tutok sa akin ang electric fan, kahit na mas malamig at mas maraming puedeng mabasa at mapanood sa internet mas madalas akong manood ng tv, hindi kasi praktikal at kailangan ko ring ilayo ang mata ko sa monitor.
Bihira rin akong magbasa ng diaryo. Tutal naman ang laman ng diaryo e karaniwang mapapanood din sa tv. Libre pa. Saka pag nanonood ako ng tv nagiging “in” ako sa uso. Katulad ng nanalo pala si Sasuke sa laban nya kay Naruto, o natapos na pala sa wakas ang Dragonball Z hanggang GT, ibinalik pala ang Zenki?!? Tuloy tuloy na yan hanggang sa mga tele-novela at tele-fantasya. Ano ba yung palabas sa gitna ng mga
animes at tele-novelas? Ah! Oo nga pala, balita! Dito ko nalaman na malaking pagbabago sa hinaharap ni Keanna Reeves matapos sa Pinoy Big Brother, pagpapakasal ni Raymart at Claudine, at ang nalalapit na panganganak ni Lea Salonga... hindi ko maintindihan dito sa lugar namin, malaking achievement ang marating ni Garduce at iba pang Filipino mountaineers ang tuktok ng Mt. Everest pero parang mas malaki pang
balita na nagkabalikan na sina Mark Herras at Jennilyn Mercado.
Hindi ganun kalalim ang pagkaunawa ko sa pangkalahatang ugali ng mga Filipino, pero sa nakikita ko sa lugar namin na mas interesado kami sa mga balitang direktang nararamdaman namin, tulad ng pagtaas ng gasolina, pagmahal ng karne, isda at gulay,
anong oras mawawalan ng tubig, anong oras darating ang truck na nangongolekta ng basura at ano ang meryenda sa karinderya ni Aling Chedeng. Sunod dyan ang mga
“good news” sa balita na nakakalungkot isipin e puro showbiz.
Hindi ko alam kung maganda ba o pangit na ang masang pinoy e may napakagaan na pagtingin sa buhay, na akala mo e hindi sya seryoso sa mga mas mabibigat at matitinding issue politikal na animo e wala syang pakialam hangga't hindi sya nasasaling ng mga pangyayari sa kanyang paligid. Ang katulad na aspeto rin marahil ang nagpapanatili sa “positive outlook” ng mga pinoy parang lagi pa rin syang masaya, sabi nga ni Allan Robles...
“The Filipinos are not happy because they are, but because its their way of survival”
Sa panahong ang lipunan ay halos maihahalintulad sa nagdaang martial law, ibinabaon at sinisira ang mga ebidensya ng masasamang gawa, ang cha-cha ay sinusulong para ang bicameral ay maging unicameral,ang highschool ratio ng teachers sa estudyante e
umaabot ng 1:60, maulan ang summer dahil sa La Niña, nanganganib ang mundo dahil sa Global Warming, naitatama ang mali at ang mali ay ginagawang tama. Hindi nakakatawa na tayo ay nag-iinarte na parang walang pakialam, nagumagalaw tayo sa dikta ng kung ano ang minsan ay na-”sensationalize” ng media, oo sila ang pinakamadaling pagkuhanan ng impormasyon pero hindi dapat maging ibig sabihin nito na sila na rin
ang gagawa ng desisyon para sa atin. Kailangan pa rin na maunawaan natin ang ginagawa natin dahil sa ito ang ating napag-isipan at hindi ito ang “in”.
Hindi ako naniniwala na tayo... ay wala talagang pakialam sa ating paligid, dahil kung ganon ay para ko nang binastos ang diwa ng EDSA, pero hindi rin naman
nakakabubuting iasa ang pagbabago sa ganitong klaseng pag-aaklas, kung pupunuin natin ang EDSA shrine para barahan ng tao mula Cubao hanggang Ayala, ilang
porsiento lang ba ito kumpara sa pangkabuuang 85 milyong Filipino? At saka pagkatapos ng pagpapalit at mangilan pa, ano naman ang kasunod? Hindi lang basta
pagbabago sa sistema, kundi pagbabago ng sarili...
Sa palagay ko hindi lang basta pakialam ang solusyon... ta ang mabuting balita ang pag-asang ito ay nakapunla pa rin sa marami-rami pa ring mga Filipino. Sa bawat highschool teacher na nagtya-taygang mgaturo ng sisentang estudyante ng sabay-sabay, sa mga tapat ng taong nagbabalik ng nawalang wallet at bag kahit pa ito ay puno ng pera, sa mga OFWs nating di parin kinakalimutan ang kanilang pagka-Filipino, sa mga mamamahayag na kahit mapatay masabi lang ang katotohanan, sa gumagawa ng mga
maliliit na bagay hindi lang dahil basta may pakialam sila kungdi may malasakit.
Matagal na panahon para mapagtanto at magkaron tayo ng tunay na malasakit. Mas matagal para mapayamang muli ang bansa, hindi basat pakialam. Sa pinakasimpleng pagtingin sa mga bagay, hindi kailangang maintindihan natinh lahat ang “Law of
Supply and Demand” ang deflation rate at kung anu-ano pang mga ganung-ganon pang terminolohiya na kailangan pa ng college degree para matutunan. Ang mas mahalaga
e maintindihan natin na para umangat ng sabay-sabay, kailangang di tayo maghatakan, ang maliliit na gawa ay bandang huli makakaapekto sa mas marami... ganun ka simple, ganun din kakumplikado.
Sa init ng panahon, sa commercial ng Nescafe at Coca-Cola sa tv at sa mga tambay na nagpa-plano ng kani-kanilang mga outing, hindi na talaga maitatanggi...Summer Vacation na!!!tagal ko nang graduate pero vacation pa rin ang tingin ko sa summer.
Pag summer ano ba ang naaalala ng mga tao? Halo-halo? Magpapayat para ok ang susuoting get-up sa beach o sa pool? Labhan ang mga kumot dahil sa init e mabilis
matuyo ang mga ito? Ewan ko lang ha, pag bakasyon kasi, napapansin ko na kakaunti lang ang mga ka-kumpetisyon kong teeners sa paggamit ng internet sa mga cafes, hindi ko sigurado kung dahil ba sa wala silang baon na puedeng gastusin o wala kasi yung
“thrill” ng pag-cu-cutting class...
Pag ganitong summer marami tayong napagtri-tripang gawin, mag-outing, mag-picnic, mangilan din ang nagtitika sa mahal na araw, namamanata, recollection at retreat. Pero dahil sa magastos ang mga ito at mainit namang talaga. Madalas na ginagawa ko e manood ng tv. Libre na pwede ko pang-i-tutok sa akin ang electric fan, kahit na mas malamig at mas maraming puedeng mabasa at mapanood sa internet mas madalas akong manood ng tv, hindi kasi praktikal at kailangan ko ring ilayo ang mata ko sa monitor.
Bihira rin akong magbasa ng diaryo. Tutal naman ang laman ng diaryo e karaniwang mapapanood din sa tv. Libre pa. Saka pag nanonood ako ng tv nagiging “in” ako sa uso. Katulad ng nanalo pala si Sasuke sa laban nya kay Naruto, o natapos na pala sa wakas ang Dragonball Z hanggang GT, ibinalik pala ang Zenki?!? Tuloy tuloy na yan hanggang sa mga tele-novela at tele-fantasya. Ano ba yung palabas sa gitna ng mga
animes at tele-novelas? Ah! Oo nga pala, balita! Dito ko nalaman na malaking pagbabago sa hinaharap ni Keanna Reeves matapos sa Pinoy Big Brother, pagpapakasal ni Raymart at Claudine, at ang nalalapit na panganganak ni Lea Salonga... hindi ko maintindihan dito sa lugar namin, malaking achievement ang marating ni Garduce at iba pang Filipino mountaineers ang tuktok ng Mt. Everest pero parang mas malaki pang
balita na nagkabalikan na sina Mark Herras at Jennilyn Mercado.
Hindi ganun kalalim ang pagkaunawa ko sa pangkalahatang ugali ng mga Filipino, pero sa nakikita ko sa lugar namin na mas interesado kami sa mga balitang direktang nararamdaman namin, tulad ng pagtaas ng gasolina, pagmahal ng karne, isda at gulay,
anong oras mawawalan ng tubig, anong oras darating ang truck na nangongolekta ng basura at ano ang meryenda sa karinderya ni Aling Chedeng. Sunod dyan ang mga
“good news” sa balita na nakakalungkot isipin e puro showbiz.
Hindi ko alam kung maganda ba o pangit na ang masang pinoy e may napakagaan na pagtingin sa buhay, na akala mo e hindi sya seryoso sa mga mas mabibigat at matitinding issue politikal na animo e wala syang pakialam hangga't hindi sya nasasaling ng mga pangyayari sa kanyang paligid. Ang katulad na aspeto rin marahil ang nagpapanatili sa “positive outlook” ng mga pinoy parang lagi pa rin syang masaya, sabi nga ni Allan Robles...
“The Filipinos are not happy because they are, but because its their way of survival”
Sa panahong ang lipunan ay halos maihahalintulad sa nagdaang martial law, ibinabaon at sinisira ang mga ebidensya ng masasamang gawa, ang cha-cha ay sinusulong para ang bicameral ay maging unicameral,ang highschool ratio ng teachers sa estudyante e
umaabot ng 1:60, maulan ang summer dahil sa La Niña, nanganganib ang mundo dahil sa Global Warming, naitatama ang mali at ang mali ay ginagawang tama. Hindi nakakatawa na tayo ay nag-iinarte na parang walang pakialam, nagumagalaw tayo sa dikta ng kung ano ang minsan ay na-”sensationalize” ng media, oo sila ang pinakamadaling pagkuhanan ng impormasyon pero hindi dapat maging ibig sabihin nito na sila na rin
ang gagawa ng desisyon para sa atin. Kailangan pa rin na maunawaan natin ang ginagawa natin dahil sa ito ang ating napag-isipan at hindi ito ang “in”.
Hindi ako naniniwala na tayo... ay wala talagang pakialam sa ating paligid, dahil kung ganon ay para ko nang binastos ang diwa ng EDSA, pero hindi rin naman
nakakabubuting iasa ang pagbabago sa ganitong klaseng pag-aaklas, kung pupunuin natin ang EDSA shrine para barahan ng tao mula Cubao hanggang Ayala, ilang
porsiento lang ba ito kumpara sa pangkabuuang 85 milyong Filipino? At saka pagkatapos ng pagpapalit at mangilan pa, ano naman ang kasunod? Hindi lang basta
pagbabago sa sistema, kundi pagbabago ng sarili...
Sa palagay ko hindi lang basta pakialam ang solusyon... ta ang mabuting balita ang pag-asang ito ay nakapunla pa rin sa marami-rami pa ring mga Filipino. Sa bawat highschool teacher na nagtya-taygang mgaturo ng sisentang estudyante ng sabay-sabay, sa mga tapat ng taong nagbabalik ng nawalang wallet at bag kahit pa ito ay puno ng pera, sa mga OFWs nating di parin kinakalimutan ang kanilang pagka-Filipino, sa mga mamamahayag na kahit mapatay masabi lang ang katotohanan, sa gumagawa ng mga
maliliit na bagay hindi lang dahil basta may pakialam sila kungdi may malasakit.
Matagal na panahon para mapagtanto at magkaron tayo ng tunay na malasakit. Mas matagal para mapayamang muli ang bansa, hindi basat pakialam. Sa pinakasimpleng pagtingin sa mga bagay, hindi kailangang maintindihan natinh lahat ang “Law of
Supply and Demand” ang deflation rate at kung anu-ano pang mga ganung-ganon pang terminolohiya na kailangan pa ng college degree para matutunan. Ang mas mahalaga
e maintindihan natin na para umangat ng sabay-sabay, kailangang di tayo maghatakan, ang maliliit na gawa ay bandang huli makakaapekto sa mas marami... ganun ka simple, ganun din kakumplikado.
Korea Novela Mania
Hindi ko sure kung ano ang malupit na nakita natin sa mga korea-novela bukod sa mga angelic na leading ladies at singkitin na leading men, kung tutuusin plot-wise, hindi naman napagiiwanan ang mga tele-novelang Filipino… pansin ko lang sa mga korea novelas ha…
• madalas ang plot e pinapaikot ng amnesia at mga sakit sa utak
• mayabang ang bidang lalaki pero soft din pala ang kalooban
• may mga eksenang papasanin ng lalaki ang bidang babae sa kanyang likod
• nagkakaaminan ng malupit pag nag kalasingan na o di kaya kung nananaginip ang babae o kaya e nagsasalita habang sya ay tulog…
• ang bidang babae ay hindi well to do, kung well to do man sya gusto nya naming maranasang maghirap
• weird ang title, ang grammar naman ay hindi magkakamali dahil sa ito e korean-english or japanese-english or blahblah-english, pero kahit pa! ang title e hindi mo maiko-connect sa plot ng istorya… maliban na lang kung ito e pangalan ng isa sa mga bida (bidang babae madalas)
• ang bidang babae e lintik manuntok at lagging ini-inda ng lahat.
• hairstyle na ang buhok na wala sa ayos, lalo na sa mga lalaki
• ang bidang babae ay madalas nakatirintas o di kaya e makapusod, basta nakatali, ang may karapatan lang maglugay e yung mga sophisticated characters… naglulugay din naman yung bidang babae yun e kung lasing sya o bagong ligo.
• gwapo daw yung bidang lalaki pero madalas naman e maganda rin sila
• ang bidang lalaki ay palasigaw at arogante
• uso ang sakitan, batukan, sipaan… pero ang lambing naman ng pagkakagawa (pero kung babae ang gumawa ng suntok… kahit mukang malambing eh iniinda pa rin to ng nasuntok) para makasakit, tapos papahiran ng nasuntok ang bibig para checkin ang tumulong laway.
• nagkakasama ang bidang lalake at bidang babae sa isang kwarto sa maraming magdamag pero walang nangyayari sa kanila… at mas madalas expected ng babae na may mangyayari sa kanila pero wala naman =)
• Pero kung sabagay, magkakaibang genre naman yan e… may serious, may drama, may fantaserye may documentary din…
Bilib lang ako sa Korean series na yan e, yung nakagawa sila ng mga series galing sa kanilang history, tingnan mo yung Jang-Geum (Jewel in the Palace) real life heroine talaga siya… sino bang makakapagsabi kung napuno rin ng biases ang kwento nya, kung may flaw ba sya o ano man, sigurado meron, kesa hindi nman sya santa diba? (kahit naman mga santo nag akasala) pero at least hinangaan pa rin sya for all her worth… wala pang estasyon na nangahas gumawa ng ganyan, pano naman kahit sino atang filipinong bayani e pupunuin pa rin ng kontrobersya… haha!
Hmn... ano pa ba? may iba ka pa bang observation?
• madalas ang plot e pinapaikot ng amnesia at mga sakit sa utak
• mayabang ang bidang lalaki pero soft din pala ang kalooban
• may mga eksenang papasanin ng lalaki ang bidang babae sa kanyang likod
• nagkakaaminan ng malupit pag nag kalasingan na o di kaya kung nananaginip ang babae o kaya e nagsasalita habang sya ay tulog…
• ang bidang babae ay hindi well to do, kung well to do man sya gusto nya naming maranasang maghirap
• weird ang title, ang grammar naman ay hindi magkakamali dahil sa ito e korean-english or japanese-english or blahblah-english, pero kahit pa! ang title e hindi mo maiko-connect sa plot ng istorya… maliban na lang kung ito e pangalan ng isa sa mga bida (bidang babae madalas)
• ang bidang babae e lintik manuntok at lagging ini-inda ng lahat.
• hairstyle na ang buhok na wala sa ayos, lalo na sa mga lalaki
• ang bidang babae ay madalas nakatirintas o di kaya e makapusod, basta nakatali, ang may karapatan lang maglugay e yung mga sophisticated characters… naglulugay din naman yung bidang babae yun e kung lasing sya o bagong ligo.
• gwapo daw yung bidang lalaki pero madalas naman e maganda rin sila
• ang bidang lalaki ay palasigaw at arogante
• uso ang sakitan, batukan, sipaan… pero ang lambing naman ng pagkakagawa (pero kung babae ang gumawa ng suntok… kahit mukang malambing eh iniinda pa rin to ng nasuntok) para makasakit, tapos papahiran ng nasuntok ang bibig para checkin ang tumulong laway.
• nagkakasama ang bidang lalake at bidang babae sa isang kwarto sa maraming magdamag pero walang nangyayari sa kanila… at mas madalas expected ng babae na may mangyayari sa kanila pero wala naman =)
• Pero kung sabagay, magkakaibang genre naman yan e… may serious, may drama, may fantaserye may documentary din…
Bilib lang ako sa Korean series na yan e, yung nakagawa sila ng mga series galing sa kanilang history, tingnan mo yung Jang-Geum (Jewel in the Palace) real life heroine talaga siya… sino bang makakapagsabi kung napuno rin ng biases ang kwento nya, kung may flaw ba sya o ano man, sigurado meron, kesa hindi nman sya santa diba? (kahit naman mga santo nag akasala) pero at least hinangaan pa rin sya for all her worth… wala pang estasyon na nangahas gumawa ng ganyan, pano naman kahit sino atang filipinong bayani e pupunuin pa rin ng kontrobersya… haha!
Hmn... ano pa ba? may iba ka pa bang observation?
Sunday, April 02, 2006
Magtayo daw ako ng Fans Club!!!
wala pa akong article na maisip talaga e... nonetheless woooouuuu!
Oths & Kat
Oths & Kat
Saturday, March 25, 2006
Graduation weeeeeeee!
Wow!!! Feel na feel ko na ulit yung tenteteten teneneneeeen teneneneeenenen tenenenen tentenen (graduation march). This particular school year graduation is quite important for me… pano naman i promised myself na aalis ako uli sa academe at maghahanap na ulit ng job sa industry o sa field o kahit saan… pinaka-ideal sana yung job na tipong pa-country side… Batangas, Cavite o Laguna… ok yun para maramdaman ko naman ang tinatawag na “independence”
Weeeh “independence” nararamdaman ko yung graduation, hindi ko lang alam kung masaya ba ako, malungkot? O kung gusto ko bang maging masaya o gusto ko bang maging sentimental… I try to feel deep inside, hindi ko maipaliwanag kung ano ba talaga ang i-iinarte ko… para kasing wala e… parang namamanhid na ewan ang katawan ko sa nais nitong maramdaman,
Ano nga ba talaga?
Nitong second sem maaga akong gumigising, usually 5:30 to 5:45am gising na ako, morning rituals, ligo etc etc… tapos kakain (maswerte pa rin ako’t inaasikaso kami ni mama =) pag labas ko ng banyo nakahain na ang sinangag, kape at itlog yay! nakainit na rin ang ulam kagabi…), makikinig ng radyo o manonood ng news… pagkaubos ng almusal isusuot ko na ang uniform ko, pink na barong pag lunes, blue pag martes at berde naman pag huwebes… maliban sa mga nabanggit na araw puede kahit na anong kulay ng polo…
Bibiyahe ako ng 45 minutes hanggang isang oras… 30 minutes kung piloto na nagpapalipad ng jeep ang nasakyan ko… madalas nakakatulog pa rin ako sa byahe, pagdating ng bayan, novaliches kung 7:30am pa lang sa relo ko, lalakarin ko na lang hanggang sa eskuwelahan (exercise nag reason ko pero nag totoo e nagtitipid lang ako haha!) pero kung 7:45am na? Sasakay na ako nun… pag MWF Algebra ang una kong klase pag TtH parang ayokong pumasok klase ko naman e Adavnce Networking pero basic LAN Connection nag tinuturo ko… kahit pa magkaano late man o on-time, ganun ang simula ng weekdays ko…
Buong araw na magtuturo, minsan petiks pag pa-quiz ako sa isang subject minsan petiks buong araw pag exam period, maaga pa ang uwi! Uuwi ako either 7:30pm pag MW at 7:00pm pag TtH maaga ang Fridays at masaya ako pag Biernes kasi nakakagala ako sa SM Valenzuela pag-uwi… Nakakatawang isipin na ang schedule ng isang instructor o teacher e pare-pareho lang pero ang bawat araw ay magkakaiba… nagiging stress free lang naman ang pagtuturo pag dumating na yung time na sobrang master mo yung subject at parang nagku-kwento ka na lang, yun lang after the long while alam mo… maghahanap ka na ng challenge at dahil dun e ma-bo-bore ka so, after a long while ang stress-free na trabaho dahil sa wala nang challenge e magiging stressful na ulit… hayyy what a layp!!!
Hindi ko alam kung meron talagang teacher na gra-graduate career-wise may hangganan ba ang pagtuturo? Diba walang katapusan nag pag-aaral? (*scratches head)
Isang school year na pala ang lumipas at eto nanaman nag summer, walang pinagbago ang estado ng buhay ko… although going back to my roots taught me umn… to be patient and even if impatient appear as if you still are, as if everything will eventually come to you, I also learned to smile a lot, despite how things don’t go my way… sabagay kahit naman na saan ako, bandang huli matututunan ko rin lahat yun, pero dito, dito ko sa school natutunan lahat ng yun…
Patapos na nga ang school year, wala na ulit tayong trabaho, isang taon ang nakalipas eto pa rin tayo… nandito pa rin tayo basically kung saan tayo naiipit at naiwan nung isang taon =) hindi ko alam kung ngayon ba e excited ako o nagwo-worry sa mga uncertainties
Looking back last year noong nagpupulot palang ulit ako ng sarili ko, hindi ko na-imagine na makakabalik ako sa pagtuturo, well not that soon, but ‘lo and behold nakatapos ako ngaun ng school year at bukas e a-attend ng graduation…
Walang pinagbago nag school mula noong umalis ako dito, natatawa pa rin ako sa sistema ng attendance sheets (ganito yun e, ito yung mga cardboard-like sheets na binebenta Php 30 for 3 pieces para sa Prelims, Midterms and Finals… supposedly pinipirmahan ito kada simula ng klase, pero tingnan mo naman, kung algebra ang subject ng instructor at isang oras lang ang meeting mauubos ang oras nya sa pagpirma ng attendance sheets ng mga estudyante, stating that umattend sila sa klase na yun… siemps milya-milya ang layo ng kadalian ng index cards, kung saan ang tini-take down nalang ng instructor e yung absences… meron ba sa school nyo yan?! WALA!!! Kahit highschool hindi ako nakarinig ng gumamit ng ganyang attendance shits!!! So para san ulit yun?)… kulang-kulang pa rin nag gamit namin, parang public high-school, at prublema pa rin ng mga estudyante ang isang instructor nilang ang dami nang kaso pero hindi pa rin natatanggal… wow ~~ politics =)
Sa palagay ko ang college e parang miniature ng totoong society, kumpleto lahat! Yung mga mabubuting tao… yung mga nagtatanggol sa naaapi, yung mga pulis na sumusunod lang sa utos at mga nangongotong, yung legislative branch na gumagawa ng batas (sa paggawa ng batas at pagimbestiga ng kaso dito sa school namin, may malinaw na idea na ako kung bakit SYET naman sa tagal ang pagagawa ng batas at pag-iimbestiga, basta pumasok na ang mahiwagang “self interest:” due process will really take forever…! ) yung executive committee na nabibigyan ng mahiwagang pardon ang mga kakampi nya at halos gawing impierno ang buhay ng kalaban nya…lahat! As in lahat!
Bat nga ba ulit ako bumalik sa school? Dahil ba sa kailangan ko ng GOOD job? (Get Out Of Debt)? Hindi ko plinano na bumalik agad, gusto ko muna sanang marating yung level ng ang halos ikwento ko na lang ang itinuturo ko, parang kabarkada ko na lang si Gauss, si Frenzel, si Tomasi, si Boylestad at kung sino sino pang authors at may akda ng kung ano-anong laws sa physics, electronics and stuffs… kaya yun aalis na muna ako…at babalik namang muli =) haha! pero given ng politics and system ng school namin na to? I doubt na pagginusto ko nang bumalik sa pagtuturo e nandito pa rin ito…
“Wag ka munang umalis… siguraduhin mo muna ang lilipatan mo saka ka umalis” sabi ni Sir Sonny sa akin “San ka ba lilipat?” tanong pa nya…
“Di ko alam kung san ako lilipat Ser, basta alam ko meron akong mapapasukan… =) “ hanep din ako sa optimism…
Paglabas ko ng college na to… sasabay ako sa countless fresh grads na naghahanap din ng trabaho… kabisado ko pa rin nag pains nun, ang rejection ng interviews, ang malulupit na technical at IQ exams, mainit-init pa rin sa akin yun…
Determinasyon lang ang puhunan!
Best Wishes BATCH SY 2005-06! (at sa mga nauna pang batch na hinahanap pa rin nag lugar nila sa mundo… hehe tulad ko!)
WOOOOUUUUU!!!! =)
Weeeh “independence” nararamdaman ko yung graduation, hindi ko lang alam kung masaya ba ako, malungkot? O kung gusto ko bang maging masaya o gusto ko bang maging sentimental… I try to feel deep inside, hindi ko maipaliwanag kung ano ba talaga ang i-iinarte ko… para kasing wala e… parang namamanhid na ewan ang katawan ko sa nais nitong maramdaman,
Ano nga ba talaga?
Nitong second sem maaga akong gumigising, usually 5:30 to 5:45am gising na ako, morning rituals, ligo etc etc… tapos kakain (maswerte pa rin ako’t inaasikaso kami ni mama =) pag labas ko ng banyo nakahain na ang sinangag, kape at itlog yay! nakainit na rin ang ulam kagabi…), makikinig ng radyo o manonood ng news… pagkaubos ng almusal isusuot ko na ang uniform ko, pink na barong pag lunes, blue pag martes at berde naman pag huwebes… maliban sa mga nabanggit na araw puede kahit na anong kulay ng polo…
Bibiyahe ako ng 45 minutes hanggang isang oras… 30 minutes kung piloto na nagpapalipad ng jeep ang nasakyan ko… madalas nakakatulog pa rin ako sa byahe, pagdating ng bayan, novaliches kung 7:30am pa lang sa relo ko, lalakarin ko na lang hanggang sa eskuwelahan (exercise nag reason ko pero nag totoo e nagtitipid lang ako haha!) pero kung 7:45am na? Sasakay na ako nun… pag MWF Algebra ang una kong klase pag TtH parang ayokong pumasok klase ko naman e Adavnce Networking pero basic LAN Connection nag tinuturo ko… kahit pa magkaano late man o on-time, ganun ang simula ng weekdays ko…
Buong araw na magtuturo, minsan petiks pag pa-quiz ako sa isang subject minsan petiks buong araw pag exam period, maaga pa ang uwi! Uuwi ako either 7:30pm pag MW at 7:00pm pag TtH maaga ang Fridays at masaya ako pag Biernes kasi nakakagala ako sa SM Valenzuela pag-uwi… Nakakatawang isipin na ang schedule ng isang instructor o teacher e pare-pareho lang pero ang bawat araw ay magkakaiba… nagiging stress free lang naman ang pagtuturo pag dumating na yung time na sobrang master mo yung subject at parang nagku-kwento ka na lang, yun lang after the long while alam mo… maghahanap ka na ng challenge at dahil dun e ma-bo-bore ka so, after a long while ang stress-free na trabaho dahil sa wala nang challenge e magiging stressful na ulit… hayyy what a layp!!!
Hindi ko alam kung meron talagang teacher na gra-graduate career-wise may hangganan ba ang pagtuturo? Diba walang katapusan nag pag-aaral? (*scratches head)
Isang school year na pala ang lumipas at eto nanaman nag summer, walang pinagbago ang estado ng buhay ko… although going back to my roots taught me umn… to be patient and even if impatient appear as if you still are, as if everything will eventually come to you, I also learned to smile a lot, despite how things don’t go my way… sabagay kahit naman na saan ako, bandang huli matututunan ko rin lahat yun, pero dito, dito ko sa school natutunan lahat ng yun…
Patapos na nga ang school year, wala na ulit tayong trabaho, isang taon ang nakalipas eto pa rin tayo… nandito pa rin tayo basically kung saan tayo naiipit at naiwan nung isang taon =) hindi ko alam kung ngayon ba e excited ako o nagwo-worry sa mga uncertainties
Looking back last year noong nagpupulot palang ulit ako ng sarili ko, hindi ko na-imagine na makakabalik ako sa pagtuturo, well not that soon, but ‘lo and behold nakatapos ako ngaun ng school year at bukas e a-attend ng graduation…
Walang pinagbago nag school mula noong umalis ako dito, natatawa pa rin ako sa sistema ng attendance sheets (ganito yun e, ito yung mga cardboard-like sheets na binebenta Php 30 for 3 pieces para sa Prelims, Midterms and Finals… supposedly pinipirmahan ito kada simula ng klase, pero tingnan mo naman, kung algebra ang subject ng instructor at isang oras lang ang meeting mauubos ang oras nya sa pagpirma ng attendance sheets ng mga estudyante, stating that umattend sila sa klase na yun… siemps milya-milya ang layo ng kadalian ng index cards, kung saan ang tini-take down nalang ng instructor e yung absences… meron ba sa school nyo yan?! WALA!!! Kahit highschool hindi ako nakarinig ng gumamit ng ganyang attendance shits!!! So para san ulit yun?)… kulang-kulang pa rin nag gamit namin, parang public high-school, at prublema pa rin ng mga estudyante ang isang instructor nilang ang dami nang kaso pero hindi pa rin natatanggal… wow ~~ politics =)
Sa palagay ko ang college e parang miniature ng totoong society, kumpleto lahat! Yung mga mabubuting tao… yung mga nagtatanggol sa naaapi, yung mga pulis na sumusunod lang sa utos at mga nangongotong, yung legislative branch na gumagawa ng batas (sa paggawa ng batas at pagimbestiga ng kaso dito sa school namin, may malinaw na idea na ako kung bakit SYET naman sa tagal ang pagagawa ng batas at pag-iimbestiga, basta pumasok na ang mahiwagang “self interest:” due process will really take forever…! ) yung executive committee na nabibigyan ng mahiwagang pardon ang mga kakampi nya at halos gawing impierno ang buhay ng kalaban nya…lahat! As in lahat!
Bat nga ba ulit ako bumalik sa school? Dahil ba sa kailangan ko ng GOOD job? (Get Out Of Debt)? Hindi ko plinano na bumalik agad, gusto ko muna sanang marating yung level ng ang halos ikwento ko na lang ang itinuturo ko, parang kabarkada ko na lang si Gauss, si Frenzel, si Tomasi, si Boylestad at kung sino sino pang authors at may akda ng kung ano-anong laws sa physics, electronics and stuffs… kaya yun aalis na muna ako…at babalik namang muli =) haha! pero given ng politics and system ng school namin na to? I doubt na pagginusto ko nang bumalik sa pagtuturo e nandito pa rin ito…
“Wag ka munang umalis… siguraduhin mo muna ang lilipatan mo saka ka umalis” sabi ni Sir Sonny sa akin “San ka ba lilipat?” tanong pa nya…
“Di ko alam kung san ako lilipat Ser, basta alam ko meron akong mapapasukan… =) “ hanep din ako sa optimism…
Paglabas ko ng college na to… sasabay ako sa countless fresh grads na naghahanap din ng trabaho… kabisado ko pa rin nag pains nun, ang rejection ng interviews, ang malulupit na technical at IQ exams, mainit-init pa rin sa akin yun…
Determinasyon lang ang puhunan!
Best Wishes BATCH SY 2005-06! (at sa mga nauna pang batch na hinahanap pa rin nag lugar nila sa mundo… hehe tulad ko!)
WOOOOUUUUU!!!! =)
Wednesday, March 22, 2006
Grade Three
Grade Three
Wala naman akong makitang masyadong pinagkaiba sa pagpasok ko sa grade one saka sa grade two… siguro ang malupit lang e, dahil sa medyo masungit ang teacher naming nun, at naging madalas ang mga school meetings, nag impose ng bagong batas “sobrang bawal na ang magingay! At lumipat ng upuan”… ja-jaaaan! At siempre meron ding nain-troduce na bagong character! ang mahiwagang tigapaglista! (*gasp!!!) ng mga noisy at nips (not in proper seat)
Karaniwan ang tigapaglista ng mga maiingay e yung mga tinatawag na “teacher’s pet “ nirerespeto ang mga teacher’s pet sa school namin! Kasi sila rin yung mga running for awards and stuffs…
Malamang naranasan nyo yung kinakaya-kaya nyo yung tigapaglista dahil out-numbered sya. maari kayong mag-ingay ng sabay-sabay at mababaliw sya sa pagtantos ng kung ilang beses kayo nag-ingay… sa amin pag lumampas ng isang oras na walang teacher at marami-rami na ang tantos ng mga nag-iingay, ang gagawin ng pinakamalupit sa klase e aagawain yung listahan ng tigapaglista tapos reset sya ulit sa zero… ganun ng ganun ng ganun paulit ulit, so malas mo na lang kung halimbawa e may dalawang kopya pala ang tigapaglista at bluff copy lang pala yung nakuha nung una… sigurado yari ka sa teacher… Nung napagtanto namin na dalawa na pala ang ginagawang kopya ng tigapaglista gamit ang carbon paper =) madali lang ang naging solusyon, edi agawin yung dalawang kopya… siempre dahil sa pag walang napasa yung naglilista sa teacher , sya naman yung pagagalitan, e nanlalaban sya para wag makuha yung pangalawang kopya… bandang huli magwawagi din ang kasamaan… madalas ang maaabutan na lang ng teacher na maingay e yung umiiyak na tigapaglista…
Hindi naman buong school year e nag-aangasan kami… bumait naman din kami sandali sa aming pinakamamahal na tigapaglista… it was exactly 4:26 p.m. on Monday, 16 July 1990… grabe! Meron kaming reading session whatever ng mga kaklase ko nun, nasa harap si Ma’am Mendoza at impossible na may magharutan…ng mula sa likod e may umuga ng upuan ko… akala ko naman e may kinukuha lang yung kaklase ko sa ilalim e ilang ulit na umuga, parang napikon na yung kaklase kong si Leo at hinarapan yung kaklase ko sa likod… “ang kulit mo a!” pinicherahan nya sabay bigay ng malakas na kutos sa akala nyang nagbibiro naming kamagaral, nakatingin lang ako… gulat pa rin si Gilbert yung kinutusan ni Leo! Ni hindi ata naramdaman ang kutos sa kanya dahil nagtataka rin sya kung bakit umuuga pa rin…! Yun na nga! Lumilindol! Composed na compose pa rin ako… pero nung narinig ko na yung mga kaklase kong babae na umiiyak at yung iba naman ay pumapalahaw at nagdadasal… parang nadala na rin ako… lalo nasa dasal ni Darwin =) pano naman wala na akong narinig sa kanya kundi “AMA!!!” …wow… pinauwi na kami agad matapos ng lindol, pagdating ko sa bahay nakatawa pa ako… pero naiinis ako nung kinabukasan suspindido nga ang klase wala namang palabas kundi puro balita… pero kahit na ano sigurong asar mo e… mawawala, naintindihan ko na malubha pala ang nangyari… kung hindi matibay tibay ang school namin deads na kami ngaun… lalo na yung mga nasa building… magmula noon ay naging mabait na kami… naging masunurin sa teacher and all, at least hindi na problema yung mga magkakaklase n bigla na lang nagsusuntukan, at sinusunod na namin yung schedule ng kung sino ang magtatapon ng basura saq bawat araw… pero dahil sa hindi naman namin maintindihan kung bakit ba talaga bawal magingay e namuroblema pa rin sa amin sino pa ba? Ang tigapaglista pa rin haha!!!
Hindi kinaya ni Chivas-Regal (pangalan ng classmate ko!!! Astig no?!? kaya hindi ko nakalimutan, nakakalasing e, hehe) ang kalupitan ng mga kaklase ko nun… kaya parang anghel mula sa langit para sa teacher namin at impiernong naging tao ng magkaron kami ng bagong kaklase… ang late enrollee… si Elizabeth!!! Ang berdugo! Pambihira ano naman kung late enrollee sya? At babae sya diba? Dapat wala talagang problema ang mga estudyanteng parang iikot ang pwet pag hindi nakapagingay… kasi nga babae sya… e ang problema grade three lang kami nun! Dapat si Elizabeth bergudo e nasa second year highschool na!!! Lintik so ang laki nya talaga!!! Wooooohhh… nung una akala namin e mananalo kami dahil sa sheer numbers, pero napatahimik nya ang klase dahil sa kamay na bakal… marami-rami din akong classmate na iniuntog nya sa blackboard (parang Ultimate Warrior!!!), ikinulong sa mala-ataol na diban, yung lalagyan namin ng mga walis, floor wax at bunot (mala Undertaker!!!) talagang terror sya! terror!!! Yyaaaaaarggghhh!
Dahil sa kapansin-pansin ang kanyang anking kakayahan sa pagpapatahimik ng klase e nasali sya Girl Scouts of the Philippines na hindi ko malaman kung ano ang mga pinaggagawa sa twing sila ay pinapatawag, ang alam lang namin pag may Girl Scouts meet ganun-ganon e malaya kaming lahat na maiingay sa klase… walang mga babae!!! harutan at laro to the max!!! halos baliktarin namin yung kwarto wwouuuuuu saya!
So ganun nga no… masaya ang mga pananggulo pag wala si Elizabeth, pero parang bartolina ang classroom pag nandun sya… at wala namang school activity na nagtatagal ng buong school year, kaya madalas sa hindi na nagpapangabot kaming mga batang parang may ADHD at ang malupit na tigapaglistang si Elizabeth…
Hindi ko alam kung ano ba ang mararamdaman ko pag naaalala ko yung ginawa sa akin nung classmate kong yun… Birthday ko nun… yeah Birthday… edi dapat masaya diba? Hindi masyado kasi may pasok kami e… umaga palang nun, wala nanaman ang teacher namin, di ko alam kung may meeting ba o ano man… naihabilin nanaman kami kay Elizabeth. Ayun na recess… bago pa man magkagulo ang klase e nagpaalam na akong lalabas dahil sa kailangan kong magbanyo… pagdating sa banyo, nampucha! talaga namang box-office!!! Ang haba ng pila! Walang choice kailangang maghintay may tatlumpung minuto ata kaming naghintay nun, bago nakagamit ng palikuran… yeah! nakaraos… ok na sana ang lahat pabalik na ako sa room… “GERRY! PUMUNTA KA SULOK NA YUN (sabay turo sa sulok malapit sa blackboard) LUMUHOD KA!!!’ I’m bewildered!!! “anong ginawa ko??!” “MAINGAY KA E!!! (sabay buga ng apoy)” “panong nangyari yun e galing ako sa CR?!?” napaisip ang dragon… sabay banat ng “HINDI KA LULUHOD!?!?” hindi ko alam kung ano ba ang umiral sa akin nun pero, langya lumuhod naman ako… wow… dumating yung teacher si Ma’am Mendoza, pinaupo kami, na-relieve ako… sa sama ng loob wala na akong naalala pag katapos nun…
Parang war zone ang room namin nung grade three, dahil sa babae ang aming berdugong tigalista, hindi maiwasan na ang “rivalry of the sexes” niceeee naman… pag babae ang nag-ingay maliban na kaaway o katampuhan ng Elizabeth yun, tahimik pa rin sya sa listahan… pero ang mga usual suspects kahit absent e maingay pa rin, nandun pa rin sya sa listahan… kahit matulog pa yun, maingay pa rin yun… dumating nga yung point na sisingilin na yung fines ng mga maiingay… biruin mo ang babayaran ko daw e isangdaan at dalawamputlimang piso?!? Doon ako nag explode! Kahit na binalite nya ang kamay ko, wala talaga syang nakuha sa akin… hindi ako nangamoy barya kasi wala naman talaga akong ibibigay =).isangdaan at dalawamputlimang piso?!? Ang dami ko nang mabibiling chocobots, pompom crisp pop, at lala chocolates nun… Langya, elementary pala ako unang nakatikim ng pangongotong…
Katulad ng mga nagdaang taon nag Grade Three na malapit ng matapos e parang wala pa rin sa akin, sa palagay ko kasi pagmalapit nang matapos nag bawat school years para akong nagiging euphoric at laging nag a-out of body experience… haha! mas masaya pa ring I-anticipate nag gagawin buong two months summer vacation, maswerte pa nga ring may naaalala pa rin ako sa aking pagiging grade three, sa Grade Four?!? Nakupo wala! Maliban sa pagkakatanda kong sa building na kami nag-ro-room nun, sa third floor at nalulula sa taas ng building na yun dahil noon lang ako nakaakyat ng isang building wala na talaga… O na-accelerate ba ako to Grade Five?! O napunta ako sa time space warp shigishigui..? O iniuntog din ako ni Elizabeth at ako ay magkaron ng selective amnesia?!? O I-nubduct ako ng mga aliens?!
…?
Ah basta kahit na ano… Grade Five na tayo next!
Wala naman akong makitang masyadong pinagkaiba sa pagpasok ko sa grade one saka sa grade two… siguro ang malupit lang e, dahil sa medyo masungit ang teacher naming nun, at naging madalas ang mga school meetings, nag impose ng bagong batas “sobrang bawal na ang magingay! At lumipat ng upuan”… ja-jaaaan! At siempre meron ding nain-troduce na bagong character! ang mahiwagang tigapaglista! (*gasp!!!) ng mga noisy at nips (not in proper seat)
Karaniwan ang tigapaglista ng mga maiingay e yung mga tinatawag na “teacher’s pet “ nirerespeto ang mga teacher’s pet sa school namin! Kasi sila rin yung mga running for awards and stuffs…
Malamang naranasan nyo yung kinakaya-kaya nyo yung tigapaglista dahil out-numbered sya. maari kayong mag-ingay ng sabay-sabay at mababaliw sya sa pagtantos ng kung ilang beses kayo nag-ingay… sa amin pag lumampas ng isang oras na walang teacher at marami-rami na ang tantos ng mga nag-iingay, ang gagawin ng pinakamalupit sa klase e aagawain yung listahan ng tigapaglista tapos reset sya ulit sa zero… ganun ng ganun ng ganun paulit ulit, so malas mo na lang kung halimbawa e may dalawang kopya pala ang tigapaglista at bluff copy lang pala yung nakuha nung una… sigurado yari ka sa teacher… Nung napagtanto namin na dalawa na pala ang ginagawang kopya ng tigapaglista gamit ang carbon paper =) madali lang ang naging solusyon, edi agawin yung dalawang kopya… siempre dahil sa pag walang napasa yung naglilista sa teacher , sya naman yung pagagalitan, e nanlalaban sya para wag makuha yung pangalawang kopya… bandang huli magwawagi din ang kasamaan… madalas ang maaabutan na lang ng teacher na maingay e yung umiiyak na tigapaglista…
Hindi naman buong school year e nag-aangasan kami… bumait naman din kami sandali sa aming pinakamamahal na tigapaglista… it was exactly 4:26 p.m. on Monday, 16 July 1990… grabe! Meron kaming reading session whatever ng mga kaklase ko nun, nasa harap si Ma’am Mendoza at impossible na may magharutan…ng mula sa likod e may umuga ng upuan ko… akala ko naman e may kinukuha lang yung kaklase ko sa ilalim e ilang ulit na umuga, parang napikon na yung kaklase kong si Leo at hinarapan yung kaklase ko sa likod… “ang kulit mo a!” pinicherahan nya sabay bigay ng malakas na kutos sa akala nyang nagbibiro naming kamagaral, nakatingin lang ako… gulat pa rin si Gilbert yung kinutusan ni Leo! Ni hindi ata naramdaman ang kutos sa kanya dahil nagtataka rin sya kung bakit umuuga pa rin…! Yun na nga! Lumilindol! Composed na compose pa rin ako… pero nung narinig ko na yung mga kaklase kong babae na umiiyak at yung iba naman ay pumapalahaw at nagdadasal… parang nadala na rin ako… lalo nasa dasal ni Darwin =) pano naman wala na akong narinig sa kanya kundi “AMA!!!” …wow… pinauwi na kami agad matapos ng lindol, pagdating ko sa bahay nakatawa pa ako… pero naiinis ako nung kinabukasan suspindido nga ang klase wala namang palabas kundi puro balita… pero kahit na ano sigurong asar mo e… mawawala, naintindihan ko na malubha pala ang nangyari… kung hindi matibay tibay ang school namin deads na kami ngaun… lalo na yung mga nasa building… magmula noon ay naging mabait na kami… naging masunurin sa teacher and all, at least hindi na problema yung mga magkakaklase n bigla na lang nagsusuntukan, at sinusunod na namin yung schedule ng kung sino ang magtatapon ng basura saq bawat araw… pero dahil sa hindi naman namin maintindihan kung bakit ba talaga bawal magingay e namuroblema pa rin sa amin sino pa ba? Ang tigapaglista pa rin haha!!!
Hindi kinaya ni Chivas-Regal (pangalan ng classmate ko!!! Astig no?!? kaya hindi ko nakalimutan, nakakalasing e, hehe) ang kalupitan ng mga kaklase ko nun… kaya parang anghel mula sa langit para sa teacher namin at impiernong naging tao ng magkaron kami ng bagong kaklase… ang late enrollee… si Elizabeth!!! Ang berdugo! Pambihira ano naman kung late enrollee sya? At babae sya diba? Dapat wala talagang problema ang mga estudyanteng parang iikot ang pwet pag hindi nakapagingay… kasi nga babae sya… e ang problema grade three lang kami nun! Dapat si Elizabeth bergudo e nasa second year highschool na!!! Lintik so ang laki nya talaga!!! Wooooohhh… nung una akala namin e mananalo kami dahil sa sheer numbers, pero napatahimik nya ang klase dahil sa kamay na bakal… marami-rami din akong classmate na iniuntog nya sa blackboard (parang Ultimate Warrior!!!), ikinulong sa mala-ataol na diban, yung lalagyan namin ng mga walis, floor wax at bunot (mala Undertaker!!!) talagang terror sya! terror!!! Yyaaaaaarggghhh!
Dahil sa kapansin-pansin ang kanyang anking kakayahan sa pagpapatahimik ng klase e nasali sya Girl Scouts of the Philippines na hindi ko malaman kung ano ang mga pinaggagawa sa twing sila ay pinapatawag, ang alam lang namin pag may Girl Scouts meet ganun-ganon e malaya kaming lahat na maiingay sa klase… walang mga babae!!! harutan at laro to the max!!! halos baliktarin namin yung kwarto wwouuuuuu saya!
So ganun nga no… masaya ang mga pananggulo pag wala si Elizabeth, pero parang bartolina ang classroom pag nandun sya… at wala namang school activity na nagtatagal ng buong school year, kaya madalas sa hindi na nagpapangabot kaming mga batang parang may ADHD at ang malupit na tigapaglistang si Elizabeth…
Hindi ko alam kung ano ba ang mararamdaman ko pag naaalala ko yung ginawa sa akin nung classmate kong yun… Birthday ko nun… yeah Birthday… edi dapat masaya diba? Hindi masyado kasi may pasok kami e… umaga palang nun, wala nanaman ang teacher namin, di ko alam kung may meeting ba o ano man… naihabilin nanaman kami kay Elizabeth. Ayun na recess… bago pa man magkagulo ang klase e nagpaalam na akong lalabas dahil sa kailangan kong magbanyo… pagdating sa banyo, nampucha! talaga namang box-office!!! Ang haba ng pila! Walang choice kailangang maghintay may tatlumpung minuto ata kaming naghintay nun, bago nakagamit ng palikuran… yeah! nakaraos… ok na sana ang lahat pabalik na ako sa room… “GERRY! PUMUNTA KA SULOK NA YUN (sabay turo sa sulok malapit sa blackboard) LUMUHOD KA!!!’ I’m bewildered!!! “anong ginawa ko??!” “MAINGAY KA E!!! (sabay buga ng apoy)” “panong nangyari yun e galing ako sa CR?!?” napaisip ang dragon… sabay banat ng “HINDI KA LULUHOD!?!?” hindi ko alam kung ano ba ang umiral sa akin nun pero, langya lumuhod naman ako… wow… dumating yung teacher si Ma’am Mendoza, pinaupo kami, na-relieve ako… sa sama ng loob wala na akong naalala pag katapos nun…
Parang war zone ang room namin nung grade three, dahil sa babae ang aming berdugong tigalista, hindi maiwasan na ang “rivalry of the sexes” niceeee naman… pag babae ang nag-ingay maliban na kaaway o katampuhan ng Elizabeth yun, tahimik pa rin sya sa listahan… pero ang mga usual suspects kahit absent e maingay pa rin, nandun pa rin sya sa listahan… kahit matulog pa yun, maingay pa rin yun… dumating nga yung point na sisingilin na yung fines ng mga maiingay… biruin mo ang babayaran ko daw e isangdaan at dalawamputlimang piso?!? Doon ako nag explode! Kahit na binalite nya ang kamay ko, wala talaga syang nakuha sa akin… hindi ako nangamoy barya kasi wala naman talaga akong ibibigay =).isangdaan at dalawamputlimang piso?!? Ang dami ko nang mabibiling chocobots, pompom crisp pop, at lala chocolates nun… Langya, elementary pala ako unang nakatikim ng pangongotong…
Katulad ng mga nagdaang taon nag Grade Three na malapit ng matapos e parang wala pa rin sa akin, sa palagay ko kasi pagmalapit nang matapos nag bawat school years para akong nagiging euphoric at laging nag a-out of body experience… haha! mas masaya pa ring I-anticipate nag gagawin buong two months summer vacation, maswerte pa nga ring may naaalala pa rin ako sa aking pagiging grade three, sa Grade Four?!? Nakupo wala! Maliban sa pagkakatanda kong sa building na kami nag-ro-room nun, sa third floor at nalulula sa taas ng building na yun dahil noon lang ako nakaakyat ng isang building wala na talaga… O na-accelerate ba ako to Grade Five?! O napunta ako sa time space warp shigishigui..? O iniuntog din ako ni Elizabeth at ako ay magkaron ng selective amnesia?!? O I-nubduct ako ng mga aliens?!
…?
Ah basta kahit na ano… Grade Five na tayo next!
Friday, January 27, 2006
I Dont Know...~~!~?
"I dont know..."
siguro kung hirap na hirap si GMA na sabihin ang "I am sorry..." ang mga instructors, teachers professors e, hirap na hirap sabihin ang
"I don't know..."
para kami sa kanila e (ok, para sa amin...) ang ibig sabihin nyan e, parang... "hindi ko napaghandaan yan, sisantehin nyo na ako..." well of course kung assigned sa instructor na yun yung suppose to be subject na tinuturo nya...
"I don't know..."
meron akong subject na hawak right now... Transmission Media... well i know being a novice that i am, it is not an excuse that i am new to the field of teaching because suppose to be e, napagaralan ko dapat yun ng college...
e hindi nga e... hindi ko alam yung some part, and talaga namang hirap na hirap akong magprepare... inalala ko kung bakit... sige reminisce...
SYET! eto rin yung same subject kung saan hirap na hirap ako ng review season palang!!! tama ito nga!!! yung antenna, non-resonant line, coefficient of reflection yada yada... subject na may 50+ formula! ito nga!!! and how many times have i prayed na sana e konti lang ang lumabas sa subject na yun...
buti na lang...
and i thought that was the last of it... hell no... nagturo pa ako nito ngaun!!! bat ko ba to nahawak-hawakan... so there was i, searching from my old college notes and lectures, but to my surprise i found nothing... what i found is a lecture manual we use to buy 'round Php 120-150...
unti-unti bumalik sa ala-ala ko yung subject na yun nung tine-take up namin... naalalako si sir D@!+()7!!! yun yung subject kung saan e natutulog ako sa bilyaran kasama nila oths, jaime and juls...! dahil sa ang sabi sa amin e, lintek lang sa dali yung mga topic whatnots at matatanda na kami kaya na namin itong kabisaduhin!!!
syet!
kaya pala ang laman ng lecture manual ko e, maraming fictional characters na pinapangarap kong buuan ng kwento dahil ng mga panahon na yun e nangangarap akong maging kartunista!
mas malubha pa yun... dahil nakatulog ako sa subject na yun sa bilyaran twing hapon dahil matapos kaming i-dismiss ng maaga e wala na akong ginagawa! hindi katulad ng Control Systems na nakakatulog ako dahil galing ako sa Dyabee matapos ng closing-opening schedule ko...
wow lufet!
hindi nga kaya no? dalawa lang siguro ang rason kung bakit ang teacher e tamad-na-tamad ituro ang ibang subject na hawak nya... either na dahil sa tamad talaga sya... o, tamad kasi yung teacher na nagturo sa kanya nung subject na yun at nahawa lang sya
"a teacher affects eternity, no one knows where his influence ends..."
tama nga...
hay... pambihira talaga... at least im trying to break the freaking cycle, kung baga sa trabahong JSE... im doing lots and lots of re-work because of previous errors...
ang hirap mahuli sa ganung point na gusto mo na ring sabihing
"i don't know"
hindi ko alam... sya... sya... marami pa akong aaralin... woooohhhh!!!
(basa page ano na ako e... ah oo tama so; if a transmission line matching device is to be useful in a range offhhf didferernte matc hiang si ttuid bnaskasd zzzzzzzZZZZZZZZzZzZ)
siguro kung hirap na hirap si GMA na sabihin ang "I am sorry..." ang mga instructors, teachers professors e, hirap na hirap sabihin ang
"I don't know..."
para kami sa kanila e (ok, para sa amin...) ang ibig sabihin nyan e, parang... "hindi ko napaghandaan yan, sisantehin nyo na ako..." well of course kung assigned sa instructor na yun yung suppose to be subject na tinuturo nya...
"I don't know..."
meron akong subject na hawak right now... Transmission Media... well i know being a novice that i am, it is not an excuse that i am new to the field of teaching because suppose to be e, napagaralan ko dapat yun ng college...
e hindi nga e... hindi ko alam yung some part, and talaga namang hirap na hirap akong magprepare... inalala ko kung bakit... sige reminisce...
SYET! eto rin yung same subject kung saan hirap na hirap ako ng review season palang!!! tama ito nga!!! yung antenna, non-resonant line, coefficient of reflection yada yada... subject na may 50+ formula! ito nga!!! and how many times have i prayed na sana e konti lang ang lumabas sa subject na yun...
buti na lang...
and i thought that was the last of it... hell no... nagturo pa ako nito ngaun!!! bat ko ba to nahawak-hawakan... so there was i, searching from my old college notes and lectures, but to my surprise i found nothing... what i found is a lecture manual we use to buy 'round Php 120-150...
unti-unti bumalik sa ala-ala ko yung subject na yun nung tine-take up namin... naalalako si sir D@!+()7!!! yun yung subject kung saan e natutulog ako sa bilyaran kasama nila oths, jaime and juls...! dahil sa ang sabi sa amin e, lintek lang sa dali yung mga topic whatnots at matatanda na kami kaya na namin itong kabisaduhin!!!
syet!
kaya pala ang laman ng lecture manual ko e, maraming fictional characters na pinapangarap kong buuan ng kwento dahil ng mga panahon na yun e nangangarap akong maging kartunista!
mas malubha pa yun... dahil nakatulog ako sa subject na yun sa bilyaran twing hapon dahil matapos kaming i-dismiss ng maaga e wala na akong ginagawa! hindi katulad ng Control Systems na nakakatulog ako dahil galing ako sa Dyabee matapos ng closing-opening schedule ko...
wow lufet!
hindi nga kaya no? dalawa lang siguro ang rason kung bakit ang teacher e tamad-na-tamad ituro ang ibang subject na hawak nya... either na dahil sa tamad talaga sya... o, tamad kasi yung teacher na nagturo sa kanya nung subject na yun at nahawa lang sya
"a teacher affects eternity, no one knows where his influence ends..."
tama nga...
hay... pambihira talaga... at least im trying to break the freaking cycle, kung baga sa trabahong JSE... im doing lots and lots of re-work because of previous errors...
ang hirap mahuli sa ganung point na gusto mo na ring sabihing
"i don't know"
hindi ko alam... sya... sya... marami pa akong aaralin... woooohhhh!!!
(basa page ano na ako e... ah oo tama so; if a transmission line matching device is to be useful in a range offhhf didferernte matc hiang si ttuid bnaskasd zzzzzzzZZZZZZZZzZzZ)
Thursday, January 26, 2006
How Do Instructors Hide Feelings From Their Student?
wou haba ng title!
im just wondering how instructors hide their feelings, although of course im not just talking about "ang cute ni ganito..." or "t&^#@&# nakakabastos na to a..."
so yun...
ang weeeeird e... this is the first time that i kinda gone ballistic with a student...
i'm teaching this what we call "capacitor action" so i was demonstrating it with a multitester to one of my student who dont seem to catch up easily...
"o nakita no na bumabalik ang pointer ng tester sa infinity... ano ang ibig sabihin nun? (for the nth time...) "
"sir... bad condition..."
(what the! pang ilan beses ko na bang binanggit good nga yun good!!!)
and then one of my student kinda laughed and made fun of the poor classmate...
medyo sinita ko yung estudyante pointing the tester probe to him... and suddenly my student carelessly commemted...
"imbes na pagtawanan nyo ako sana turuan nyo ako..."
well, i cant blame him i guess if he got it all wrong... nor the careless remark, i told him that i never meant to make a fool out of him, and in fact im actually scolding his classmate...
oh well... yun lang medyo nasigawan ko yung bata...
hay...
another story is about my student in one of my morning class... geez, im most of the time intimidated by charming and women with strong personality, but i never realized that i will feel like that towrds one of my student, ang pinakamadali... edi i-ignore mo yung student...
wouuu...!
but did i texted that student of mine saying that i am a fan of hers? tinext ko nga ata...? nah...
im just wondering how instructors hide their feelings, although of course im not just talking about "ang cute ni ganito..." or "t&^#@&# nakakabastos na to a..."
so yun...
ang weeeeird e... this is the first time that i kinda gone ballistic with a student...
i'm teaching this what we call "capacitor action" so i was demonstrating it with a multitester to one of my student who dont seem to catch up easily...
"o nakita no na bumabalik ang pointer ng tester sa infinity... ano ang ibig sabihin nun? (for the nth time...) "
"sir... bad condition..."
(what the! pang ilan beses ko na bang binanggit good nga yun good!!!)
and then one of my student kinda laughed and made fun of the poor classmate...
medyo sinita ko yung estudyante pointing the tester probe to him... and suddenly my student carelessly commemted...
"imbes na pagtawanan nyo ako sana turuan nyo ako..."
well, i cant blame him i guess if he got it all wrong... nor the careless remark, i told him that i never meant to make a fool out of him, and in fact im actually scolding his classmate...
oh well... yun lang medyo nasigawan ko yung bata...
hay...
another story is about my student in one of my morning class... geez, im most of the time intimidated by charming and women with strong personality, but i never realized that i will feel like that towrds one of my student, ang pinakamadali... edi i-ignore mo yung student...
wouuu...!
but did i texted that student of mine saying that i am a fan of hers? tinext ko nga ata...? nah...
Ser Kamuka Nyo Pala si Jasmine Trias
me: so class that is how the (freakin...) fm receiver works... are there any questions?
b.c.: sir kamuka nyo pala si jasmine trias!!!
me:(wer did that come from???)
b.c.: sir kamuka nyo pala si jasmine trias!!!
me:(wer did that come from???)
Tuesday, January 03, 2006
...and the start of another
woah! 2006 na yeah!
isa sa lang ang napagtanto ko, dapat pala e hindi natin masyadong siniseryoso ang pag-blo-blog, chances are, hindi ka makakapaglagay ng entry... so from now on, im just going to type whatever that sprout in my mind...
nice...
so yun nga diba? bumalik na ulit tayo sa school sa loob ng dalawang linggo e, wala akong na-prepare na lesson, wala talaga! ang sarap kasi ng bakasyon e... hehe, actually ako ay nag.. uhurm soul-searching... yeah soul-searching...
like bakit ganito ang buhay natin ganito ganyan...
sa totoo lang, ang 2005 ang pinakamagulong parte ng buhay ko... well sabi ko lang yun, san ka pa, dito sa taong nawala sa akin ang isa sa pinakamahalagang organization na kasapi ako (Legion of Mary), dito rin nawala ang isa sa promising job (Accenture) at nawala ang what i thought is a relationship that will last...
pambihira talaga, kahit alam natin na medyo magulo din ang 2006, it seems that im more excited for it than actually fearing it...
sabagay, things can't be that worst...
ano naman kaya ang magiging kalagayan ng bansa?
mas mahabang kwento yun...
isa sa lang ang napagtanto ko, dapat pala e hindi natin masyadong siniseryoso ang pag-blo-blog, chances are, hindi ka makakapaglagay ng entry... so from now on, im just going to type whatever that sprout in my mind...
nice...
so yun nga diba? bumalik na ulit tayo sa school sa loob ng dalawang linggo e, wala akong na-prepare na lesson, wala talaga! ang sarap kasi ng bakasyon e... hehe, actually ako ay nag.. uhurm soul-searching... yeah soul-searching...
like bakit ganito ang buhay natin ganito ganyan...
sa totoo lang, ang 2005 ang pinakamagulong parte ng buhay ko... well sabi ko lang yun, san ka pa, dito sa taong nawala sa akin ang isa sa pinakamahalagang organization na kasapi ako (Legion of Mary), dito rin nawala ang isa sa promising job (Accenture) at nawala ang what i thought is a relationship that will last...
pambihira talaga, kahit alam natin na medyo magulo din ang 2006, it seems that im more excited for it than actually fearing it...
sabagay, things can't be that worst...
ano naman kaya ang magiging kalagayan ng bansa?
mas mahabang kwento yun...
Subscribe to:
Posts (Atom)