Ram and GIca :D

He is an Engineer…

She is a Nurse…

They say that Engineers and Nurses make nice couples – but I guess that has nothing to do with Ram and Gica being so cutesy and perfect together, even in Facebook! :D

Besides, we all know both fields might as well have their careers as their mistress or kept man.

And here in our country; Engineers and Nurses are somehow destined to go abroad, para kumita talaga sa chosen field…

Technology narrows the miles and miles of gap, but still it cannot really replace physical presence…

Medyo pinagsisihan ko din na nag comment pa ako sa gitna ng kanilang palitan ng sweet nothing; it reminds me of the movie “My Sassy Girl”, sa pinaplano nila sa kanilang first date pag-uwi ni Gica…

Hey it’s a good pre-nup pic idea din :D

I hope they get to pull it off…

I hope they get to see each other soon…

Like some addictive teen love story or chick flick – hindi mo aaminin pero pinanood at sinusubaybayan mo din ang istorya :D

cheesy facebook :)

Board Exams: Lessons to Learn

First of all, hindi ako topnotcher Ü, frankly speaking when I were few weeks away from graduation I didn't saw myself passing the Board Exam nor taking it. Pero nung makapasa yung isang kasama ko sa IEEE-UESB na itatago natin sa pangalang Ambo, nag-iba ang pananaw ko, hindi ko minaliit ang board pero nainspire ako sa feat na nagawa nya. Yung mga dean's lister may biase ka na na papasa sila, kaya minsan ang mas mahusay gawing inspirasyon ay yung tipong ka-level lang natin, sakto lang sa talino, nag-eenjoy sa college, sa curriculum na di nakasulat sa papel -- gumawa ng isang mahusay na achievement dahil sa pinagsikapan nya itong mabuti.

Sa pag kuha ko ng Board eto yung mga lessons na nadala ko ng kaunti

1.) Focus and Deadline
-- May timeline ang board exam, kahit matulog ako magaral, maglaro ng video games o magtutuwad siguradong darating ito, and from there, i know i must allocate and budget my most important resource: Time. And with deadlines set, discipline got to be enforced para masunod ang scheds.

2.) Knowing and Understanding what You're Up Against
-- Ga'no ba kaseryoso ang board? Paghahandaan ko ito ng 5-6 months, nung 2004, may tatlong subjects lang: Math, Electronics and Communications, 70 dapat ang average, walang below 50 bagsak isa - bagsak lahat. Gano ko ba ito kagusto? Favorite quote ko nga nun "it's not how good you are, but how bad you want it" Seryoso ang board, bukod sa palamuti sa resumé at lisensyang patigas sa wallet, Its self fulfillment. Its a proof that you can muster the 5years of school. Ga'no mo kagusto ang isang bagay at ga'no kalaki ang kaya mong ibayad para dito.

3.) Decision Making and Decision Management
-- so you decided to go for it, but what comes after that decision plays crucial role. Is that your conviction? After you decided, its time to enact the decision, no looking back, making it happen -- and assesing if you are able to make progress.

4.) Education is Expensive
-- Hindi biro ang puhunang isinusugal sa pag-aaral, dagdag pa kung di naman sobrang prestihiyoso ng eskuwelahan, dagdag pa kung di naman sobrang taas ng marka, sa kaduluduluhan kailangan talagang maglaan ka ng oras para di lang hirap at pera mo ang masayang. Lam mo ang isa pang magandang bagay sa board? Pag nakuha mo ang lisensya mo, alam mong maari kang mapagiwanan ka sa practical applications, pero di ka naman napag iiwanan sa academics.

5.) Cooperation and Interdependence
-- Puede namang wala kang kasama para pumasa or kung mas kumportable ka na ikaw lang, walang problema. Yun lang nagiging mahalaga kasi yung meron kang kasama hindi lang para mas malawak ang resources at material nyo, kasi nagdadagdag din ito ng motivation, like iron sharpens iron - so does man sharpens another.

6.) Success or Failure is a Process
-- The Board Exam may be two to three days, depending kung anong course mo, pero ang tatlong araw na yun ay resulta nang anim na buwan na pinagsama-sama mo sa isang buhos. Kung natulog ka lang at nanood ng mga series at nag-aksaya ng oras, hindi mo basta basta mababawi sa dalawa o tatlong linggo at dapat ay ginawa mo ng anim buwan. If you really didn't saw it coming you were not paying attention.

7.) Faith
-- Last but not the least, is Faith. Kanino pa ba nanggagaling ang lahat ng kaalaman na ito diba? It can only come from the Greatest Engineer, and we are just but humble borrowers of His creation, might as well ask for His guide.

So there, after the success of the Board Exams? What will be next? It is still a wide horizon, and another one after that. We take jubilation or reflection, and move on.

Yey.

Lesson Plans and Grade Records

I've been optimizing and maintaining Trish's PC -- and i get to talk to his wife Jo,
Umabot kami sa part sa kung saan si Jo ay gumagawa ng Lesson Plan.

Yeah, the big notebook Elementary Lesson Plan, all of the subjects written on it which is identically the same with the ones written last year.

???

I asked for the reason why write it over and over again.

"Kasi para alam na handa ka sa subject mo at dapat handwritten para alam na ikaw ang gumawa..."

???
(*scratches head)

Elementary -- Basic Subjects -- Lesson Plan --Handwritten -- Rewritten again -- and again
and that's the same subjects all over again!

That may be good in the sense that siguradong handa si teacher na magturo sa maliliit na bata.
Hindi ko lang gets bakit kailangang isulat ng paulit-ulit? at bakit hindi puedeng computerized? That system works great back in the 80's but in the time right now. I guess there should be a little upgrade on such said system.

and then comes the Records for the Grades that must be handwritten as well.
done with calculators when it can just be done with Microsoft Excel or Open Office Spreadsheet or Lotus 123 (even Lotus 123 is already obsolete my goodness!)


But i guess that just go for two Public Schools -- maybe it doesn't go that way on other schools.
But just the thought... wow...



and some College(s) struggle with their syllabi!

Sining ng Pangongopya

Isa sa mga nakakatawa at nakakatuwang experience ko as a student eh ang makipagkopyahan... Nyahaha! Contrary to popular belief, ang pakikipagkopyahan actually can foster and build TEAM WORK! Wooo.. No syet!?!

Most of us knows the hassle of four to five major exams to be taken in just one day -- nakakatuyo ng utak. And in these instances nagiging crucial ang lahat ng kahit maliliit na factors, yung almusal mo sa umaga, weather (kung maaraw, maulan o mahangin), nagtatae ba yung ballpen mo, tasa na ba yung lapis mo o may lead ka pa ba? At siempre ang topic natin! Ang pangongopya! Nyahaha!

Point of advice, hindi ka susugod sa exam sa pag-asang makakakopya ka lang. Interdependence ang kopyahan dapat may bala ka din. Ang importante kasi dapat may matri-trigger lang yung makukuha mong information. Ganon! (sabagay kung makapal talaga ang muka mo sa kopyahan ka lang aasa)

So talagang may review naman kami. Most likely ginawa lang namin ito for the kicks... What i am saying is nothing beats regular study habits. Kung staggered ang iyong study periods ni hindi ka sisinukin kahit magsabay sabay ang exams -- Oo siemps mahihirapan ka din ng konti maliban na lang kung prodigy ka. Pero dahil makulit ka at bihira lang ang ganitong klaseng guide. Read on..

Eto na ang mga positions!
Sining ng pangongopya -- dahil technical na ang maraming bagay Ü



Ang totoo talaga nyan… ang mga totoong nag-aaral at talagang nakikinig e, pumupwesto sa unahan. Isa pa mas marami ka talagang matutunan ng ganito. At impression hindi kayo magko-kopyahan dahil attentive naman kayo sa klase. Deposit nyo yun sa instructor. For this to work as well. dapat hindi kayo magkopyahan or minimised ang ganitong activity sa simula. Your group is trying to earn your teacher's trust -- in the long run it will be all worth it hehe.

On the other hand -- ang mga Usual Suspects ay nakapwesto agad sa likod. paghihinalaan kagad kahit ala pang ginagawa, especially kung grupo din sila.



sa Position na to -- ang bida eh ang Chairman proficiency-wise sya ang nakareview ng maayos o ang pinaka-knowleadgeable sa grupo -- nasa likod ang mga Dehado Members. Ang sagot nila ay expected na manggagaling kay Chairman. Pero ang sagot ni Dehado Member 2 ay dapat manggaling kay Sakto Member 2. Bakit Kay Sakto Member 2? Kasi Right Handed ang mga armchairs. Masyadong magiging obvious ang movements ni Chairman -- Kaya kung sino ang mas dehado sya ang nasa likod ni Chairman.



so gets mo na ang bida talaga eh ang Chairman isa pang factor na dapat i-consider dito eh yung misdirection, as you can see nasa harap ang grupo, ang "common thinking" kasi, walang magkokopyahan sa harap mismo ng instructor. with that its much easier to stay and look clean :D. Mas matibay ang position na to, pero dahil sa compact ang group, mas obvious ang mga paggalaw na dapat i-minimize, tig-isa ng resource ang mga Dehado Members, bukod pa don, may pang countercheck pa ang Sakto Member 1 with the Chairman kung ok pa ang sagot nya.

Ang isa pang technique na puedeng gamitin dito eh yung Calculator Swap. to perform this dapat pare-parehas kayo siemps ng calculator, pag nalingat ang teacher?!? Haha! Calculator Swap! Wala pang hule!



Sa position na to, ang Chairman pa rin siemps ang bida, pero teamwork na malupit ang kailangan dito, kailangan kasing padaluyin ang sagot ni Chairman papunta sa likod. Sa ganitong posisyon -- isa lang ang aasikasuhin ni Chairman na pasahan, unlike sa Stay Together position, na dalawa hanggang tatlo ang kailangan nyang batuhan. Bawal dito ang naturally napakaliit ng sulat, that person would be an insulator to the flow. Dapat legible pa rin ang penmanship even from a distance.



sa Position na to -- sinusubukang isalba ng lahat ang pinakadehadong miembro ng grupo.
Kung talagang alanganin yung isang miembro at crucial sa kanya yung exam, this position will make or break him. Obvious naman na nakacover yung mga Sakto Lang members. This gives the Chairman the most flexibility to pass his/her answers.

Pero siempre naman hindi naman aabot sa sukdulan to kung nag-aaral sana ng mabuti yung miembro natin dibs? :D


In Conclusion: The whole kopyahan thing is again -- alam na ng magaling mong guro, napagdaanan na nya yan eh. o kung minamalas - malas ka, nagawa na nya rin. Its just a game after all. Of who is outwitting who.

Oo… hindi lahat ng pinagaaralan mo sa college madadala mo sa buhay or even sa field, pero higit sa lahat ang importante para sa akin yung discipline, and siemps yung teamwork (hehe)... kahit pa master mo pa tong mga kalokohan na to by heart, mas fulfilling pa rin if you go through challenges with a clean conscience and the conviction that you made it by your own effort -- mas kumpleto ang tagumpay that way... o sya, mag review na! :D

Grade 6 -- Ang Matagal na Kasunod!

1. Pangalan ng School na Pinanggalingan -- Kung san mo unang nameet ang iyong unang crush / bestfriend / mortal na kaaway / archrival / teacher na nangangain ng mga bata (joks!)
2. Pangalan mo siemps! -- at dapat may 1/2 yung age ha! palamuti yun eh
3. Ang iyong mahal na principal at advisor
4. Ang komertaryo sayo ng teacher mo -- madalas sa hindi "Mag-aral mabuti" ang nakalagay dyan
5. Nagpapatunay na nakalampas ka ng buhay at ikaw ay tutungtong sa susunod na baitang congrats!



6. Ang listahan ng iyong mga grades! wouuu! resulta ng iyong pag-i-stay sa classroom, habang nakikinig at nangangarap on the same time
7. NEAT (National Elementary Achievement Test) -- sinong nagsabing walang na-aachieve sa elementary!?? ayan oh! ang linaw linaw!
8. Attendance -- kala ko dati kung ano lang to eh... binibilang pala talaga ang ipinapasok mo sa school?? huwaw!
9. Character Building -- mga squares na pinupuno madalas ng mga "B" hindi na inilagay ang mga "B"s ko nagkatamaran eh -- understood naman na kasi yun. wehe! :D


If you'll browse back through my previous - previous posts. I actually have these Grade School series... Oh e no ngayon? Wala lang, nasa Grade 6 na pala ako.. At itutuloy ko na ulit ang kwento! Yey! Isn't it grand?! -- err no

Nung panahon namin, ang isa sa mga label na gugustuhin mong maidikit seyo eh yung mapabilang sa section 1, kala ko nga mapapasection 1 na ako pero hinde, nalagay ako sa section 2. Counterpart ng section 1 sa afternoon shift weirdo nga lang eh kasi nung gawin din kaming pang-umaga ginawa kaming section 7.

Ang isa sa mga paborito kong pangyayari nun, eh nung sumali ako sa isang science quiz bee. Ako ang naging representative ng section namin dahil ipinilit ko ang sarili ko at di mapilit ng teacher ko ipinipilit nya.

Afternoon, pagkatapos ng klase sa umaga -- tinipon ang mga section representatives sa library. Unang reaction ko agad? Wow! Ang dami pala talagang libro sa library! Yun kasi ang 1st time na makapasok ako sa library namin na ang silbi nun eh faculty room/meeting place ng PTA/meeting ng mga school officials.

Pansin din na formality lang din ang section representations. Labinglima ang representatives ng section 1, at tig-iisa lang ang representatives ng section 2 to 14. Kaya ganun na lang ang sarcasm ng teacher ko nun sa science ng lumabas ang results, 1st place -- section 1, 2nd place -- section 7, 3rd place -- section 1. Nung sabihin ang pangalan ko syet patanong! Questioning din ang tingin na binato sa akin ng iba pang estudyante, hindi ko alam kung ano ang reaction ko... Awkward!

So no choice... Tumagal ang battery of test ng isang linggo pa, para ma-eliminate ang doubts sa mga section 1 representatives natanggal din naman ako, at naging contestant ang 3rd placer na section 1. Yung 1st placer kasi mas ginusto na lang na maglaro ng sepak takraw eh. Alangan namang section 7 ang isali, dyahe naman sa kanila yun.

I guess ang naging mabigat na issue sa akin dun eh yung "labelling". Sana may teacher na ini-explain na ang section na kinalalagyan mo ay base sa performance mo last school year, at hindi ibig sabihin nun eh yun na ang section mo habang buhay -- na hindi lang dito nasusukat ang potentials mo. Marami kasi kaming mga estudyante back then, but how i wish my teachers know what its like to be labelled inferior, the doubts they cast is not easy to shake off. They somehow failed to focus on inspiring their students. Parang limited ka... Yung principal nga lang namin eh, nung graduation practice habang kakamayan ka tatanungin ka pa ng multiplication, pag di ka nakasagot di ka pabababain sa stage nakadisplay ang mga di nakasagot for everyone to see. Gano kaya katindi ang epekto nito?

Besides teaching Science, Math, English, Filipino at iba pang subjects sana hindi makalimutan ng mga teachers ng bukod pa dun they are suppose to inspire their students, realize their potentials -- dami namang required sa mga teachers no?

Sining ng Pangongodigo

Sa estudyanteng medyo gipit sa oras dahil sya ay working student, nagkasakit at medyo nagbakasyon ng matagal o di kaya naman ay napuyat kalalaro ng DOTA Allstars o ng SIMs ang natitira nyang tagapagligtas sa pagbagsak sa susunod na exam eh ang pandaraya dito. Siempre puede pa legal na paraan tulad ng cramming – last minute review, at ang pagdarasal na sana eh hindi matuloy ang exam. Kung medyo hardcore ka talaga puede ang active means para madelay ang exam tulad ng pagbo-bomb threat sa school o di kaya naman eh paabangan mo sa mga tambay sa lugar nila yung instructor mo.

Napakalungkot naman kung sa pagnanatili mo sa eskuwelahan eh hindi ka man lang nagkameron ng mga kaibigan. Mas magaan na kasi siguro ng konti sa konsensya ang pangongopya pero kung talagang loner ka sa isang klaseng free section at ikaw lang magisa o di kaya naman eh talagang mahigpit pa sa garter ng supporter ang teacher mo at maaring madamay pa yung walang kamalay-malay mong classmate pag nangopya ka sa kanya. Mas pipiliin mo na lang ding mangodigo. Bakit naman kasi alam mo namang magkakasabay – sabay na ang exam dahil finals week na eh pinili mo pa ring ubusin ang oras mo sa pakikipag-date.

Sa totoo lang alam naman ng mga instructor mo kung nangongodigo ka eh… tingnan natin kung meron kang ibang style.

Notebook na nakabukas sa loob ng backpack sa likod ng armchair technique – yep, ang pinakabasic na paraan, ang flaw lang nito. Sobrang limited ng resource mo, ang ok naman kung biglang maisipan ng teacher mo na mag roam around you can just knock the notebook at hindi ka na halata… ayos!

Maliliit na papel na nakatago kung saan saan technique – There can be countless clever places na naitatago tong mga maliliit na papel na to, sa kwelyo, sa medias, sa sapatos, sa ballpen sa slide or battery cover ng calculator, sa bulsa, sa belt, sa loob ng blouse? Sa buhok… mahirap yang ganyang style… may physical evidence kasi eh… effective sya, but the risks are staggering.

Countless information sa programmable calculator technique – engineering people karaniwang gumagawa nito, ang mga programmable calculator kasi, puede kang maglagay ng halos one paragraph of info, siemps weird naman kung may calculator ka kung ang test nyo eh history obvious naman kung saang mga subject mo ito gagamitin yan. At isa pa wala nang instructor na papayagan kang maglabas ng cellphone habang nag-eexam, nakakagago naman kasi talaga yun, wag mo nang subukan.

Answers na naka-tattoo sa balat at answer sheet technique – physical evidence na naman to! As in physical evidence… nakakita na ako ng mga nagkodigo normally sa palad o kaya sa sakong puede rin sa arm chair. Ang hardcore eh yung kodigo na nakasulat sa bond paper mismo! Sinulat gamit ang blunt pen, nakabakat lang kung baga… ang hardcore part nito eh yung mga estudyanteng nakakuha ng super leakage. As in hindi pa nagsisimula ang exam meron nang sagot, papatagal at mangangarap lang sa classroom ng 20 minutes tapos biglang magpapasa na.


Siguro mas marami ang variations ng pangongodigo, lalo pa na mas hi-tech pa ngayon. Pero kahit na anong paraan yan, walang fool-proof na paraan dyan. Ang pinaka-effective pa ring paraan eh yung tigilan mo ang kalokohan at mag-aral mabuti. Sa yo rin naman babalik yan kung grumaduate kang walang alam eh…

Ok? Pakabait na… mag aral na ulit.

Sining ng Pangongodigo

Sa estudyanteng medyo gipit sa oras dahil sya ay working student, nagkasakit at medyo nagbakasyon ng matagal o di kaya naman ay napuyat kalalaro ng DOTA Allstars o ng SIMs ang natitira nyang tagapagligtas sa pagbagsak sa susunod na exam eh ang pandaraya dito. Siempre puede pa legal na paraan tulad ng cramming – last minute review, at ang pagdarasal na sana eh hindi matuloy ang exam. Kung medyo hardcore ka talaga puede ang active means para madelay ang exam tulad ng pagbo-bomb threat sa school o di kaya naman eh paabangan mo sa mga tambay sa lugar nila yung instructor mo.

Napakalungkot naman kung sa pagnanatili mo sa eskuwelahan eh hindi ka man lang nagkameron ng mga kaibigan. Mas magaan na kasi siguro ng konti sa konsensya ang pangongopya pero kung talagang loner ka sa isang klaseng free section at ikaw lang magisa o di kaya naman eh talagang mahigpit pa sa garter ng supporter ang teacher mo at maaring madamay pa yung walang kamalay-malay mong classmate pag nangopya ka sa kanya. Mas pipiliin mo na lang ding mangodigo. Bakit naman kasi alam mo namang magkakasabay – sabay na ang exam dahil finals week na eh pinili mo pa ring ubusin ang oras mo sa pakikipag-date.

Sa totoo lang alam naman ng mga instructor mo kung nangongodigo ka eh… tingnan natin kung meron kang ibang style.

Notebook na nakabukas sa loob ng backpack sa likod ng armchair technique – yep, ang pinakabasic na paraan, ang flaw lang nito. Sobrang limited ng resource mo, ang ok naman kung biglang maisipan ng teacher mo na mag roam around you can just knock the notebook at hindi ka na halata… ayos!

Maliliit na papel na nakatago kung saan saan technique – There can be countless clever places na naitatago tong mga maliliit na papel na to, sa kwelyo, sa medias, sa sapatos, sa ballpen sa slide or battery cover ng calculator, sa bulsa, sa belt, sa loob ng blouse? Sa buhok… mahirap yang ganyang style… may physical evidence kasi eh… effective sya, but the risks are staggering.

Countless information sa programmable calculator technique – engineering people karaniwang gumagawa nito, ang mga programmable calculator kasi, puede kang maglagay ng halos one paragraph of info, siemps weird naman kung may calculator ka kung ang test nyo eh history obvious naman kung saang mga subject mo ito gagamitin yan. At isa pa wala nang instructor na papayagan kang maglabas ng cellphone habang nag-eexam, nakakagago naman kasi talaga yun, wag mo nang subukan.

Answers na naka-tattoo sa balat at answer sheet technique – physical evidence na naman to! As in physical evidence… nakakita na ako ng mga nagkodigo normally sa palad o kaya sa sakong puede rin sa arm chair. Ang hardcore eh yung kodigo na nakasulat sa bond paper mismo! Sinulat gamit ang blunt pen, nakabakat lang kung baga… ang hardcore part nito eh yung mga estudyanteng nakakuha ng super leakage. As in hindi pa nagsisimula ang exam meron nang sagot, papatagal at mangangarap lang sa classroom ng 20 minutes tapos biglang magpapasa na.


Siguro mas marami ang variations ng pangongodigo, lalo pa na mas hi-tech pa ngayon. Pero kahit na anong paraan yan, walang fool-proof na paraan dyan. Ang pinaka-effective pa ring paraan eh yung tigilan mo ang kalokohan at mag-aral mabuti. Sa yo rin naman babalik yan kung grumaduate kang walang alam eh…

Ok? Pakabait na… mag aral na ulit.

Board Exams Part 2

So there…

I have actually prepared for the Board Exams of April 2004, that means I started with the reviews around November 2003. Maririnig mo ang sinasabi ng ilang reviewees about their life while the said preparation, its uber boring! Parang kailangan walang mangyaring malaki sayo for the next six months… review center, bahay, punta sa bahay ng reviewmate – palitan ng materials, manood ng tv or video sandali para di naman masaturate ang utak (in my case panonood ng Yu Gi Oh sa TV), at siempre ang aking “bread and butter” ang mag-tutor.

So t’wing may review session ganun ang takbo ng buhay ko, gigising ako around 5:30am, aalis ng bandang 6:30 darating sa review class ng 8:00, hanggang 12:00 nn tapos uuwi, darating sa bahay ng 2:00pm kung nakaidlip ako sa jeep, kakain lang at review na ulit, 4:30 mag hahanda naman para sa tutorial job, 5:00pm nandun na ako sa bahay nila Ate Janet, by 8:00, 9:00 or 10:00 uuwi na ako nun, depende kung may project ban a kailangan ko ding i-guide ng konti… I even wrote a science project once about candles with coconut oil, pero salamat sa Bato Balani… hindi ko na kinailangang i-compose… hehe… Tuloy pa rin ang review hanggang 12:00am or hanggang antukin, ganun ng ganun…

Pag weekends naman nandun ako sa bahay ng kaibigan kong si Oths, nagpapalitan ng manuals nagbabatuhan ng questions at encouragements, a companion with the same perspective about the board is sure is helpful… para na-bo-boost yung eagerness sa pagre-review. Ang stress reliever naming nun ni Oths eh paglalaro ng Yu Gi Oh cards, yung pirated lang ha! Yung tig-pipiso, kasama ang kanyang highschool at gradeschool na kapatid. Natawa pa nga sa amin yung tatay nya nun eh, nasa isang kwarto lang kasi kami… dudungaw sya makikita nya kaming tutok sa pagrereview, and then maya-maya nagsisigawan na kami dahil sa Yu Gi Oh, tapos serious ulit, tapos sigawan… Almost every night nagtatawagan din kami ni Oths, para ma-gauge kung nasan at kumusta na ang review ng bawat isa. No room for pretensions kung di ka nagreview dapat sabihin mo kung bakit para at least magagawa ka pa ring kunsensyahin ng ka-buddy mo…

We tried our best to follow the deadlines we have set among ourselves as well… Meron kaming mga calendars, nakapost doon kung anon a dapat ang re-reviewhin at dapat eh na review na… In a way effective din sya kasi gumugulong yung momentum at little successes na nami-meet mo yung deadlines.

Generally yun ang itinerary namin…

Nagparegister din pala kami ni Oths two or three months ata before the exam itself… Para maaga pa lang alam na namin sa mga sarili namin na wala na tong atrasan, alam namin na darating ang gabi before the exam at ang umaga ng exam mismo… malinaw sa akin yung umaga ng Board… Bumangon kami ni Oths mga 4:00am Nagbihis at nag-uniform, nakacomplete uniform ako nun, parang college boy… In a way, I want it to feel it for the last time… Si Mommy (Mother ni Oths) pa ang nagprepare ng sandwiches namin nun. Then there was that moment… Oths and I stood silent. We realized we are actually praying and we are praying for the same thing, I gave Oths two of my handmade pencils and he gave me two of his aswell, it was kinda solemn for the both of us…

Sa totoo lang, lumipas ang Board exams at yun lang ang masasabi ko dun, maliban sa part nung 2nd day… kung saan napagusapan namin na manood ng sine eh nauwi sa paguwi at pagtulog ng maaga…

Torture yun one week na paghihintay ng resulta ng board exams, the morning na I’m sure oras na ng paghuhukom… hindi ako makatulog, nakatingin lang ako sa kawalan. Nakatulog lang ako ng dalawang oras yata… ng nagising at nahimasmasan ako, karipas agad ako sa tindahan ng diaryo,

Eto na! Eto na talaga…

Pagkabayad ko, ang bilis kong ikinalat yung mga pahina ng diaryo, hinanap ang listahan! Napasuntok sa sahig! Yes! Nakasulat ang pangalan ko… Bago ako umalis humahangos din akong hinanap ang pangalan ni Oths, nakita ko middle name nya… “Igama” si Oths lang may ganung middle name, sabi ko sa sarili, tinanong pa ako ng tindera kung pasado ba, pero di ko na sya nasagot dahil lumilipad na ang paa ko pauwi… para ibalita ang news of the year! Hehe…

Bago ako umabot sa bahay, tinawagan ko pa si Mommy, walang kasing sarap ibalita na ang pinakamamahal nyang anak eh pasado na sa board… ang sarap magdeliver ng good news grabe!

Pagdating ko sa bahay after 5-10 minutes ko na in-anouce yung balita… black-out na agad ako… tulog na agad, I almost dreamt of my mother’s selfless joy over her son’s victory… ang sarap…

So yun ang drama ng Board Exams ko… It is as if naman yayaman ako upon having that license, but what is important, is that I know… pinagbusuhan ko sya ng panahon… at di ito nasayang…
My license is about to expire this year… halos palamuti lang sya sa wallet ko, pampatigas… pero whenever I take a good look, it reminds me that when you want something, you go for it… and do whatever it takes… no questions asked…

Board Exams (Part 1)

If you'll ask an engineering graduate a story that would constitute their idea of exciting, exhausting, depressing, inspiring, victory and defeat... Top of the mind they will tell you, its the board exams...

Ah yes the board exams...

Madami-dami ding courses ang dumadaan sa pagsasala ng board exams... Engineering, Accounting, Medicine, Education, Criminology, etc etc... Kada anim na buwan ang ECE board, April and November... Karaniwan ata talaga dalawang beses sa isang taon ang board exams ng kahit anong course...

Percentage-wise sa mga board exams wala akong alam na board na umabot na 50% ang passing rate, laging mas mababa sa kahalati... But you never get to appreciate the drama of all those who pass and fail sa exams... You only hear of new licensed professionals, or most promising top notchers who would rather choose to work abroad than here or maybe the humble bastards who on the otherhand pay their tribute to their school, teacher or even country... Right you are kanya-kanyang drama, but for me, i have deep respect to those gifted individuals who chose to help build the nation here, siemps kahit na dun sa mga normal peeps fueled by principles...

Nyaks! Nalayo ako sa topic...
When i was still an undergrad, i have no plans or intention taking the board exams... Not until one of our "senior" took it, and actually made it...daming speculations na nabuo with
regards s pagpasa nya... Swerte lang daw madali yung exam, sakto na ung nareview nya ang mga lumabas, Deliberated lang daw sya - pasang awa, pero ang paborito kong rason nya eh dahil nagsikap talaga sya, nagpursige along the process...

From there, i realized... Its not a matter of intelligence, board exam is a matter of pride and perseverance, if you really want it and you have the discipline to actually strive for it...

Pagkagraduate ko ng college, may mga friends-batchmates ako na nagprepare agad para sa exams, graduate ng march, be licensed by november... The sooner the better. Wala akong means para magreview nun, wala na kasi akong resource... I gave self review a try, but somehow the method is not suited for me... Hindi naman ako prodigy, in a matter of 2-3 weeks im chapter, books even left behind...

From there i realized, i do need to enter a review school. Sabi ko, i'll have that means of paying for a review school kung magtatrabaho na agad ako.. Better than being a bum and better cards will possibly emerge...

Nandun ako sa bahay nun, around 9am, anime goodies sa tv, ng dumating ang kaibigan kong si joe anthony... He told me that his gradeschool and highschool nieces are in need of a tutor. I'm a bum and what the heck, free snacks wont hurt... Its later that day that i was told im going to get paid for the tutorial job! Php 2,000 a month, 2kids 6:00-8:30, monday to thursday! Compute-compute... I now have the resource to take the board by April! (2004)

Eto na! Destiny awaits!

yep! destiny awaits :)

ganda ng sunset sa Boracay... i hope you'll be visiting me to read about it as well... yey!

Mediocre to Worst Instructors

Ok i'll confess... How will you know a mediocre teacher? Most of us have these questions but they seem too indifferent to be asked...

Actually ako mismo, hindi ko ito itinanong sa sarili ko, medyo naive kasi ako sa mga ganitong bagay nung estudyante pa lang ako, i have always looked high on my instructors, hindi ko masyadong inisip yung weaknesses nila cause of the respect that they are knowlegeable than me.. Pero when i get to be one of them, dun ko napatunayan ang totoo, merong mga scapegoats to somehow sugarcoat and hide their incompetence...

Ok... Soft muna...

1.) pumapasok sya para mag sermon buong session, pinalalaki ang maliit na issue, para magkameron ng dahilan ng ikakagalit nya kuno... >> eto medyo guilty ako dito pero instead na magbigay ng sermon, i try to give some encouraging thoughts instead, kung pano pumasa ng board exam for example or kung ano ang itsura ng mundo pagnaghahanap ka ng trabaho (hmmn... Di pala sya ganon ka encouraging)

2.) nag-aabsent ng walang dahilan. policy talaga kasi ng mga school na may magsubstitute sa isang absent instructor, kung walang nakapagsub sa kanya, its either walang available instructor or walang nakakaalam na mag-aabsent sya... >> naging guilty din in a way, pano ako makakapagapply at makaka-attend ng interviews kung di ako aabsent? Bwehe!

3.) sobrang panay sya magpa-surprise quiz, may buting dulot ang surprise quiz, eto ang ma-gauge kung sino ang nagaaral off-school hours, at para pang fill sa oras na walang prepared lecture ang instructor. >> napakatempting gawin nito tempting kung baga, yung iba ginagawa muna yung number 1 sabay bato ng number three, pero its quite excusable naman ang seatwork and review before a major quiz =) both party, teacher and student wins.

4.) hindi nagbabalik ng mga corrected papers. Napakadelikado ng mga ganitong instructors kasi hindi mo matancha kung san na pupunta ang quizzes nyo o may pinupuntahan ba talaga ang mga ito. A student should at least ask ano ba ang sagot sa exams, especially kung may computations >> kung hindi man maibaling ng instructor ung papel on time, at least by the time na ipakita nya ang mga preliminary grades nyo may proof sya na nacheck nga ung paper nyo, on the same perspective dapat alam nyo as in papaano nacompute yung mga grades nyo.

5.) nagbibigay ng mga project na di mo mahuli ang connection o ang lesson na ituturo nito para sa subject. Natural lang na magpaproject ng circuit diagrams at electronic devices sa electronic subject, natural lang din na may compilation ng worksheets at case accounts ang accounting, natural na magkameron ng portfolio ng drawings at designs ang fine arts, pero may connection ba na manghingi ng dance video ng kung sinong herodes ang isang PE Instructor? Magpakopya ng manuscript HANDWRITTEN ang isang History Teacher ng parehong-pareho sa libro? May sense din ba ang mga field demos bukod sa pangungumisyon ng mga instructors sa mga costumes? Syet!

6.) may bayad ang pagpapa-photocopy ng kanyang mga bwakanang lectures. May bayad ang napakaraming bagay >> ok lang sana yung bayad eh, pero sana man lang eh alam mong di ito gaguhan... May isa akong prof dati, he makes us these lecture notes para tutok na lang kami sa pagtuturo nya, he takes the trouble of photocopying those notes every single time, pero ang binabayaran lang namin eh ang nagastos nya sa pagpapaphotocopy nun.. Astig talaga sya! Ganun ang huwarang teacher =)

7.) may barkadang estudyante ang instructor at sila ay may indefinite control over some of the instructor's grade computation, walang project, bagsakan ang quiz, mapaghimalang flat-one?! Wow!!!

8.) ang tono nang pagtuturo ng instructor kung papapansinin mo nang mabuti e parang halaw lang sa guni-guni... Tapos may sundot pa ng "matatanda na kayo - alam nyo na dapat yan"

9.) nang-haharass ng mga estudyante, hardcore na to...Yung tipong may kakaibang banat na "kayang-kaya ka nyang ibagsak kung..." Mayroon talagang mga mapagsamantalang instructors yung tlagang ginagamit ang authority nya para pigain ang mga estudyante nya for perks and favors, parang mga tiwaling government officials... Mababalitaan mo rin silang nakikipaginuman sa mga estudyante, at estudyante din ang nagpapainom siempre, nagpaplan ng swimming ambagan daw - yung mga estudyante... Nandito rin yung mga instructor na pag nakaaway mo yung barkada nyang instructor kahit wala sila pare-pareho sa lugar ikaw pa rin ang talo.. Sarap isumbong sa imbestigador! Wow!

10.) at ang mga nagcocompute ng grade sa wala.. Pasado ka na and all, perfect ang recitation mo and stuff pero either ang baba pa rin ng nakuha mo! Dahil kahit ikaw eh di makapaniwala sa bwakanang grade computations nya!

Truly, being a teacher is a noble vocation... Nasa kanya kung gusto nyang humirap o dumali ang kanyang trabaho, mayroon syang definite responsibility at authority over his/her students...

May mga teacher, school, college even! Na ginagawang gatasan ang edukasyon at mga estudyante...

Bwakanang na lang nila... Walang taong magiging mangmang kung hindi nila hahayaang tratuhin silang isang mangmang. Marami pa rin namang mabuting instructors, na handa pa ring gumabay at tumulong sa totoong kahulugan nito...

Hindi naman nauubos ang pag-asa...

Academe

Ok... Bilang isang dakilang ECE, may tatlong mapagpalang industriya na pinakamahusay mong mapasukan, Electronics, Telecommunications, at Broadcasting, sa tatlong ito mapalad ako dahil ang unang naging career ko bilang isang ECE eh... Charan!

Ang Academe...

Ahh the Academe... The free eats ng mga HRM students at ang College Basketball..

Napasok ako ng St. John Technological College of the Philippines, isang maliit na kolehiyo sa masukal na gubat ng Novaliches QC... masarap maging instructor sa totoo lang, depende kung gusto mong maging mabuting guro, puedeng humirap o dumali ang trabaho mo, minsan mahirap, minsan madali ang trabaho ko, so nasa gitna ako ng dalawa...

Sa Academe, naranasan kong makisalamuha sa ibat ibang uri ng tao at estudyante..gago, gaga, matalino, ksp, pasaway, palaban, masungit, malandi, masikap, maepal, mabait, girl, boy, bakla, tomboy.. Marami tlaga, marami...

Nahanap ko ang instructor position from Manila Bulletin, hindi ko sure kung anong klaseng trip meron ako nun... Basta gusto kong maging instructor gusto kong magturo.. Average lang akong estudyante back in college, low profile at walang honors. Kaya kahit ako e naweweirduhan sa sarili ko kung bakit gusto kong magturo.May ilang kolehiyo din akong inaplayan nun! Yung mga kolehiyo sa lugar namin.. Tulad ng Valenzuela Polytechnic, Navotas Polytechnic, Kalookan Polytechnic, pati AMA! Inaplayan ko yan lahat..! Pero hindi ko sinubukan ang pinanggalingan kong University...

Siemps inferior kasi naman agad nun sa mga former instructor mo diba? Kung tutuusin, inaplayan ko yung mga kolehiyo na alam ko na medyo "under dog". Besides sino bang kolehiyo ang magkakainteres na mag hire ng instructor na fresh from graduation? It was a blessing SJTCP gave me a chance...

Nung screening pa lang, marami kaming mga nagaapply para sa position, ang dame! Dalawa! Ung kasabay kong nagaapply eh ECE instructor sa school na pinanggalingan ko, si Engr. De Vera, with masters! Bukod pa sa mismong teaching experiences nya... Kumpara sa akin, ay talaga naman! Pulling away siya! Hindi ko sya inabutang nagtuturo sa kolehiyo ko, nagturo sya dun school year na graduate na ako, kung nagkataon...

Baka sa screening pa lang hinimatay na ako, bwehe!Ok naman ung, screening, nadeliver ko naman yung napili kong topic, pero hindi ko na inasahan na matatanggap ako.. Kinabukasan pa lang naghahanap na ulit ako ng trabaho. Pero after some two weeks tumawag sa akin si sir de vera, at inoffer sa akin yung job, ang pinagkakaabalahan ko lang ng wga sandaling un eh mga early morning hanggang late afternoon anime, no wonder ang dali nya akong nakumbinse...

Dala ang isang black folder, laman ang mga credentials ko nagpunta ako sa school. Sabi ni sir, kailangan daw 1:00pm nandun na ako, umalis ako sa amin ng alas onse at yun nga ala una pa lang nandun na ako...

"bakit ka late?" bungad sa akin ni ma'am valenzona, sya ang tumatayong marketing director/hr ng school...

"...weird... bakit ganun?" hmn...
"ma'am ako po yung kapalit ni sir de vera"her face lighten up a little bit...
"ah ganun ba... o sya lumakad ka na... kanina pa ang klase mo..."

Binigay sa akin ang listahan ng mga subjects, pambihira! Mayroon akong 14 na magkakaibang subjects, kulang-kulang 50 units yun! Principles of Communications, Electromagnetics, Electronics 3, Industrial Electronics, Control Systems, at Instrumentation just to name a few...

"Napasubo ata ako ah?!"Kung estudyante ka at meron kang 25 units of subjects masasabing overloaded ka, just imagine an instructor na merong 40+ unit! Laro lang sana yun kung ang tinuturo mo eh 40+ units ng gym class, pero engineering eh, bago mo ipasolve ang isang problem dapat ikaw mismo nasolve mo n rin un...

Di ko akalain na nun pa ako gumising ng maaga para lang mag-aral ng mga ituturo ko, Dyahe mang aminin pero i was overrated sa mga bagay na alam ko, dahil ang iba doon eh hindi din ganun kataas ang pagkaka-intindi ko...

Nakaka-guilty na nasa harap ka nang klase na hindi ka sigurado kung ano nga ba ang ituturo mo susunod. Totoo nga, nasa teacher kung gusto nyang maging madali ang trabaho nya o humirap ito.. At nakakatakot ang mga teacher na ginagawang gatasan lang ang pagtuturo...

Hilingin ko mang mamamatay na sana sila, di naman yun mangyayari..Maliit lang ang eskuwelahan namin, pero ang sakit ng institusyon na yun ay sakit din ng mismong sistema ng edukasyon natin.Pambihira, nauwi sa sentiments ang sulat ko ah? Di kasi talaga sya nakakatawa.. hehe mahabang kwentuhan to...

Grade 5

Hindi ko talaga maintindihan ang aking "temporary amnesia" at wala akong maalala nung Grade 4, pero pakiramdam ko, nagkaisip ako ng Grade 5

Nagkaisip?!? Hindi ko maintindihan at nagtataka ako kung bakit may mga kaklase akong hirap na hirap matuto at bakit yung ibang kaklase ko naman e parang alam nila ang lahat ng bagay?!? mababaw ang tingin ko sa pag-aaral dahil sa hindi ko naman maintindihan kung bakit ako dapat mag-aral, pero dahil sa hiya ata takot ko sa teacher, natuto akong umintindi at umunawa ng binabasa ko, hidni rin ako kabilisang magcompute ng math, pero ok naman din... natuto akong mag-drawing ng half-note, whole-note, quarter-note, whole-rest,rest-room, g-clef at kung ano-ano pang musical symbols... yun lang hindi ko talaga naiintindihan ang teacher ko, palagay ko hindi nya talaga ito kayang ipaliwanag at ituro, puro pa-drawing, wala namang explanation, pero dahil sa madali lang bilugin ang ulo ng bata dati, hindi ako nag-react, hindi ako nagtanong... wow submissive...

Ang grading system ng elementary nong panahon ko ay nahahati sa apat na periods, 1st quarter, 2nd, 3rd at 4th, merong minsanang quiz, quarterly na periodical exams at araw-araw na pagbasa, pagsulat at sermunan... wala nang naglilista ng maingay. pero merong tiga-check ng palstic bag dahil sa phased-out na ang basurahan... lupit!!! nagkameron ng maraming chewing gum kaysa sa kulangot dahil sa bagong ordinansang ito! (axiom yun... hindi na kailangang i-test at pasubalian ang obserbasyong ito! ebidensya na kung ilang beses nabwisit ang nanay ko sa pagtatanggal ng bubble gum sa shorts ko twing maglalaba sya!) kahit na parang basura lang ang lecture notes ko, ayoko namang maglagay ng totoong basura sa bag ko... kaya ang kinakain ko sa recess e laging minatamis na saging champorado at lugaw basta hindi gagawa ng basura ok yun...

Hindi ako nagrereview para sa kahit anong exam at quiz nong elementary, mas mahalaga ang paglalaro, ang pag-aaral ay makakasira sa barkada at performance ko sa taguan, habulan, at batuhang bola...

Ang motivation ko noon ay baon, at yon tama baon lang... noon ko napatunayanna ang "appreciation" ay mas mainam na motivation kaysa sa baon, sermon at palo... ang lalim ng pagtanggap at pagpapahalaga ko nung isang beses matapos ang 2nd periodical exam namin sa science... sinabihan ako ng teacher ko...

"magaling pala itong si gerry..."

For the first time!!! Sya lang ang unang nagsabi sa akin nun! ang sarap palang makilala... ang sarap palang ma-appreciate...

Salamat sa teacher ko sa Science si Mrs. Elvira Dagohoy... nagkaron ako ng bagong rason para mag-aral... dahil sa dye-dyeeeennn... "appreciation" dati ang paborito kong subject ay HELE (sabi ng kapatid ko Home Economics & Living Education daw yun...)kung saan ang ginawa namin ay mag-ani ng mani, magbungkal ng lupa, magtanim ng buto at magdilig ng halaman.. ang saya! manual work! ang sarap saktan ng lupa! ibaon ang asarol at bungkalin ito... pero dahil sa mahiwagang appreciation, mas naging attentive ako sa lahat ng subject, mas ginusto kong tumawag ng positive attention, sinubukan pa namin ng isa kong pang ambitious at imaginative kong classmate na sumali sa isang practical science contest at ang entry namin ay ang wouuuu!!! nakakalokong...

"Solar Cooker!"

Kalokohan, dahil ito ay isang lutuan na ang gagawa ng ningas ay ang matinding sikat ng araw na ki-noncentrate ng lente... ok kulang pa paa ang galing namin hehe...

Section 2 ako buong elementary days ko, sabi nila mga section 1 daw ang pinakamagagaling... kaya nong highly motivated ako nun... sabi ko pagdating ng grade 6 kahit nakapantalon na silang lahat at nakashorts pa rin ako... mapapabilang ako sa kanila...

Kahit na motivated ako, hindi ko pa rin napapabayaan ang paglalaro ko.. ayos! sa totoo lang, hindi ko naman din kailangang magreview dahil multiple choice ang type ng exams, ang math naman kahit matagal bago ma-compute, nakukuha ko pa rin, needless to say, mas matataas ang grades ko mula ng ako ay ma-motivate...

Nung pipiliin na ang lima sa apatnapung estudyante na ipapadala sa section 1, wow! pang-anim ako!!! naungusan ako ng classmate ko ng ilang puntos dahil sa magagandang projects nya sa HELE! (paborito kong subject! trinaydor ako!!! yarrrrggghhhh!!!) nakapagpasa kasi sya ng hand thrower na gawa sa tubong bakal na binuksan ang gitna, tiyahin nya rin ang gumawa ng malaking signboard ng school... (saka mas mataas din ata sya sa akin sa math =) )

Yun ang una kong frustration! bukod sa hindi ako naibili ng nanay ko ng tig-do-doseng espada na may suksukan... inasam kong mapunta sa section 1 pero hindi ko nagawa dahil sa project na di ko kayang pantayan... hindi na kao motivated pagkatapos ng grade 5... ipinagpilitan ko sa aking sarili, hindi sila sobrang magaling kumpara sa akin... kaya ko rin ang kaya nila... (lam mo na pag ang bata na-frustrate isusumpa nya ang mundo...)

Challenged na ako
Challenge ang Grade 6...

Graduation weeeeeeee!

Wow!!! Feel na feel ko na ulit yung tenteteten teneneneeeen teneneneeenenen tenenenen tentenen (graduation march). This particular school year graduation is quite important for me… pano naman i promised myself na aalis ako uli sa academe at maghahanap na ulit ng job sa industry o sa field o kahit saan… pinaka-ideal sana yung job na tipong pa-country side… Batangas, Cavite o Laguna… ok yun para maramdaman ko naman ang tinatawag na “independence”

Weeeh “independence” nararamdaman ko yung graduation, hindi ko lang alam kung masaya ba ako, malungkot? O kung gusto ko bang maging masaya o gusto ko bang maging sentimental… I try to feel deep inside, hindi ko maipaliwanag kung ano ba talaga ang i-iinarte ko… para kasing wala e… parang namamanhid na ewan ang katawan ko sa nais nitong maramdaman,

Ano nga ba talaga?

Nitong second sem maaga akong gumigising, usually 5:30 to 5:45am gising na ako, morning rituals, ligo etc etc… tapos kakain (maswerte pa rin ako’t inaasikaso kami ni mama =) pag labas ko ng banyo nakahain na ang sinangag, kape at itlog yay! nakainit na rin ang ulam kagabi…), makikinig ng radyo o manonood ng news… pagkaubos ng almusal isusuot ko na ang uniform ko, pink na barong pag lunes, blue pag martes at berde naman pag huwebes… maliban sa mga nabanggit na araw puede kahit na anong kulay ng polo…

Bibiyahe ako ng 45 minutes hanggang isang oras… 30 minutes kung piloto na nagpapalipad ng jeep ang nasakyan ko… madalas nakakatulog pa rin ako sa byahe, pagdating ng bayan, novaliches kung 7:30am pa lang sa relo ko, lalakarin ko na lang hanggang sa eskuwelahan (exercise nag reason ko pero nag totoo e nagtitipid lang ako haha!) pero kung 7:45am na? Sasakay na ako nun… pag MWF Algebra ang una kong klase pag TtH parang ayokong pumasok klase ko naman e Adavnce Networking pero basic LAN Connection nag tinuturo ko… kahit pa magkaano late man o on-time, ganun ang simula ng weekdays ko…

Buong araw na magtuturo, minsan petiks pag pa-quiz ako sa isang subject minsan petiks buong araw pag exam period, maaga pa ang uwi! Uuwi ako either 7:30pm pag MW at 7:00pm pag TtH maaga ang Fridays at masaya ako pag Biernes kasi nakakagala ako sa SM Valenzuela pag-uwi… Nakakatawang isipin na ang schedule ng isang instructor o teacher e pare-pareho lang pero ang bawat araw ay magkakaiba… nagiging stress free lang naman ang pagtuturo pag dumating na yung time na sobrang master mo yung subject at parang nagku-kwento ka na lang, yun lang after the long while alam mo… maghahanap ka na ng challenge at dahil dun e ma-bo-bore ka so, after a long while ang stress-free na trabaho dahil sa wala nang challenge e magiging stressful na ulit… hayyy what a layp!!!

Hindi ko alam kung meron talagang teacher na gra-graduate career-wise may hangganan ba ang pagtuturo? Diba walang katapusan nag pag-aaral? (*scratches head)

Isang school year na pala ang lumipas at eto nanaman nag summer, walang pinagbago ang estado ng buhay ko… although going back to my roots taught me umn… to be patient and even if impatient appear as if you still are, as if everything will eventually come to you, I also learned to smile a lot, despite how things don’t go my way… sabagay kahit naman na saan ako, bandang huli matututunan ko rin lahat yun, pero dito, dito ko sa school natutunan lahat ng yun…

Patapos na nga ang school year, wala na ulit tayong trabaho, isang taon ang nakalipas eto pa rin tayo… nandito pa rin tayo basically kung saan tayo naiipit at naiwan nung isang taon =) hindi ko alam kung ngayon ba e excited ako o nagwo-worry sa mga uncertainties

Looking back last year noong nagpupulot palang ulit ako ng sarili ko, hindi ko na-imagine na makakabalik ako sa pagtuturo, well not that soon, but ‘lo and behold nakatapos ako ngaun ng school year at bukas e a-attend ng graduation…

Walang pinagbago nag school mula noong umalis ako dito, natatawa pa rin ako sa sistema ng attendance sheets (ganito yun e, ito yung mga cardboard-like sheets na binebenta Php 30 for 3 pieces para sa Prelims, Midterms and Finals… supposedly pinipirmahan ito kada simula ng klase, pero tingnan mo naman, kung algebra ang subject ng instructor at isang oras lang ang meeting mauubos ang oras nya sa pagpirma ng attendance sheets ng mga estudyante, stating that umattend sila sa klase na yun… siemps milya-milya ang layo ng kadalian ng index cards, kung saan ang tini-take down nalang ng instructor e yung absences… meron ba sa school nyo yan?! WALA!!! Kahit highschool hindi ako nakarinig ng gumamit ng ganyang attendance shits!!! So para san ulit yun?)… kulang-kulang pa rin nag gamit namin, parang public high-school, at prublema pa rin ng mga estudyante ang isang instructor nilang ang dami nang kaso pero hindi pa rin natatanggal… wow ~~ politics =)

Sa palagay ko ang college e parang miniature ng totoong society, kumpleto lahat! Yung mga mabubuting tao… yung mga nagtatanggol sa naaapi, yung mga pulis na sumusunod lang sa utos at mga nangongotong, yung legislative branch na gumagawa ng batas (sa paggawa ng batas at pagimbestiga ng kaso dito sa school namin, may malinaw na idea na ako kung bakit SYET naman sa tagal ang pagagawa ng batas at pag-iimbestiga, basta pumasok na ang mahiwagang “self interest:” due process will really take forever…! ) yung executive committee na nabibigyan ng mahiwagang pardon ang mga kakampi nya at halos gawing impierno ang buhay ng kalaban nya…lahat! As in lahat!

Bat nga ba ulit ako bumalik sa school? Dahil ba sa kailangan ko ng GOOD job? (Get Out Of Debt)? Hindi ko plinano na bumalik agad, gusto ko muna sanang marating yung level ng ang halos ikwento ko na lang ang itinuturo ko, parang kabarkada ko na lang si Gauss, si Frenzel, si Tomasi, si Boylestad at kung sino sino pang authors at may akda ng kung ano-anong laws sa physics, electronics and stuffs… kaya yun aalis na muna ako…at babalik namang muli =) haha! pero given ng politics and system ng school namin na to? I doubt na pagginusto ko nang bumalik sa pagtuturo e nandito pa rin ito…

“Wag ka munang umalis… siguraduhin mo muna ang lilipatan mo saka ka umalis” sabi ni Sir Sonny sa akin “San ka ba lilipat?” tanong pa nya…

“Di ko alam kung san ako lilipat Ser, basta alam ko meron akong mapapasukan… =) “ hanep din ako sa optimism…

Paglabas ko ng college na to… sasabay ako sa countless fresh grads na naghahanap din ng trabaho… kabisado ko pa rin nag pains nun, ang rejection ng interviews, ang malulupit na technical at IQ exams, mainit-init pa rin sa akin yun…

Determinasyon lang ang puhunan!

Best Wishes BATCH SY 2005-06! (at sa mga nauna pang batch na hinahanap pa rin nag lugar nila sa mundo… hehe tulad ko!)

WOOOOUUUUU!!!! =)

Grade Three

Grade Three

Wala naman akong makitang masyadong pinagkaiba sa pagpasok ko sa grade one saka sa grade two… siguro ang malupit lang e, dahil sa medyo masungit ang teacher naming nun, at naging madalas ang mga school meetings, nag impose ng bagong batas “sobrang bawal na ang magingay! At lumipat ng upuan”… ja-jaaaan! At siempre meron ding nain-troduce na bagong character! ang mahiwagang tigapaglista! (*gasp!!!) ng mga noisy at nips (not in proper seat)

Karaniwan ang tigapaglista ng mga maiingay e yung mga tinatawag na “teacher’s pet “ nirerespeto ang mga teacher’s pet sa school namin! Kasi sila rin yung mga running for awards and stuffs…

Malamang naranasan nyo yung kinakaya-kaya nyo yung tigapaglista dahil out-numbered sya. maari kayong mag-ingay ng sabay-sabay at mababaliw sya sa pagtantos ng kung ilang beses kayo nag-ingay… sa amin pag lumampas ng isang oras na walang teacher at marami-rami na ang tantos ng mga nag-iingay, ang gagawin ng pinakamalupit sa klase e aagawain yung listahan ng tigapaglista tapos reset sya ulit sa zero… ganun ng ganun ng ganun paulit ulit, so malas mo na lang kung halimbawa e may dalawang kopya pala ang tigapaglista at bluff copy lang pala yung nakuha nung una… sigurado yari ka sa teacher… Nung napagtanto namin na dalawa na pala ang ginagawang kopya ng tigapaglista gamit ang carbon paper =) madali lang ang naging solusyon, edi agawin yung dalawang kopya… siempre dahil sa pag walang napasa yung naglilista sa teacher , sya naman yung pagagalitan, e nanlalaban sya para wag makuha yung pangalawang kopya… bandang huli magwawagi din ang kasamaan… madalas ang maaabutan na lang ng teacher na maingay e yung umiiyak na tigapaglista…

Hindi naman buong school year e nag-aangasan kami… bumait naman din kami sandali sa aming pinakamamahal na tigapaglista… it was exactly 4:26 p.m. on Monday, 16 July 1990… grabe! Meron kaming reading session whatever ng mga kaklase ko nun, nasa harap si Ma’am Mendoza at impossible na may magharutan…ng mula sa likod e may umuga ng upuan ko… akala ko naman e may kinukuha lang yung kaklase ko sa ilalim e ilang ulit na umuga, parang napikon na yung kaklase kong si Leo at hinarapan yung kaklase ko sa likod… “ang kulit mo a!” pinicherahan nya sabay bigay ng malakas na kutos sa akala nyang nagbibiro naming kamagaral, nakatingin lang ako… gulat pa rin si Gilbert yung kinutusan ni Leo! Ni hindi ata naramdaman ang kutos sa kanya dahil nagtataka rin sya kung bakit umuuga pa rin…! Yun na nga! Lumilindol! Composed na compose pa rin ako… pero nung narinig ko na yung mga kaklase kong babae na umiiyak at yung iba naman ay pumapalahaw at nagdadasal… parang nadala na rin ako… lalo nasa dasal ni Darwin =) pano naman wala na akong narinig sa kanya kundi “AMA!!!” …wow… pinauwi na kami agad matapos ng lindol, pagdating ko sa bahay nakatawa pa ako… pero naiinis ako nung kinabukasan suspindido nga ang klase wala namang palabas kundi puro balita… pero kahit na ano sigurong asar mo e… mawawala, naintindihan ko na malubha pala ang nangyari… kung hindi matibay tibay ang school namin deads na kami ngaun… lalo na yung mga nasa building… magmula noon ay naging mabait na kami… naging masunurin sa teacher and all, at least hindi na problema yung mga magkakaklase n bigla na lang nagsusuntukan, at sinusunod na namin yung schedule ng kung sino ang magtatapon ng basura saq bawat araw… pero dahil sa hindi naman namin maintindihan kung bakit ba talaga bawal magingay e namuroblema pa rin sa amin sino pa ba? Ang tigapaglista pa rin haha!!!


Hindi kinaya ni Chivas-Regal (pangalan ng classmate ko!!! Astig no?!? kaya hindi ko nakalimutan, nakakalasing e, hehe) ang kalupitan ng mga kaklase ko nun… kaya parang anghel mula sa langit para sa teacher namin at impiernong naging tao ng magkaron kami ng bagong kaklase… ang late enrollee… si Elizabeth!!! Ang berdugo! Pambihira ano naman kung late enrollee sya? At babae sya diba? Dapat wala talagang problema ang mga estudyanteng parang iikot ang pwet pag hindi nakapagingay… kasi nga babae sya… e ang problema grade three lang kami nun! Dapat si Elizabeth bergudo e nasa second year highschool na!!! Lintik so ang laki nya talaga!!! Wooooohhh… nung una akala namin e mananalo kami dahil sa sheer numbers, pero napatahimik nya ang klase dahil sa kamay na bakal… marami-rami din akong classmate na iniuntog nya sa blackboard (parang Ultimate Warrior!!!), ikinulong sa mala-ataol na diban, yung lalagyan namin ng mga walis, floor wax at bunot (mala Undertaker!!!) talagang terror sya! terror!!! Yyaaaaaarggghhh!

Dahil sa kapansin-pansin ang kanyang anking kakayahan sa pagpapatahimik ng klase e nasali sya Girl Scouts of the Philippines na hindi ko malaman kung ano ang mga pinaggagawa sa twing sila ay pinapatawag, ang alam lang namin pag may Girl Scouts meet ganun-ganon e malaya kaming lahat na maiingay sa klase… walang mga babae!!! harutan at laro to the max!!! halos baliktarin namin yung kwarto wwouuuuuu saya!

So ganun nga no… masaya ang mga pananggulo pag wala si Elizabeth, pero parang bartolina ang classroom pag nandun sya… at wala namang school activity na nagtatagal ng buong school year, kaya madalas sa hindi na nagpapangabot kaming mga batang parang may ADHD at ang malupit na tigapaglistang si Elizabeth…

Hindi ko alam kung ano ba ang mararamdaman ko pag naaalala ko yung ginawa sa akin nung classmate kong yun… Birthday ko nun… yeah Birthday… edi dapat masaya diba? Hindi masyado kasi may pasok kami e… umaga palang nun, wala nanaman ang teacher namin, di ko alam kung may meeting ba o ano man… naihabilin nanaman kami kay Elizabeth. Ayun na recess… bago pa man magkagulo ang klase e nagpaalam na akong lalabas dahil sa kailangan kong magbanyo… pagdating sa banyo, nampucha! talaga namang box-office!!! Ang haba ng pila! Walang choice kailangang maghintay may tatlumpung minuto ata kaming naghintay nun, bago nakagamit ng palikuran… yeah! nakaraos… ok na sana ang lahat pabalik na ako sa room… “GERRY! PUMUNTA KA SULOK NA YUN (sabay turo sa sulok malapit sa blackboard) LUMUHOD KA!!!’ I’m bewildered!!! “anong ginawa ko??!” “MAINGAY KA E!!! (sabay buga ng apoy)” “panong nangyari yun e galing ako sa CR?!?” napaisip ang dragon… sabay banat ng “HINDI KA LULUHOD!?!?” hindi ko alam kung ano ba ang umiral sa akin nun pero, langya lumuhod naman ako… wow… dumating yung teacher si Ma’am Mendoza, pinaupo kami, na-relieve ako… sa sama ng loob wala na akong naalala pag katapos nun…

Parang war zone ang room namin nung grade three, dahil sa babae ang aming berdugong tigalista, hindi maiwasan na ang “rivalry of the sexes” niceeee naman… pag babae ang nag-ingay maliban na kaaway o katampuhan ng Elizabeth yun, tahimik pa rin sya sa listahan… pero ang mga usual suspects kahit absent e maingay pa rin, nandun pa rin sya sa listahan… kahit matulog pa yun, maingay pa rin yun… dumating nga yung point na sisingilin na yung fines ng mga maiingay… biruin mo ang babayaran ko daw e isangdaan at dalawamputlimang piso?!? Doon ako nag explode! Kahit na binalite nya ang kamay ko, wala talaga syang nakuha sa akin… hindi ako nangamoy barya kasi wala naman talaga akong ibibigay =).isangdaan at dalawamputlimang piso?!? Ang dami ko nang mabibiling chocobots, pompom crisp pop, at lala chocolates nun… Langya, elementary pala ako unang nakatikim ng pangongotong…

Katulad ng mga nagdaang taon nag Grade Three na malapit ng matapos e parang wala pa rin sa akin, sa palagay ko kasi pagmalapit nang matapos nag bawat school years para akong nagiging euphoric at laging nag a-out of body experience… haha! mas masaya pa ring I-anticipate nag gagawin buong two months summer vacation, maswerte pa nga ring may naaalala pa rin ako sa aking pagiging grade three, sa Grade Four?!? Nakupo wala! Maliban sa pagkakatanda kong sa building na kami nag-ro-room nun, sa third floor at nalulula sa taas ng building na yun dahil noon lang ako nakaakyat ng isang building wala na talaga… O na-accelerate ba ako to Grade Five?! O napunta ako sa time space warp shigishigui..? O iniuntog din ako ni Elizabeth at ako ay magkaron ng selective amnesia?!? O I-nubduct ako ng mga aliens?!

…?

Ah basta kahit na ano… Grade Five na tayo next!

I Dont Know...~~!~?

"I dont know..."

siguro kung hirap na hirap si GMA na sabihin ang "I am sorry..." ang mga instructors, teachers professors e, hirap na hirap sabihin ang

"I don't know..."

para kami sa kanila e (ok, para sa amin...) ang ibig sabihin nyan e, parang... "hindi ko napaghandaan yan, sisantehin nyo na ako..." well of course kung assigned sa instructor na yun yung suppose to be subject na tinuturo nya...

"I don't know..."

meron akong subject na hawak right now... Transmission Media... well i know being a novice that i am, it is not an excuse that i am new to the field of teaching because suppose to be e, napagaralan ko dapat yun ng college...

e hindi nga e... hindi ko alam yung some part, and talaga namang hirap na hirap akong magprepare... inalala ko kung bakit... sige reminisce...

SYET! eto rin yung same subject kung saan hirap na hirap ako ng review season palang!!! tama ito nga!!! yung antenna, non-resonant line, coefficient of reflection yada yada... subject na may 50+ formula! ito nga!!! and how many times have i prayed na sana e konti lang ang lumabas sa subject na yun...

buti na lang...

and i thought that was the last of it... hell no... nagturo pa ako nito ngaun!!! bat ko ba to nahawak-hawakan... so there was i, searching from my old college notes and lectures, but to my surprise i found nothing... what i found is a lecture manual we use to buy 'round Php 120-150...

unti-unti bumalik sa ala-ala ko yung subject na yun nung tine-take up namin... naalalako si sir D@!+()7!!! yun yung subject kung saan e natutulog ako sa bilyaran kasama nila oths, jaime and juls...! dahil sa ang sabi sa amin e, lintek lang sa dali yung mga topic whatnots at matatanda na kami kaya na namin itong kabisaduhin!!!

syet!

kaya pala ang laman ng lecture manual ko e, maraming fictional characters na pinapangarap kong buuan ng kwento dahil ng mga panahon na yun e nangangarap akong maging kartunista!

mas malubha pa yun... dahil nakatulog ako sa subject na yun sa bilyaran twing hapon dahil matapos kaming i-dismiss ng maaga e wala na akong ginagawa! hindi katulad ng Control Systems na nakakatulog ako dahil galing ako sa Dyabee matapos ng closing-opening schedule ko...

wow lufet!

hindi nga kaya no? dalawa lang siguro ang rason kung bakit ang teacher e tamad-na-tamad ituro ang ibang subject na hawak nya... either na dahil sa tamad talaga sya... o, tamad kasi yung teacher na nagturo sa kanya nung subject na yun at nahawa lang sya

"a teacher affects eternity, no one knows where his influence ends..."

tama nga...

hay... pambihira talaga... at least im trying to break the freaking cycle, kung baga sa trabahong JSE... im doing lots and lots of re-work because of previous errors...

ang hirap mahuli sa ganung point na gusto mo na ring sabihing

"i don't know"

hindi ko alam... sya... sya... marami pa akong aaralin... woooohhhh!!!

(basa page ano na ako e... ah oo tama so; if a transmission line matching device is to be useful in a range offhhf didferernte matc hiang si ttuid bnaskasd zzzzzzzZZZZZZZZzZzZ)

How Do Instructors Hide Feelings From Their Student?

wou haba ng title!

im just wondering how instructors hide their feelings, although of course im not just talking about "ang cute ni ganito..." or "t&^#@&# nakakabastos na to a..."

so yun...

ang weeeeird e... this is the first time that i kinda gone ballistic with a student...

i'm teaching this what we call "capacitor action" so i was demonstrating it with a multitester to one of my student who dont seem to catch up easily...

"o nakita no na bumabalik ang pointer ng tester sa infinity... ano ang ibig sabihin nun? (for the nth time...) "

"sir... bad condition..."

(what the! pang ilan beses ko na bang binanggit good nga yun good!!!)

and then one of my student kinda laughed and made fun of the poor classmate...

medyo sinita ko yung estudyante pointing the tester probe to him... and suddenly my student carelessly commemted...

"imbes na pagtawanan nyo ako sana turuan nyo ako..."

well, i cant blame him i guess if he got it all wrong... nor the careless remark, i told him that i never meant to make a fool out of him, and in fact im actually scolding his classmate...

oh well... yun lang medyo nasigawan ko yung bata...

hay...

another story is about my student in one of my morning class... geez, im most of the time intimidated by charming and women with strong personality, but i never realized that i will feel like that towrds one of my student, ang pinakamadali... edi i-ignore mo yung student...

wouuu...!

but did i texted that student of mine saying that i am a fan of hers? tinext ko nga ata...? nah...

Sembreak

Natutuwa talaga akong mabalitaan kung kumusta na ang ibang mga ka-klase at friends ko sa college, like Karen, she had been training in India, while Marc had been in US for some new system implementation and training. Oths with his band won the best band of the year in their company, Juls have been very proficient and reliable in his department as an electronics engineer, Jaime is about to become a Software Engineer, a position higher from the position I once have (Junior Software Engr… wow!), and Dense from what I have heard is training to become a flight attendant (no argument bout that though…)

So with all of their success and all, I get to think… am I going down the right path…? Or am I just keeping my self well… inferior…?

Right now I’m on sembreak, so basically I’m a bum… the only thing that is keeping me busy is the review sessions I am having with my students who are to embark on Siemen’s PLC Programming contest next month November… and the DOTA wars I get to play every night 9pm up to umn… 1:00am? (no wonder I always ends up like a slug a have a hard time waking up every morning…!)

yeah… I’m an instructor indeed, but the one who is utterly a novice, I even haven’t started pursuing my masters yet, and sadly don’t even have a plan of doing so… MFI’s 60 hour courses like hmn… Cellphone repair are inviting, I might enjoy learning more of the practical stuffs than to pursue another level in my education i.e. my masters… kasi in the back of my head, I’m still thinking of having a job on the field…and not just stay in the academe all my career life…

Pakiramdam ko talaga e, nagpapaikot-ikot na lang ang mga inferiorities ko like my pursuit for a challenging field work, the last one I had was indeed challenging but unfortunately it have to end (see Salmon Day). So where it left me? Ayoko rin namang isipin na ang trabaho bilang instructor e degrading, kasi hindi! Ang pagiging instructor o teacher ay may mas mataas na level sa iba pang trabaho, dahil ang isang guro ang umuukit ng future ng susunod na society…! (nice…)

Ilang beses ko nang narinig yung words (not word by word though) na…
“a teacher affects eternity, no one can tell where his/her influence ends…”

But still I can’t find my self to be a best of my field… nandun na rin siguro yung pagkabaguhan ko sa pagtuturo…. Pero I guess its more of the financial and self fulfillment issue…

Pano ko ba na-appreciate ang pagtuturo?

Well… we are looked upon by our students to be a superior on topics we teach, sometimes overrated pa nga… the nostalgic feeling of staying young because everyone around you is young (hmn… is that a positive or negative?)… you get to enjoy the basketball games, the culinary meals, and other college activities and stuffs (like the contests and exhibits, even field trips yay!)… and most of all… the fact that you are making others realize their dream and reach for it =)

Nonetheless, this still might be my last sem, for teaching… by summer, meron man o walang available na work… iiwan ko muna ang pagtuturo at maghahanap ng mas malagong field experience… hindi lang dahil sa… well financial, kundi para na rin sa self fulfillment… yes such strong word self-fulfillment is… gusto ko pag balik ko sa aking teaching career, I cannot just inspire… I cannot just make my students realize their full potentials, I want them to really learn more from me… grow on me… and I cannot do that until I’m well… career fulfilled my self…

Niweys, I’m looking forward for this upcoming sem… where I can learn more of myself, enjoy everything that there is in my grasp, and teach more than I know =) kahit ako ang proficiency ko e sakto lang… haaayyy… siguro kung ang mga topnotch students natin ang mga magiging instructor ng ating mga institusyon… e di sana mas malupit ang ating mga estudyante, at I’m sure mas magiging mataas ang quality ng education… pero I guess sa ngayon mas mabigat pa rin ang passion, ang puso ng ating ginagawa dahil kung meron tayo nun… I guess other things will indeed follow =) yeah!

Grade Two

So yun nga tapos na tayo ng grade one… I had the taste of my first summer vacation and wow ang saya! Muling bumalik sa dati ang buhay ko, I mean yung tipong wala kang ginagawa the whole morning, piko, tumbang preso, batuhang bola, taguang pong, lupit! At siguro kung iisipin, malaki ang pasalamat ko sa mga magulang ko na dumaan ako sa paglalaro at pangungulit sa kanila, dati kasi wala akong pakialam dun, pero nung medyo nagbinata na ako dun ko naunawaan na di lahat ng bata e dumadaan sa pagkabata… (nice senti hehe).

Yun lang hindi ko maintindihan nung bata pa ako kung bakit kailangang matulog tuwing tanghali, kailangan ba talaga yun? Para lumaki daw agad… nah, basta ako ang ginagawa ko nun e, inilalamutak ko yung muka ko sa unan ng mga 15 minutes, pag katapos kong ikuskos ang muka ko sa unan for 15 minutes, muka na akong bagong gising… (Pero ngaung medyo matanda na di ko naman maintindihan kung bakit twing tanghali e ang sarap matulog… sheeesh, dapat pala itinulog ko na lahat ng tulog ko nung bata pa ako…)

Nung mga panahong din yun ako na-addict sa family computer, yung Nintendo? Lupit nun! Ang games pa lang non e Super Mario, Contra Rambo, Adventure Island, Twin Bee among the others! Madalas laruin yung twin bee o kaya Contra Rambo kasi nga dalawahan, pero all time favorite non yung Mario! Marami ring addict nun sa Pacman pero ewan ko di ko masyadong naappreciate e, yun yng tipong twing hapon e pupunta ako sa palaruan sa may kanto sa amin, ok na sa akin ang makapanood ng mga naglalaro, Makita ko lang yung matingkad na color ng games, happy na ako nun! Medyo badtrip nga lang marinig na may mga estudyante ngaun, na nag-cu-cutting pa para lang mag laro ng counter strike, o ng mga lan games, pero mas bad trip yung mga computeran na nagpapalaro sa mga batang nag-cutting… (palagay ko ang problema dun e, hindi kasi makita ng mga bata kung saan ba nila gagamitin yung mga bagay na natututunan nila sa pag aaral sa school, hindi siguro katamaran o bunga ng walang maliw na katangahan yun, e putek! nga yung ibang nakikita kong bata kabisado ang napakaraming codes sa counterstrike, yung gl_spriteblend 0 cl_movespeed 32000 lahat!!! As in! e mahigit dalawampu ata yon… pero tanungin mo kung ano yung 3 times 3 yay! tapos! Pero bago pa maging thesis material ng evils ng computer games ang article na to, simple lang naman yan, ang computer games e libangan lang, pampalipas oras, pagaaksaya ng panahon kung marami ka nito… hindi ito ginagawang tanang buhay… kasi for all we know computer games are just a form of fantasy, at kailangang mabuhay tayo sa tunay na mundo paminsan minsan…)

Kung meron akong first first crush palagay ko yun yung apo nung may-ari ng computeran na madalas kong tambayan, as in madalas kong tambayan! For a fact kasi pumupunta lang ako dun para mag miron, magturo sa ilang mga newbies kung ano ang lalaruin, ano yung secret ng ganito ganyan… (remember the walang kamatayang 30 lives sa contra? up up down down left right left right a b a b select (kung two players) start) so nung tinuruan ko sya ng up up down down left right left right a b a b select (kung two players) start, I was over her shoulders and wwwooooww… nung lang ako nakalanghap ng mabangong buhok ng babae… so kung merong lagi akong tuturuan, gusto ko sya lagi =) mababaw lang kasi naman dapat ang mga bata diba? Hehe…

Ang di ko lang siguro na enjoy nung mga panahon na yun e, wala ako laging pera… (nuff said)

Di nagtagal e naririnig na sa tv ang commercial ng National Bookstore… ayun na! back to school na ulit! Iniimagine ko na yung twing umaga e nasa school ako at nagbabasa, tapos mag-o-one plus one ulit, o kaya multiplication o kaya science o kaya English… bagong gamit! Yay! Sarap talaga pag ang bahay nyo e amoy pabrika ng school supplies, and again I thank my parents for that… pagnanghihingi ako ng pera pambili ng espadang may suksukan e hindi ako napagbigyan ng nanay ko… (“ma hindi na ako hihingi ng pera habambuhay, bigyan nyo lang po ako ng 12 pesos” buti na lang di pinatulan ng nanay ko yung banat na yun ha! ha! =))

Eto na nga June na!!! fooom! pasukan na ang saya… muli ko nanamang nakita yung mga classmates kong magagaling sa kagaguhan… hindi akong magulong estudyante sa ilalim ni Ma’am Villaverde pero naaaliw akong makitang naguguluhan sya sa amin… section 2 ako ulit, as if I care naman…

Natatandaan mo ba yung itsura ng mga upuan ng gradeschool? Sila yung mga mahahaba na upuan, table ng likurang desk yung unang desk, tapos patungan naman ng bag ng mga nasa harapan ang silya sa unahan nila. Pagganon ang silya masarap maupo sa unahan libreng lalagyan ng silya at di pa masikip =)

Kung merong akong natatandaan sa pagupo sa harapan e yun yung ka-klase kong fan ng “thundercats” natatandaan nyo pa ba yun? Yun yung cartoons kung saan ang bidang character e mayroong espadang katulad ng kay panday… humahaba… so basically ang nangyayari e yung may-ari ng espada e sisigaw ng “thunder thunder thunder WOOOHHH!~~!” and viola ang kaninang kutsilyo e magiging espada. Yung classmate kong yun e walang dalang espada… at wala din syang dalang kutsilyo, lalaki yung classmate ko, ano ba sa lalaki ang humahaba…? Gago talaga yung classmate kong yun, dun ko rin napagtanto ang tinatawag na “erection”. Ibang klase talaga ang innocence noon, wala pa kasing internet… =) pero given ngaun, at noon it would be safe to assume na by this time ang classmate kong yun e may asawa na, at least may makakaappreciate na ng kanyang “thundercats”

Wala namang masyadong pinagkaiba ang grade two sa grade one, noong ako ang nakaupo dun sa silya na yun, pareho pa rin ang bisyo ko, ang mag-intay ng uwian, at maging lost sa mga gagawin… lagi kong binabasa yung schedule ng teacher ko, at hanggang ngayon e natatawa akong imagining na ang recess namin e 10minutes lang… =)

Di ko sigurado kung ano nga bang pinaggagawa talaga nung grade two, siguro mas mahaba lang yung pinapabasa na words, yung science ganun pa rin… filipino ganun din… math ganun din… wala medyo vogue talaga e, malamang busy ako nun, busy matulog…

Teacher! Teacher!

At least sumusulat na ulit ang panda ballpen ko.

Ang gara a! miraculously gumagana na ang hinayupak na ballpen ko, ang bilis ng panahon we are now on our third step sa ina-aaplyan ko… magtuloy tuloy naman sana. Ano kaya ang mayroon dun?

Ewan ko ba… pag iniisip ko na meron pang four more absences na kailangan kong I-take, nahihiya ako sa Department Head namin, pero sabi naman nung nakasabay ko last time si cesar… “ Nandun ba ang OPPORTUNITY”

San nga ba ang opportunity? San nga ba ang calling?

Buong week halos hindi ako nagprepare ng exams and everything seems to be turning inside out of me, pero eto yun e… its not that I can’t help it… its just that, im… geez… unmotivated, in other words… im lazy…

Being lazy… Unmotivated…

“where was the promise of more soul?” when all we are doing is finding fault in our work? Hindi tayo makakapaginspire nyan kung tayo mismo ay nag-aalinlangan…

Teachers are people too…
….aaah, yes they are…

Sa loob ng classroom hindi nakikita ng mga estudyante na ang mga teachers ay nagpe-perform din, pinaghahandaan ang bawat lessons, constantly learning new stuffs to add up to what they already know, para pag hand down ng knowledge sa estudyante may bonus… may dagdag… unless the teacher is trying to make it easy for hisself…

…making it easy for oneself…

Hindi madali ang pagiging teacher… iba ibang tao sa araw araw, minsan tinatamad na rin silang umunawa… sa classroom sino ba ang nasa offending at defending ends…?

Iniisip ko kung ano ang dapat na malaman ng estudyante ko para sa board-exams, ano ang dapat nakahanda at ihanda ng estudyante ko para makita nila ang nangyayari sa equations, makita nila ang concept ng mga sciences… ano ba ang itsura ng magnetic field? Ng bit and baud? Ng Graham’s Law of diffusion… commutation… GAH! Nakikita ba nila yun o mas hinihintay nila yung “any questions? If there is none, and your through copying, you are free to go…”

Free to go…

I wonder if teachers are suppose to feel glad ‘bout the downside of teaching… you’ll have to see your students climbing the stairs you set for them then they will soon forget you… and if they get lucky, you might wonder if you will be able to do the same and do the big thing they have done if you were on the same situation. If your student failed, could you have helped avoiding it, baka may nakalimutan kang ituro… nagkulang kang maka-inspire…

Ang galing! Your success as a teacher is a downside of an egocentric self (of course I know that’s also a proof of your teaching effectivity…)

But a failure of a student is a failure of the teacher as well…

Perks ng pagiging teacher… I guess I’m something looking at it the wrong way… there is a need to inspire and set as an example and not just throw endless theoretics…

I wonder if I’m inspiring…

I guess that’s one of improbable mathematical equations that can only be answered by trial an error… =)

Minsan kasi napakahirap bitawan ng mga katagang “bakit nga kaya?” at “hindi ko rin alam” lalo na kung ang estudyante mo e ang tingin sa mga teachers ay “mindless know alls” ha! ha! Pano ba ulit yun?!?

On the end of the day you’ll be glad to hear (if to any consolation that your student became considerate and sensible to your real life shortcomings)

“sir / ma’ am thank you po ulit” =)

Marinig mo lang yun ok na… hindi na mahalaga kung sa likod nun e… kung ang kadikit ba nun e… “uto – uto”
Or the worst language with the colorful words =( “tanga… bobo magturo”)

Ang mga teachers ay tao rin… they enjoy a happy company, recognition, respect and being loved… may it be friendly, parental or amorous…

Naniniwala ako most of teachers don’t teach for money… though they know, they need it =)

“Class walang yumayaman ng madali sa pamamasukan”
“E sir ba’t po kayo namamasukan at nagtuturo???”

There are countless positive ways to answer that rhetorical question, pero siempre… malamang mauna ang nasa puso talaga ng teacher… malamang yung iba nga di pa agad makasagot…

Pero nakikita ba yun ng estudyante??! I doubt it… (guilty rin ako noon e ha! ha!) pero ok lang hindi na rin naman nila kailangang malaman… dahil sa classoom hindi ang teacher ang main character, kungdi yung conflict, plot or minsan ang villain…

Pero ang mga students… yep! Sila! Sila ang bida…

Grade OnE

Wow its batam-bata! (July 09 2005)

So yun nga yung kindergarten diba? Narealize ko na papasok na pala ako ng elementary nung na-experience ko ang pakikipagbuno namin ni mama sa gitna rin ng maraming mga nanay, ang dame! ang naririnig ko laging salita ng mga sandaling yun e “birth certificate” birth certificate! birth certificate! maswerte pa rin pala ako nun kasi, at least naiparehistro pala ako ni mama kahit na hilot lang daw ako nilabor… ( niweys siguro gusto lang din talaga ni mama ng certificate sa pagaanak sa akin dahil ayon sa kanya e tatlong araw ako nilabor, imagine?! dapat November 30 ang birthday ko pero naging December 03! ang lufet! diba??! )

Wala talaga akong pakialam nung grade one… pilot section daw ako, section one ng panghapon… pinakamatatalino daw ng pang hapon?!? oo nga e, san kaya nila binase yun? siguro kasi nung kinder ako may award ako, “Best in Matiyaga” hehe, shucks mag ka-award lang… (pero ewan ko ha?! hayop na coincidence yan, halos lahat ng mga nakikilala ko ngaun e 1st honor daw sila ng kinder!!!) Grade one yes… sisiw na sisiw sa akin yung grade one yung basa basa ng “aba” “bao” “tao” “kuto” wala sa akin yun! master ko na yun kasi pag nasa bahay kami at tinuturuan akong magbasa, palo ang katumbas ng bawat letra na hindi ko mabasa, looking it back now… yun din siguro kung bakit tinatamad akong mag-aral, napag dikit ko kasi yung word na palo at basa… kaya obedient akong estudyante kahit hindi ako interesado, (hmm dapat ata mag take na rin ako ng psychology :) ) Tuwang tuwa ako sa grade one bukod sa pencil case kong maraming pasikot sikot at mababangong plastic envelop, art papers at kokomban, e dun sa mga snacks na pinagbibili sa labas, yung hotdog sandwich na nakadila lang sa dulo ng tinapay ang mga hotdog at nagdurugo sa ketchup, yung ibat bang flavors ng zesto at sun glo, yung ays crambol saka yung malalaking tinapay na hugis isda at buwaya, piso lang sila noon, at lintek naman sa laki! pang limang bata ata yun…

Marami rin akong katanungan nung bata pa ako, hindi ko lang matanong si Miss Alfonso nuon kasi masungit sya, pinapatayo nya yung mga classmates kong hindi nakakapagbasa ng matagal na matagal! ganun din yung ginagawa nya sa mga classmates kong di makasagot ng one plus one, sa totoo lang weirdong weirdo ako sa mga setup namin nun! bakit ang mga salita na babasahin namin e, nasa mga prutas na papel na nasa basket na papel din at kailangan pang pitasin, ibat ibang prutas daw yun pero lahat naman sila e mukang manggang iba’t iba ang kulay. tapos twing magbabasa kami bakit kailangan sabay sabay, bakit kami nang pa-pray oras-oras? bakit ang ikli lang ng recess? bakit ang sungit ni ma’am! sa sobrang sungit ni ma’am may classmate talaga akong tumae sa silya nya!

Hindi ko rin naman masisisi yung classmate ko na yun, maari rin naman na natae sya hindi lang dahil takot kay Miss Alfonso kundi, hindi sya matae sa palikuran. niccceeeee palikuran hehe, ano ba ang itsura ng ancient palikuran namin… hmmm, imaginin mo, dalawang dibisyon lang sya, magkatabi yung mga babae at lalaki, (lam mo napaka gentlemen ng mga bata sa amin nung elementary kasi kahit kailan hindi ako nakarinig ng kwentong nanilip ang mga lalaki sa cr ng mga babae, ako hindi ako nanilip kahit kailan kasi yun daw ay masama… ano nakakatawa dun tama naman a…) walang pinto ang magkabilang palikuran, ang ihian ng mga lalaki e mga butas butas sa sahig na deretsong kanal, walang pusali nuon! kaya imaginin mo ang panghe! walang lalaking nakakaihi sa dulo ng cr, kasi pipigilin mo diba ang pag hinga mo, papasok ka sa loob, pigil pigil ang paghinga hanggang makalabas, kung sa dulo ka iihi, hindi ka makakalabas ng hindi humihinga, sigurado mahihilo ka, kung gusto mong I-dare ang sarili mo at umihi sa dulo kailangan may kasama ka na malakas din ang loob, at least kung sakaling mahilo ka, dalawa kayo… so ako kasama ng ibang bata sa pinto lang kami umiihi, nakikita ng mga babae ang mga patutoy namin pero “who cares!” hindi ko alam kung ano ang itsura ng cr ng mga babae kasi kahit kailan hindi nga ako sumilip dun diba? kasi nga masama!

Grade one ko rin unang na-experience ang grade card… kasi hindi ko kahit kailan nakita o napansin man lang na may grade card kami nung kinder, pero nung grade one evident talaga! noon meron lang apat na subjects, science, math, filipino, at saka english. lahat ng grades ko nung grade one puro palakol! line of seven talaga! looking back, hindi naman ako nakaramdam ng katiting na hirap sa grade one, siguro nga kasi e, wala akong pakialam. basta ang mahalaga e may baon ako. uuwi pag hapon na, at maglalaro sa matitirang oras.

Nung Grade one ko rin unang naexperience ang kaligayahan ng class suspension, at ang hirap pag minalas na hindi nasuspindi ang klase. ang makipagbuno sa ulan at mag pray na sana bukas ay suspindido ang klase kahit umaambon lang. maiimagine mo siguro ang kaligayahan ko nun pag nasuspinde ang klase dahil sa malakas na ulan at hangin sa umaga pero biglang himalang sisilay ang araw sa hapon, maputik nga lang maglaro pero ano ba?!!

Nung Grade One din ako unang naging aware sa big news tulad ng "Summer is Here!" :) ahhh yesh~~ ~ halos lahat ng bata ay maligaya sa pagdating ng summer, bakit naman hindi?! panahon yun ng ice candy, at maghapong taguan pong, tantaret, tumbang preso at batuhang bola. bayani ako ng batuhang bola nun! ibang klase daw kasi ang reflexes ko hehe! kung big news ng Grade One ang "Summer is Here" bangungot naman ang "Back to School" pero ok lang at least may bagong schools stuffs hehe! Rak and Rol!