First of all, hindi ako topnotcher Ü, frankly speaking when I were few weeks away from graduation I didn't saw myself passing the Board Exam nor taking it. Pero nung makapasa yung isang kasama ko sa IEEE-UESB na itatago natin sa pangalang Ambo, nag-iba ang pananaw ko, hindi ko minaliit ang board pero nainspire ako sa feat na nagawa nya. Yung mga dean's lister may biase ka na na papasa sila, kaya minsan ang mas mahusay gawing inspirasyon ay yung tipong ka-level lang natin, sakto lang sa talino, nag-eenjoy sa college, sa curriculum na di nakasulat sa papel -- gumawa ng isang mahusay na achievement dahil sa pinagsikapan nya itong mabuti.
Sa pag kuha ko ng Board eto yung mga lessons na nadala ko ng kaunti
1.) Focus and Deadline
-- May timeline ang board exam, kahit matulog ako magaral, maglaro ng video games o magtutuwad siguradong darating ito, and from there, i know i must allocate and budget my most important resource: Time. And with deadlines set, discipline got to be enforced para masunod ang scheds.
2.) Knowing and Understanding what You're Up Against
-- Ga'no ba kaseryoso ang board? Paghahandaan ko ito ng 5-6 months, nung 2004, may tatlong subjects lang: Math, Electronics and Communications, 70 dapat ang average, walang below 50 bagsak isa - bagsak lahat. Gano ko ba ito kagusto? Favorite quote ko nga nun "it's not how good you are, but how bad you want it" Seryoso ang board, bukod sa palamuti sa resumé at lisensyang patigas sa wallet, Its self fulfillment. Its a proof that you can muster the 5years of school. Ga'no mo kagusto ang isang bagay at ga'no kalaki ang kaya mong ibayad para dito.
3.) Decision Making and Decision Management
-- so you decided to go for it, but what comes after that decision plays crucial role. Is that your conviction? After you decided, its time to enact the decision, no looking back, making it happen -- and assesing if you are able to make progress.
4.) Education is Expensive
-- Hindi biro ang puhunang isinusugal sa pag-aaral, dagdag pa kung di naman sobrang prestihiyoso ng eskuwelahan, dagdag pa kung di naman sobrang taas ng marka, sa kaduluduluhan kailangan talagang maglaan ka ng oras para di lang hirap at pera mo ang masayang. Lam mo ang isa pang magandang bagay sa board? Pag nakuha mo ang lisensya mo, alam mong maari kang mapagiwanan ka sa practical applications, pero di ka naman napag iiwanan sa academics.
5.) Cooperation and Interdependence
-- Puede namang wala kang kasama para pumasa or kung mas kumportable ka na ikaw lang, walang problema. Yun lang nagiging mahalaga kasi yung meron kang kasama hindi lang para mas malawak ang resources at material nyo, kasi nagdadagdag din ito ng motivation, like iron sharpens iron - so does man sharpens another.
6.) Success or Failure is a Process
-- The Board Exam may be two to three days, depending kung anong course mo, pero ang tatlong araw na yun ay resulta nang anim na buwan na pinagsama-sama mo sa isang buhos. Kung natulog ka lang at nanood ng mga series at nag-aksaya ng oras, hindi mo basta basta mababawi sa dalawa o tatlong linggo at dapat ay ginawa mo ng anim buwan. If you really didn't saw it coming you were not paying attention.
7.) Faith
-- Last but not the least, is Faith. Kanino pa ba nanggagaling ang lahat ng kaalaman na ito diba? It can only come from the Greatest Engineer, and we are just but humble borrowers of His creation, might as well ask for His guide.
So there, after the success of the Board Exams? What will be next? It is still a wide horizon, and another one after that. We take jubilation or reflection, and move on.
Yey.
Showing posts with label College Life. Show all posts
Showing posts with label College Life. Show all posts
Saturday, August 22, 2009
Saturday, October 11, 2008
Sloth
Sloth
Setting: Usual Morning
Character(s):
Eman: a technical/vocational college student taking up a Computer Science – unsure of the path to take, enjoys the company of his friends, a typical easy go lucky guy
Tiffany: pregnant friend of Eman
Ryan: Tiffany’s Boyfriend
Greg: Eman’s Sales Engineer friend
Nora: Nurse – Mang Gusting’s Daughter
Narrator:
(Eman walking holding a paper bag of pandesal and eggs)
Eman is walking – doing his normal routine in an early morning buying pandesal and eggs for breakfast, he is noticeably in smiling mode, since the family will be feasting on adobo this morning, left over from last night’s party thrown by Mang Gusting whose daughter just came home from United Kingdom as a registered nurse. The morning is good and the neighbor is still in festive mood sharing the kind fortune bestowed upon the humble and kind family of Mang Gusting.
(Eman Still Walking)
Eman is making a mental run down of what he is going to do today – he is scheduled for an interview as a crew for a fastfood not to far from his school, he is still having some second thoughts since the fastfood is too near from their school – he is imagining his classmates teasing him when he gets to be in those uniforms
Eman: If only I got in that fastfood near the palengke, it would not only be convenient for me it would also save me being teased by my classmates, if father would just be more than a jeepney driver worked abroad perhaps I’ll be enjoying more of my youth. Damn… (Eman slight shaking his head)
(Eman walk across Tiffany and Ryan)
Eman: Hi Tiff – how is it going?
Tiffany: (Holding back his bulging belly) Nothing much, besides no longer going to school, you know I’ll be giving birth soon because of your bastard friend over here. Who got me pregnant.
Ryan: Nah – like you didn’t enjoyed it, see? I’ll be graduating by the end of summer, our son would be my graduation gift, my parents will be handling the expenses for now but as soon as I get a job we can make it on our own.
Tiffany: Nice plan Ryan – minimum salary, yeah our lives are really promising (sarcastic tone)
Ryan: Well it’s not the a very elaborate plan but what else do we got? This is it.
Tiffany: Enough of you already, (facing Eman) so how was your interview there in Jollibee near the palengke? If you got in maybe you can endorse this friend of yours, maybe he an grow some spine.
Eman: I blew it, those interview questions are hard and tricky – they got me with a question I wasn’t able to answer quickly
Ryan: What was it tol? (Ryan placed his arms around Tiffany)
Eman: “Where do you see yourself in five years”
Narrator: Five years… even Tiffany and Ryan paused for the question, “Where do you see yourself in five years?” Uncertain – Tiffany was thinking about her baby, Ryan – thinking how to feed his would be family, Eman – just baffled.
Eman: It is not like I don’t have a plan – but (raised head wondering) maybe its just rough yet, five years is a long time.
Ryan: Tol just remember you really don’t have to be that honest for these interviews – you’ll just be flipping burgers what do they care about that.
Tiffany: Yeah genius (slightly slapped Ryan on the face) – think about five years as well, (faces again Eman) oh well Eman, I hope you get that job from the fastfood near your school, requirements can be expensive you know. Anyway we have to go now – Bye.
(Looked back to Tiffany and Ryan as if woken up from a short day dream)
Eman: Una na kayo? Bye…
(Tiffany and Ryan moved along)
( Eman Walked opposite from them)
(As Eman walk away he bumped on to Greg – Greg is wearing long sleeves and carrying a plastic case with folders and papers in it, Greg walking with head a little bowed mumbling words)
(Eman instantly checked for the eggs if none of them were broken)
Greg: Ooops Sorry Eman – I was mentally practicing for my sales pitch I didn’t noticed you sooner, your eggs ok?
(Eman faced Greg)
Eman: My eggs are ok… where are you going in that formal wear? May cotillion ba?
(Eman smiled)
Greg: No, this is included on or dress code. I got accepted as a Sales Engineer! Not much on the engineering and techie stuffs and compensation is just minimum wage – but there is a very good commission package – I just have to sell enough get on a quota and I can earn double even triple a month! Plus the products are very good, I know I’ll just have to get this straight and this would be good.
Eman: Commission? Those Engineering equipment are priced by the thousands, ten – hundred thousands even. How can you make sure that you’ll get that quota?
Greg: That’s the challenge right there! I would just have to stick to my go get attitude – and my long term plans are really my motivation. I’m not planning to be a sales man forever, I plan to have people working for me as well.
Eman: You got those kind of plans laid out? Wow.
Greg: Yeah, and this is where it will all begins.
(Smiled contently and proud for Greg)
Eman: I hope the best for you bro. “Galingan mo!”
Greg: Thanks pare…
(Greg walked away)
(Eman raises his head wondering – day dreaming again,)
Narrator: A laid out plan or a carefree attitude – Eman got him thinking “five years? where am I gonna be five years?”
“Will I still be earning minimum wage?”
“Will I get another degree?”
“Will I be taking care of a child?”
“Five years?”
He realized how such simple question baffled him.
How he wasn’t able to get the job flipping burgers just by the same
Five years…
It is more than that.
It is more than the plan you committed yourself into.
It is however short, if you decide to be lazy and never made such decisions
(Eman continued walking…)
Five years
It is short if you will allow yourself to just sloth away youth, and be regretful of the wasted time.
Or decide your action NOW, Plan, dream and chase for them
Success or Failure both of them don’t come in a day or won overnight.
Both of them are slow process, determined by the questions you answer today
(Nora’ Mang Gusting’s Daughter walk pass Eman on her nurse uniform)
As Nora – Mang Gusting’s Daughter passed Eman – Eman got to think.
I can be a winner to.
It just have to start today…
(Nora exits…)
Eman smiled… he will not just be having pandesal, sunny side ups, adobo and sinangag for breakfast.
(End.)
nah... was requested to write a play -- :)
and since i haven't decided to write anything; just opted to post this one...
Setting: Usual Morning
Character(s):
Eman: a technical/vocational college student taking up a Computer Science – unsure of the path to take, enjoys the company of his friends, a typical easy go lucky guy
Tiffany: pregnant friend of Eman
Ryan: Tiffany’s Boyfriend
Greg: Eman’s Sales Engineer friend
Nora: Nurse – Mang Gusting’s Daughter
Narrator:
(Eman walking holding a paper bag of pandesal and eggs)
Eman is walking – doing his normal routine in an early morning buying pandesal and eggs for breakfast, he is noticeably in smiling mode, since the family will be feasting on adobo this morning, left over from last night’s party thrown by Mang Gusting whose daughter just came home from United Kingdom as a registered nurse. The morning is good and the neighbor is still in festive mood sharing the kind fortune bestowed upon the humble and kind family of Mang Gusting.
(Eman Still Walking)
Eman is making a mental run down of what he is going to do today – he is scheduled for an interview as a crew for a fastfood not to far from his school, he is still having some second thoughts since the fastfood is too near from their school – he is imagining his classmates teasing him when he gets to be in those uniforms
Eman: If only I got in that fastfood near the palengke, it would not only be convenient for me it would also save me being teased by my classmates, if father would just be more than a jeepney driver worked abroad perhaps I’ll be enjoying more of my youth. Damn… (Eman slight shaking his head)
(Eman walk across Tiffany and Ryan)
Eman: Hi Tiff – how is it going?
Tiffany: (Holding back his bulging belly) Nothing much, besides no longer going to school, you know I’ll be giving birth soon because of your bastard friend over here. Who got me pregnant.
Ryan: Nah – like you didn’t enjoyed it, see? I’ll be graduating by the end of summer, our son would be my graduation gift, my parents will be handling the expenses for now but as soon as I get a job we can make it on our own.
Tiffany: Nice plan Ryan – minimum salary, yeah our lives are really promising (sarcastic tone)
Ryan: Well it’s not the a very elaborate plan but what else do we got? This is it.
Tiffany: Enough of you already, (facing Eman) so how was your interview there in Jollibee near the palengke? If you got in maybe you can endorse this friend of yours, maybe he an grow some spine.
Eman: I blew it, those interview questions are hard and tricky – they got me with a question I wasn’t able to answer quickly
Ryan: What was it tol? (Ryan placed his arms around Tiffany)
Eman: “Where do you see yourself in five years”
Narrator: Five years… even Tiffany and Ryan paused for the question, “Where do you see yourself in five years?” Uncertain – Tiffany was thinking about her baby, Ryan – thinking how to feed his would be family, Eman – just baffled.
Eman: It is not like I don’t have a plan – but (raised head wondering) maybe its just rough yet, five years is a long time.
Ryan: Tol just remember you really don’t have to be that honest for these interviews – you’ll just be flipping burgers what do they care about that.
Tiffany: Yeah genius (slightly slapped Ryan on the face) – think about five years as well, (faces again Eman) oh well Eman, I hope you get that job from the fastfood near your school, requirements can be expensive you know. Anyway we have to go now – Bye.
(Looked back to Tiffany and Ryan as if woken up from a short day dream)
Eman: Una na kayo? Bye…
(Tiffany and Ryan moved along)
( Eman Walked opposite from them)
(As Eman walk away he bumped on to Greg – Greg is wearing long sleeves and carrying a plastic case with folders and papers in it, Greg walking with head a little bowed mumbling words)
(Eman instantly checked for the eggs if none of them were broken)
Greg: Ooops Sorry Eman – I was mentally practicing for my sales pitch I didn’t noticed you sooner, your eggs ok?
(Eman faced Greg)
Eman: My eggs are ok… where are you going in that formal wear? May cotillion ba?
(Eman smiled)
Greg: No, this is included on or dress code. I got accepted as a Sales Engineer! Not much on the engineering and techie stuffs and compensation is just minimum wage – but there is a very good commission package – I just have to sell enough get on a quota and I can earn double even triple a month! Plus the products are very good, I know I’ll just have to get this straight and this would be good.
Eman: Commission? Those Engineering equipment are priced by the thousands, ten – hundred thousands even. How can you make sure that you’ll get that quota?
Greg: That’s the challenge right there! I would just have to stick to my go get attitude – and my long term plans are really my motivation. I’m not planning to be a sales man forever, I plan to have people working for me as well.
Eman: You got those kind of plans laid out? Wow.
Greg: Yeah, and this is where it will all begins.
(Smiled contently and proud for Greg)
Eman: I hope the best for you bro. “Galingan mo!”
Greg: Thanks pare…
(Greg walked away)
(Eman raises his head wondering – day dreaming again,)
Narrator: A laid out plan or a carefree attitude – Eman got him thinking “five years? where am I gonna be five years?”
“Will I still be earning minimum wage?”
“Will I get another degree?”
“Will I be taking care of a child?”
“Five years?”
He realized how such simple question baffled him.
How he wasn’t able to get the job flipping burgers just by the same
Five years…
It is more than that.
It is more than the plan you committed yourself into.
It is however short, if you decide to be lazy and never made such decisions
(Eman continued walking…)
Five years
It is short if you will allow yourself to just sloth away youth, and be regretful of the wasted time.
Or decide your action NOW, Plan, dream and chase for them
Success or Failure both of them don’t come in a day or won overnight.
Both of them are slow process, determined by the questions you answer today
(Nora’ Mang Gusting’s Daughter walk pass Eman on her nurse uniform)
As Nora – Mang Gusting’s Daughter passed Eman – Eman got to think.
I can be a winner to.
It just have to start today…
(Nora exits…)
Eman smiled… he will not just be having pandesal, sunny side ups, adobo and sinangag for breakfast.
(End.)
nah... was requested to write a play -- :)
and since i haven't decided to write anything; just opted to post this one...
Tuesday, March 11, 2008
IECEP x License Renew x Nightmare Revisited
Ok... E di tapos ka nang magboard exams no? Tapos Nakuha mo na yung license mo, ano yung susunod na episode? Yes! Renewal...
For us ECEs, PRC has implemented the new ECE Mandate; the RA 9292 replacing RA 5734, the same mandate that changed the ECE Board Exams.
At isa sa mga requirement para magpa-renew ng license eh ang membership with IECEP.
IECEP...
Institute of Electronics Engineers of the Philippines
(formerly known as Institute of Electronics and Communication Engineers of the Philippines)
Haven't heard our organization name for quite a while.
Ngayon kung magpapa-renew for example ako, since ka-e-expired na yung license ko last year,
Renewal plus membership with IECEP would cost Php 1350.00.
I do believe, na mabuti na merong IECEP, ok din sana kung merong mga news or whatever coming from the organization, but visiting the website all i can find are under construction pages, new board exam passers and few seminars for Electronics...
Whatever happened to Communications? Kasama naman sa stipulated law, pero kung ano ang talagang mangyayari -- Who can be sure?
Ewan ko ba -- the whole time, i never received anything substantial from IECEP, its just some requirement i had to pay so that i'll be able to get my license. I'm not sure kung ano ba talaga ang ginagawa ng mga IECEP people, but one is for sure... I can't look forward going back to academe without having to go through the PRC License Application again, PRC and their obnoxious employees, the only government agency i known so far who has the guts to do ego-tripping with Professional License holders. May angas talaga ang PRC -- Tanungin nyo kahit sinong kumuha ng professional license I'm sure meron silang kwento about that.
But for now... i guess i have no plans renewing my license yet, pag sinipag na ako at hindi ko na masyadong panghihinayangan ang pang-renew ko. I just hope by the time na magre-renew na ako eh hindi naman umabot ng ++Php10,000.00 ang fee... Nah ~~ Can't be sure of that as well.
For us ECEs, PRC has implemented the new ECE Mandate; the RA 9292 replacing RA 5734, the same mandate that changed the ECE Board Exams.
At isa sa mga requirement para magpa-renew ng license eh ang membership with IECEP.
IECEP...
Institute of Electronics Engineers of the Philippines
(formerly known as Institute of Electronics and Communication Engineers of the Philippines)
Haven't heard our organization name for quite a while.
Ngayon kung magpapa-renew for example ako, since ka-e-expired na yung license ko last year,
Renewal plus membership with IECEP would cost Php 1350.00.
I do believe, na mabuti na merong IECEP, ok din sana kung merong mga news or whatever coming from the organization, but visiting the website all i can find are under construction pages, new board exam passers and few seminars for Electronics...
Whatever happened to Communications? Kasama naman sa stipulated law, pero kung ano ang talagang mangyayari -- Who can be sure?
Ewan ko ba -- the whole time, i never received anything substantial from IECEP, its just some requirement i had to pay so that i'll be able to get my license. I'm not sure kung ano ba talaga ang ginagawa ng mga IECEP people, but one is for sure... I can't look forward going back to academe without having to go through the PRC License Application again, PRC and their obnoxious employees, the only government agency i known so far who has the guts to do ego-tripping with Professional License holders. May angas talaga ang PRC -- Tanungin nyo kahit sinong kumuha ng professional license I'm sure meron silang kwento about that.
But for now... i guess i have no plans renewing my license yet, pag sinipag na ako at hindi ko na masyadong panghihinayangan ang pang-renew ko. I just hope by the time na magre-renew na ako eh hindi naman umabot ng ++Php10,000.00 ang fee... Nah ~~ Can't be sure of that as well.
Friday, December 21, 2007
Sining ng Pangongopya
Isa sa mga nakakatawa at nakakatuwang experience ko as a student eh ang makipagkopyahan... Nyahaha! Contrary to popular belief, ang pakikipagkopyahan actually can foster and build TEAM WORK! Wooo.. No syet!?!
Most of us knows the hassle of four to five major exams to be taken in just one day -- nakakatuyo ng utak. And in these instances nagiging crucial ang lahat ng kahit maliliit na factors, yung almusal mo sa umaga, weather (kung maaraw, maulan o mahangin), nagtatae ba yung ballpen mo, tasa na ba yung lapis mo o may lead ka pa ba? At siempre ang topic natin! Ang pangongopya! Nyahaha!
Point of advice, hindi ka susugod sa exam sa pag-asang makakakopya ka lang. Interdependence ang kopyahan dapat may bala ka din. Ang importante kasi dapat may matri-trigger lang yung makukuha mong information. Ganon! (sabagay kung makapal talaga ang muka mo sa kopyahan ka lang aasa)
So talagang may review naman kami. Most likely ginawa lang namin ito for the kicks... What i am saying is nothing beats regular study habits. Kung staggered ang iyong study periods ni hindi ka sisinukin kahit magsabay sabay ang exams -- Oo siemps mahihirapan ka din ng konti maliban na lang kung prodigy ka. Pero dahil makulit ka at bihira lang ang ganitong klaseng guide. Read on..
Eto na ang mga positions!
Sining ng pangongopya -- dahil technical na ang maraming bagay Ü
Ang totoo talaga nyan… ang mga totoong nag-aaral at talagang nakikinig e, pumupwesto sa unahan. Isa pa mas marami ka talagang matutunan ng ganito. At impression hindi kayo magko-kopyahan dahil attentive naman kayo sa klase. Deposit nyo yun sa instructor. For this to work as well. dapat hindi kayo magkopyahan or minimised ang ganitong activity sa simula. Your group is trying to earn your teacher's trust -- in the long run it will be all worth it hehe.
On the other hand -- ang mga Usual Suspects ay nakapwesto agad sa likod. paghihinalaan kagad kahit ala pang ginagawa, especially kung grupo din sila.
sa Position na to -- ang bida eh ang Chairman proficiency-wise sya ang nakareview ng maayos o ang pinaka-knowleadgeable sa grupo -- nasa likod ang mga Dehado Members. Ang sagot nila ay expected na manggagaling kay Chairman. Pero ang sagot ni Dehado Member 2 ay dapat manggaling kay Sakto Member 2. Bakit Kay Sakto Member 2? Kasi Right Handed ang mga armchairs. Masyadong magiging obvious ang movements ni Chairman -- Kaya kung sino ang mas dehado sya ang nasa likod ni Chairman.
so gets mo na ang bida talaga eh ang Chairman isa pang factor na dapat i-consider dito eh yung misdirection, as you can see nasa harap ang grupo, ang "common thinking" kasi, walang magkokopyahan sa harap mismo ng instructor. with that its much easier to stay and look clean :D. Mas matibay ang position na to, pero dahil sa compact ang group, mas obvious ang mga paggalaw na dapat i-minimize, tig-isa ng resource ang mga Dehado Members, bukod pa don, may pang countercheck pa ang Sakto Member 1 with the Chairman kung ok pa ang sagot nya.
Ang isa pang technique na puedeng gamitin dito eh yung Calculator Swap. to perform this dapat pare-parehas kayo siemps ng calculator, pag nalingat ang teacher?!? Haha! Calculator Swap! Wala pang hule!
Sa position na to, ang Chairman pa rin siemps ang bida, pero teamwork na malupit ang kailangan dito, kailangan kasing padaluyin ang sagot ni Chairman papunta sa likod. Sa ganitong posisyon -- isa lang ang aasikasuhin ni Chairman na pasahan, unlike sa Stay Together position, na dalawa hanggang tatlo ang kailangan nyang batuhan. Bawal dito ang naturally napakaliit ng sulat, that person would be an insulator to the flow. Dapat legible pa rin ang penmanship even from a distance.
sa Position na to -- sinusubukang isalba ng lahat ang pinakadehadong miembro ng grupo.
Kung talagang alanganin yung isang miembro at crucial sa kanya yung exam, this position will make or break him. Obvious naman na nakacover yung mga Sakto Lang members. This gives the Chairman the most flexibility to pass his/her answers.
Pero siempre naman hindi naman aabot sa sukdulan to kung nag-aaral sana ng mabuti yung miembro natin dibs? :D
In Conclusion: The whole kopyahan thing is again -- alam na ng magaling mong guro, napagdaanan na nya yan eh. o kung minamalas - malas ka, nagawa na nya rin. Its just a game after all. Of who is outwitting who.
Oo… hindi lahat ng pinagaaralan mo sa college madadala mo sa buhay or even sa field, pero higit sa lahat ang importante para sa akin yung discipline, and siemps yung teamwork (hehe)... kahit pa master mo pa tong mga kalokohan na to by heart, mas fulfilling pa rin if you go through challenges with a clean conscience and the conviction that you made it by your own effort -- mas kumpleto ang tagumpay that way... o sya, mag review na! :D
Most of us knows the hassle of four to five major exams to be taken in just one day -- nakakatuyo ng utak. And in these instances nagiging crucial ang lahat ng kahit maliliit na factors, yung almusal mo sa umaga, weather (kung maaraw, maulan o mahangin), nagtatae ba yung ballpen mo, tasa na ba yung lapis mo o may lead ka pa ba? At siempre ang topic natin! Ang pangongopya! Nyahaha!
Point of advice, hindi ka susugod sa exam sa pag-asang makakakopya ka lang. Interdependence ang kopyahan dapat may bala ka din. Ang importante kasi dapat may matri-trigger lang yung makukuha mong information. Ganon! (sabagay kung makapal talaga ang muka mo sa kopyahan ka lang aasa)
So talagang may review naman kami. Most likely ginawa lang namin ito for the kicks... What i am saying is nothing beats regular study habits. Kung staggered ang iyong study periods ni hindi ka sisinukin kahit magsabay sabay ang exams -- Oo siemps mahihirapan ka din ng konti maliban na lang kung prodigy ka. Pero dahil makulit ka at bihira lang ang ganitong klaseng guide. Read on..
Eto na ang mga positions!
Sining ng pangongopya -- dahil technical na ang maraming bagay Ü
Ang totoo talaga nyan… ang mga totoong nag-aaral at talagang nakikinig e, pumupwesto sa unahan. Isa pa mas marami ka talagang matutunan ng ganito. At impression hindi kayo magko-kopyahan dahil attentive naman kayo sa klase. Deposit nyo yun sa instructor. For this to work as well. dapat hindi kayo magkopyahan or minimised ang ganitong activity sa simula. Your group is trying to earn your teacher's trust -- in the long run it will be all worth it hehe.
On the other hand -- ang mga Usual Suspects ay nakapwesto agad sa likod. paghihinalaan kagad kahit ala pang ginagawa, especially kung grupo din sila.
sa Position na to -- ang bida eh ang Chairman proficiency-wise sya ang nakareview ng maayos o ang pinaka-knowleadgeable sa grupo -- nasa likod ang mga Dehado Members. Ang sagot nila ay expected na manggagaling kay Chairman. Pero ang sagot ni Dehado Member 2 ay dapat manggaling kay Sakto Member 2. Bakit Kay Sakto Member 2? Kasi Right Handed ang mga armchairs. Masyadong magiging obvious ang movements ni Chairman -- Kaya kung sino ang mas dehado sya ang nasa likod ni Chairman.
so gets mo na ang bida talaga eh ang Chairman isa pang factor na dapat i-consider dito eh yung misdirection, as you can see nasa harap ang grupo, ang "common thinking" kasi, walang magkokopyahan sa harap mismo ng instructor. with that its much easier to stay and look clean :D. Mas matibay ang position na to, pero dahil sa compact ang group, mas obvious ang mga paggalaw na dapat i-minimize, tig-isa ng resource ang mga Dehado Members, bukod pa don, may pang countercheck pa ang Sakto Member 1 with the Chairman kung ok pa ang sagot nya.
Ang isa pang technique na puedeng gamitin dito eh yung Calculator Swap. to perform this dapat pare-parehas kayo siemps ng calculator, pag nalingat ang teacher?!? Haha! Calculator Swap! Wala pang hule!
Sa position na to, ang Chairman pa rin siemps ang bida, pero teamwork na malupit ang kailangan dito, kailangan kasing padaluyin ang sagot ni Chairman papunta sa likod. Sa ganitong posisyon -- isa lang ang aasikasuhin ni Chairman na pasahan, unlike sa Stay Together position, na dalawa hanggang tatlo ang kailangan nyang batuhan. Bawal dito ang naturally napakaliit ng sulat, that person would be an insulator to the flow. Dapat legible pa rin ang penmanship even from a distance.
sa Position na to -- sinusubukang isalba ng lahat ang pinakadehadong miembro ng grupo.
Kung talagang alanganin yung isang miembro at crucial sa kanya yung exam, this position will make or break him. Obvious naman na nakacover yung mga Sakto Lang members. This gives the Chairman the most flexibility to pass his/her answers.
Pero siempre naman hindi naman aabot sa sukdulan to kung nag-aaral sana ng mabuti yung miembro natin dibs? :D
In Conclusion: The whole kopyahan thing is again -- alam na ng magaling mong guro, napagdaanan na nya yan eh. o kung minamalas - malas ka, nagawa na nya rin. Its just a game after all. Of who is outwitting who.
Oo… hindi lahat ng pinagaaralan mo sa college madadala mo sa buhay or even sa field, pero higit sa lahat ang importante para sa akin yung discipline, and siemps yung teamwork (hehe)... kahit pa master mo pa tong mga kalokohan na to by heart, mas fulfilling pa rin if you go through challenges with a clean conscience and the conviction that you made it by your own effort -- mas kumpleto ang tagumpay that way... o sya, mag review na! :D
Friday, December 14, 2007
Malalaking Kalokohan sa College -- Part 2
Continuation ng listahan! well eto na sila
6. Ladderized Tuition Fee Increase --
pero kung tutuusin, genious ang scheme na to eh. Ini-exploit kasi nito yung in a way pagiging apathetic ng senior students over their younger colleagues. And thus less ang resistance sa deregularized tuition fee increase. Minsan kahit wala nang paliwanagan.. Kahit hindi na-u-upgrade yung mga equipment, kahit hindi tumataas ang sahod ng mga teachers at personnels basta itaas ang tuition, konti lang ang nagreklamo eh.. Tuloy ang ligaya!
7. Controlling / Abolishing Student Council --
hindi maipatupad ang ladderized tuition increase dahil sa mga 'tibak' at resistant student council? E'di sibakin mo ang student council kung hindi naman hintayin na lang silang grumaduate. Karaniwan naman kasi mga senior na ang matatapang na council kaya hindi na mahirap hintayin ang pag-graduate nila lalo na kung ang gustong isulong ng admin eh yung mga kaisipang sila mismo eh alam nilang di sila mananalo -- tulad ng panatilihin ang instructor na nangurakot o nangmolestya ng mga estudyante ("breadwinner kasi sya e, kawawa naman ang pagtinanggal sa trabaho -- syet")
8. Deadly Fraternity Hazing --
May mas sayang pa ba sa isang promising student na namatay sa violence? Sukatan ba talaga ng loyalty ang hazing? Alam naman natin na time ang sukatan loyalty eh... Pero baka may lakad yung mga frat na kung makahazing dinadamay na rin ang pagcha-channel ng kanilang stress at hinanakit sa buhay. Sure, kung hindi serious ang isang neophyte hindi nya pag-aaksayan ng panahon ang hazing pero ang stand ko ang friendship ay nasusukat lang ng defined situation at higit sa lahat ng oras na ilalaan mo dito at hindi sa basag ulo.
9. Bivouac --
This is actually part of the last requirements for ROTC, its so big of a joke, it has a distinction of its own. The only thing you would learn from it is the fact that life is actually unfair. Well i appreciated it in the sense that there were friends to share the joke and pain of the whole experience, and whole new respect for military cadets since they experience it over and over. Imagine 3days and 2nights, walang banyo.. Ang pagkain nyo parang nababoy, you're wearing your jacket the whole time. Bilad sa araw, nahahamugan sa gabi.. Di ako nakadumi nun 3 straight days.. Ng makauwi ako nakatulog ako ng 6pm para magising ng 8am. Walang detalye akong maalala pagkatapos, parang isang malaking bangungot. Hanggang ngayon nagtataka ako bakit di ko makumpleto detalye ng 3days at 2nights namin dun... Hanep talaga!
10. ROTC --
ah yes, classic joke at its finest. Reserve Officers Training Corps. Sa totoong aspeto ng ROTC napaka-noble na cause nito, to train the nation's citizens so that in time of turmoil, invasion or if her liberty and constitution is compromised the government can call to the reserved officers to protect her. It can't be less noble than that... Pero sa kasawiang palad hindi ito ang nangyari, my first lesson on massive corruption i witnessed from the ROTC, Ah yes... Kung pano kumikita ang mga officers ng walang puhunan sa overpriced softdrinks, siopao, hopia. Ang kickbacks para sa mga cadets na ayaw mabilad sa araw di bale nang 2.5 lang ang grade na ibigay sa kanila. Ang kung pano ubusin ang oras namin habang nasa ilalim kami ng araw ng walang rason at ang mga officers ay busy sa pagpo-power trip sa iba pang cadets. I don't know if there is anything that can redeem ROTC on having the rotten stench on its name. Especially the event that led to it to be abolished. Well, di talaga sya totally na-abolished pero at least di na sya mandatory. Keywords? ROTC, Cadet, UST, Death.
And yun ang nag-top sa akin list... :D tuloy pa rin kaya ang kalokohan sa college hanggang ngaun? somehow i think oo ganun na nga. Anything else you might like to add?
6. Ladderized Tuition Fee Increase --
pero kung tutuusin, genious ang scheme na to eh. Ini-exploit kasi nito yung in a way pagiging apathetic ng senior students over their younger colleagues. And thus less ang resistance sa deregularized tuition fee increase. Minsan kahit wala nang paliwanagan.. Kahit hindi na-u-upgrade yung mga equipment, kahit hindi tumataas ang sahod ng mga teachers at personnels basta itaas ang tuition, konti lang ang nagreklamo eh.. Tuloy ang ligaya!
7. Controlling / Abolishing Student Council --
hindi maipatupad ang ladderized tuition increase dahil sa mga 'tibak' at resistant student council? E'di sibakin mo ang student council kung hindi naman hintayin na lang silang grumaduate. Karaniwan naman kasi mga senior na ang matatapang na council kaya hindi na mahirap hintayin ang pag-graduate nila lalo na kung ang gustong isulong ng admin eh yung mga kaisipang sila mismo eh alam nilang di sila mananalo -- tulad ng panatilihin ang instructor na nangurakot o nangmolestya ng mga estudyante ("breadwinner kasi sya e, kawawa naman ang pagtinanggal sa trabaho -- syet")
8. Deadly Fraternity Hazing --
May mas sayang pa ba sa isang promising student na namatay sa violence? Sukatan ba talaga ng loyalty ang hazing? Alam naman natin na time ang sukatan loyalty eh... Pero baka may lakad yung mga frat na kung makahazing dinadamay na rin ang pagcha-channel ng kanilang stress at hinanakit sa buhay. Sure, kung hindi serious ang isang neophyte hindi nya pag-aaksayan ng panahon ang hazing pero ang stand ko ang friendship ay nasusukat lang ng defined situation at higit sa lahat ng oras na ilalaan mo dito at hindi sa basag ulo.
9. Bivouac --
This is actually part of the last requirements for ROTC, its so big of a joke, it has a distinction of its own. The only thing you would learn from it is the fact that life is actually unfair. Well i appreciated it in the sense that there were friends to share the joke and pain of the whole experience, and whole new respect for military cadets since they experience it over and over. Imagine 3days and 2nights, walang banyo.. Ang pagkain nyo parang nababoy, you're wearing your jacket the whole time. Bilad sa araw, nahahamugan sa gabi.. Di ako nakadumi nun 3 straight days.. Ng makauwi ako nakatulog ako ng 6pm para magising ng 8am. Walang detalye akong maalala pagkatapos, parang isang malaking bangungot. Hanggang ngayon nagtataka ako bakit di ko makumpleto detalye ng 3days at 2nights namin dun... Hanep talaga!
10. ROTC --
ah yes, classic joke at its finest. Reserve Officers Training Corps. Sa totoong aspeto ng ROTC napaka-noble na cause nito, to train the nation's citizens so that in time of turmoil, invasion or if her liberty and constitution is compromised the government can call to the reserved officers to protect her. It can't be less noble than that... Pero sa kasawiang palad hindi ito ang nangyari, my first lesson on massive corruption i witnessed from the ROTC, Ah yes... Kung pano kumikita ang mga officers ng walang puhunan sa overpriced softdrinks, siopao, hopia. Ang kickbacks para sa mga cadets na ayaw mabilad sa araw di bale nang 2.5 lang ang grade na ibigay sa kanila. Ang kung pano ubusin ang oras namin habang nasa ilalim kami ng araw ng walang rason at ang mga officers ay busy sa pagpo-power trip sa iba pang cadets. I don't know if there is anything that can redeem ROTC on having the rotten stench on its name. Especially the event that led to it to be abolished. Well, di talaga sya totally na-abolished pero at least di na sya mandatory. Keywords? ROTC, Cadet, UST, Death.
And yun ang nag-top sa akin list... :D tuloy pa rin kaya ang kalokohan sa college hanggang ngaun? somehow i think oo ganun na nga. Anything else you might like to add?
Friday, December 07, 2007
Malalaking Kalokohan sa College -- Part 1
Dyaran! sigurado naman akong hindi na sa inyo bago itong mga nilista ko dito. :D
Medyo nahabaan ako sa article eh kaya hinati ko sa dalawa... Do you happen to have any other School Boo-boos?!? Lets discuss some of them...
1. Field Demo --
eto yung mga pinapagawa sa mga freshmen ng kanilang mga p.e. instructors, effective daw ito for highschool students since it gives a venue for interaction, creativity and to some extent builds confidence. Hindi ko sure kung pareho ang epekto nito sa college, what i am sure is that it becomes a sideline para sa mga teachers na nangongontrata ng patahian at may porsyento sila sa bawat yaring costume (sabagay puede rin namang pagkakitaan ito ng mga highschool teachers). Wala akong against kung gusto ng mga grupo ng estudyante na magpasikat, basta nandun yung magic word na "gusto".. Meron talagang mga grupo ng estudyante na gusto ng mga ganitong bagay at ito ang channel ng kanilang creativity, may grupo at organizations pa nga sila eh. Ang pangit kasi minsan eh ung nahohostage ang mga estudyante na gawin yung mga bagay na tila walang kinalaman sa totoong pinasok nila at gustong aralin sa college, it sometimes fail to teach appreciation. Imagine law students, or chemist? Oh highly technical courses.. May connect ba? Wala! Why not stick to means of developing appreciation to the arts? Watch theatrical performances and exhibitions? I bet that would be better... And to some extent cheaper.
2. Overpriced School Supplies like school logo labeled bond papers, Buff papers, quiz notebook, PE number, at ID Lace --
ah yes, parang fans club na may official ganito at ganyan - prescribed na kung anu anong kagamitan. Siguro nga sobrang hirap mag maintain ng school at may mga ganito pang collectible items, wala naman sanang problema.. Pero sana malapit naman sana sa DTI prices. attendance sheet na kapilas ng regular folder -- ten pesos! Makatarungan ba yon?!?
3. Field Trips to Indiffirent and Irrelevant Venues (Ka-level ng Indiffirent and Irrelevant Seminars) --
May connect ba ang pagawaan ng Choki-choki sa Physics? O ang Ocean Museum sa Math? O swimming sa kahit anong project? Nope i don't think so aswell, pero ito ba ay revenue generating kung hindi man sa mga promotor e sa school na nagpauso nito? Kaching! Kaching!
4. Cocky Registrar People --
pero di mahamak na mas masusungit ang mga cocky people ng PRC! Pero graduate ka na nun eh. Hindi ko na kailangan sigurong i-explain pa, kung database ang hawak mo at ang trabaho mo ay maghanap ng maghanap nakakabadtrip yun. Pero bakit ba maaangas ulit ang mga registrar people? Dahil importante ang mga hawak nilang docus? wag mong gantihan ang cockiness nila dahil baka patagalin ng buwan ang dapat sana'y dalawang linggong processing ng transcript mo.
5. Mga Pumapasang Walang Alam Due to "Special Projects"--
nakita mo na yun sigurado, o di kaya yung barkada ng instructor na flat one. Pag instructor naman kasi ay naglagay na ng grade at ipinasa na ito di naman ito i-co-counter check eh, yun na yun. It destroys the integrity of the instructor. Di bale, kung hindi magbabago yung magaling mong classmate malamang sa hindi matindi ang magiging epekto nun sa later life nya. Di sya magkakatrabaho, malululon sa drugs, tatamaan ng malupit na sakit ang pamilya nya at magkakaron ng miserableng buhay! Bwahahaha! 'de joke lang. Ü sana nga lang wag mo syang maging bisor.
What i find most shitty about this academe boo-boos is how it judges our college students. Palagay ba ng mga school admins ganun ka-kahon ang isip ng mga estudyante? Ganun ka-tanga? Ganun ka-baba? Na-ah I don't think so, may mga kalokohang nakakalusot hindi dahil apathetic ang iba at pinababayaan lang silang mangyari. Pero unnoticed ba? Alam at naiintindihan nila yan. Ginawaan ba ng paraan? Thats the main question.
Medyo nahabaan ako sa article eh kaya hinati ko sa dalawa... Do you happen to have any other School Boo-boos?!? Lets discuss some of them...
1. Field Demo --
eto yung mga pinapagawa sa mga freshmen ng kanilang mga p.e. instructors, effective daw ito for highschool students since it gives a venue for interaction, creativity and to some extent builds confidence. Hindi ko sure kung pareho ang epekto nito sa college, what i am sure is that it becomes a sideline para sa mga teachers na nangongontrata ng patahian at may porsyento sila sa bawat yaring costume (sabagay puede rin namang pagkakitaan ito ng mga highschool teachers). Wala akong against kung gusto ng mga grupo ng estudyante na magpasikat, basta nandun yung magic word na "gusto".. Meron talagang mga grupo ng estudyante na gusto ng mga ganitong bagay at ito ang channel ng kanilang creativity, may grupo at organizations pa nga sila eh. Ang pangit kasi minsan eh ung nahohostage ang mga estudyante na gawin yung mga bagay na tila walang kinalaman sa totoong pinasok nila at gustong aralin sa college, it sometimes fail to teach appreciation. Imagine law students, or chemist? Oh highly technical courses.. May connect ba? Wala! Why not stick to means of developing appreciation to the arts? Watch theatrical performances and exhibitions? I bet that would be better... And to some extent cheaper.
2. Overpriced School Supplies like school logo labeled bond papers, Buff papers, quiz notebook, PE number, at ID Lace --
ah yes, parang fans club na may official ganito at ganyan - prescribed na kung anu anong kagamitan. Siguro nga sobrang hirap mag maintain ng school at may mga ganito pang collectible items, wala naman sanang problema.. Pero sana malapit naman sana sa DTI prices. attendance sheet na kapilas ng regular folder -- ten pesos! Makatarungan ba yon?!?
3. Field Trips to Indiffirent and Irrelevant Venues (Ka-level ng Indiffirent and Irrelevant Seminars) --
May connect ba ang pagawaan ng Choki-choki sa Physics? O ang Ocean Museum sa Math? O swimming sa kahit anong project? Nope i don't think so aswell, pero ito ba ay revenue generating kung hindi man sa mga promotor e sa school na nagpauso nito? Kaching! Kaching!
4. Cocky Registrar People --
pero di mahamak na mas masusungit ang mga cocky people ng PRC! Pero graduate ka na nun eh. Hindi ko na kailangan sigurong i-explain pa, kung database ang hawak mo at ang trabaho mo ay maghanap ng maghanap nakakabadtrip yun. Pero bakit ba maaangas ulit ang mga registrar people? Dahil importante ang mga hawak nilang docus? wag mong gantihan ang cockiness nila dahil baka patagalin ng buwan ang dapat sana'y dalawang linggong processing ng transcript mo.
5. Mga Pumapasang Walang Alam Due to "Special Projects"--
nakita mo na yun sigurado, o di kaya yung barkada ng instructor na flat one. Pag instructor naman kasi ay naglagay na ng grade at ipinasa na ito di naman ito i-co-counter check eh, yun na yun. It destroys the integrity of the instructor. Di bale, kung hindi magbabago yung magaling mong classmate malamang sa hindi matindi ang magiging epekto nun sa later life nya. Di sya magkakatrabaho, malululon sa drugs, tatamaan ng malupit na sakit ang pamilya nya at magkakaron ng miserableng buhay! Bwahahaha! 'de joke lang. Ü sana nga lang wag mo syang maging bisor.
What i find most shitty about this academe boo-boos is how it judges our college students. Palagay ba ng mga school admins ganun ka-kahon ang isip ng mga estudyante? Ganun ka-tanga? Ganun ka-baba? Na-ah I don't think so, may mga kalokohang nakakalusot hindi dahil apathetic ang iba at pinababayaan lang silang mangyari. Pero unnoticed ba? Alam at naiintindihan nila yan. Ginawaan ba ng paraan? Thats the main question.
Wednesday, October 10, 2007
Sining ng Pangongodigo
Sa estudyanteng medyo gipit sa oras dahil sya ay working student, nagkasakit at medyo nagbakasyon ng matagal o di kaya naman ay napuyat kalalaro ng DOTA Allstars o ng SIMs ang natitira nyang tagapagligtas sa pagbagsak sa susunod na exam eh ang pandaraya dito. Siempre puede pa legal na paraan tulad ng cramming – last minute review, at ang pagdarasal na sana eh hindi matuloy ang exam. Kung medyo hardcore ka talaga puede ang active means para madelay ang exam tulad ng pagbo-bomb threat sa school o di kaya naman eh paabangan mo sa mga tambay sa lugar nila yung instructor mo.
Napakalungkot naman kung sa pagnanatili mo sa eskuwelahan eh hindi ka man lang nagkameron ng mga kaibigan. Mas magaan na kasi siguro ng konti sa konsensya ang pangongopya pero kung talagang loner ka sa isang klaseng free section at ikaw lang magisa o di kaya naman eh talagang mahigpit pa sa garter ng supporter ang teacher mo at maaring madamay pa yung walang kamalay-malay mong classmate pag nangopya ka sa kanya. Mas pipiliin mo na lang ding mangodigo. Bakit naman kasi alam mo namang magkakasabay – sabay na ang exam dahil finals week na eh pinili mo pa ring ubusin ang oras mo sa pakikipag-date.
Sa totoo lang alam naman ng mga instructor mo kung nangongodigo ka eh… tingnan natin kung meron kang ibang style.
Notebook na nakabukas sa loob ng backpack sa likod ng armchair technique – yep, ang pinakabasic na paraan, ang flaw lang nito. Sobrang limited ng resource mo, ang ok naman kung biglang maisipan ng teacher mo na mag roam around you can just knock the notebook at hindi ka na halata… ayos!
Maliliit na papel na nakatago kung saan saan technique – There can be countless clever places na naitatago tong mga maliliit na papel na to, sa kwelyo, sa medias, sa sapatos, sa ballpen sa slide or battery cover ng calculator, sa bulsa, sa belt, sa loob ng blouse? Sa buhok… mahirap yang ganyang style… may physical evidence kasi eh… effective sya, but the risks are staggering.
Countless information sa programmable calculator technique – engineering people karaniwang gumagawa nito, ang mga programmable calculator kasi, puede kang maglagay ng halos one paragraph of info, siemps weird naman kung may calculator ka kung ang test nyo eh history obvious naman kung saang mga subject mo ito gagamitin yan. At isa pa wala nang instructor na papayagan kang maglabas ng cellphone habang nag-eexam, nakakagago naman kasi talaga yun, wag mo nang subukan.
Answers na naka-tattoo sa balat at answer sheet technique – physical evidence na naman to! As in physical evidence… nakakita na ako ng mga nagkodigo normally sa palad o kaya sa sakong puede rin sa arm chair. Ang hardcore eh yung kodigo na nakasulat sa bond paper mismo! Sinulat gamit ang blunt pen, nakabakat lang kung baga… ang hardcore part nito eh yung mga estudyanteng nakakuha ng super leakage. As in hindi pa nagsisimula ang exam meron nang sagot, papatagal at mangangarap lang sa classroom ng 20 minutes tapos biglang magpapasa na.
Siguro mas marami ang variations ng pangongodigo, lalo pa na mas hi-tech pa ngayon. Pero kahit na anong paraan yan, walang fool-proof na paraan dyan. Ang pinaka-effective pa ring paraan eh yung tigilan mo ang kalokohan at mag-aral mabuti. Sa yo rin naman babalik yan kung grumaduate kang walang alam eh…
Ok? Pakabait na… mag aral na ulit.
Napakalungkot naman kung sa pagnanatili mo sa eskuwelahan eh hindi ka man lang nagkameron ng mga kaibigan. Mas magaan na kasi siguro ng konti sa konsensya ang pangongopya pero kung talagang loner ka sa isang klaseng free section at ikaw lang magisa o di kaya naman eh talagang mahigpit pa sa garter ng supporter ang teacher mo at maaring madamay pa yung walang kamalay-malay mong classmate pag nangopya ka sa kanya. Mas pipiliin mo na lang ding mangodigo. Bakit naman kasi alam mo namang magkakasabay – sabay na ang exam dahil finals week na eh pinili mo pa ring ubusin ang oras mo sa pakikipag-date.
Sa totoo lang alam naman ng mga instructor mo kung nangongodigo ka eh… tingnan natin kung meron kang ibang style.
Notebook na nakabukas sa loob ng backpack sa likod ng armchair technique – yep, ang pinakabasic na paraan, ang flaw lang nito. Sobrang limited ng resource mo, ang ok naman kung biglang maisipan ng teacher mo na mag roam around you can just knock the notebook at hindi ka na halata… ayos!
Maliliit na papel na nakatago kung saan saan technique – There can be countless clever places na naitatago tong mga maliliit na papel na to, sa kwelyo, sa medias, sa sapatos, sa ballpen sa slide or battery cover ng calculator, sa bulsa, sa belt, sa loob ng blouse? Sa buhok… mahirap yang ganyang style… may physical evidence kasi eh… effective sya, but the risks are staggering.
Countless information sa programmable calculator technique – engineering people karaniwang gumagawa nito, ang mga programmable calculator kasi, puede kang maglagay ng halos one paragraph of info, siemps weird naman kung may calculator ka kung ang test nyo eh history obvious naman kung saang mga subject mo ito gagamitin yan. At isa pa wala nang instructor na papayagan kang maglabas ng cellphone habang nag-eexam, nakakagago naman kasi talaga yun, wag mo nang subukan.
Answers na naka-tattoo sa balat at answer sheet technique – physical evidence na naman to! As in physical evidence… nakakita na ako ng mga nagkodigo normally sa palad o kaya sa sakong puede rin sa arm chair. Ang hardcore eh yung kodigo na nakasulat sa bond paper mismo! Sinulat gamit ang blunt pen, nakabakat lang kung baga… ang hardcore part nito eh yung mga estudyanteng nakakuha ng super leakage. As in hindi pa nagsisimula ang exam meron nang sagot, papatagal at mangangarap lang sa classroom ng 20 minutes tapos biglang magpapasa na.
Siguro mas marami ang variations ng pangongodigo, lalo pa na mas hi-tech pa ngayon. Pero kahit na anong paraan yan, walang fool-proof na paraan dyan. Ang pinaka-effective pa ring paraan eh yung tigilan mo ang kalokohan at mag-aral mabuti. Sa yo rin naman babalik yan kung grumaduate kang walang alam eh…
Ok? Pakabait na… mag aral na ulit.
Sining ng Pangongodigo
Sa estudyanteng medyo gipit sa oras dahil sya ay working student, nagkasakit at medyo nagbakasyon ng matagal o di kaya naman ay napuyat kalalaro ng DOTA Allstars o ng SIMs ang natitira nyang tagapagligtas sa pagbagsak sa susunod na exam eh ang pandaraya dito. Siempre puede pa legal na paraan tulad ng cramming – last minute review, at ang pagdarasal na sana eh hindi matuloy ang exam. Kung medyo hardcore ka talaga puede ang active means para madelay ang exam tulad ng pagbo-bomb threat sa school o di kaya naman eh paabangan mo sa mga tambay sa lugar nila yung instructor mo.
Napakalungkot naman kung sa pagnanatili mo sa eskuwelahan eh hindi ka man lang nagkameron ng mga kaibigan. Mas magaan na kasi siguro ng konti sa konsensya ang pangongopya pero kung talagang loner ka sa isang klaseng free section at ikaw lang magisa o di kaya naman eh talagang mahigpit pa sa garter ng supporter ang teacher mo at maaring madamay pa yung walang kamalay-malay mong classmate pag nangopya ka sa kanya. Mas pipiliin mo na lang ding mangodigo. Bakit naman kasi alam mo namang magkakasabay – sabay na ang exam dahil finals week na eh pinili mo pa ring ubusin ang oras mo sa pakikipag-date.
Sa totoo lang alam naman ng mga instructor mo kung nangongodigo ka eh… tingnan natin kung meron kang ibang style.
Notebook na nakabukas sa loob ng backpack sa likod ng armchair technique – yep, ang pinakabasic na paraan, ang flaw lang nito. Sobrang limited ng resource mo, ang ok naman kung biglang maisipan ng teacher mo na mag roam around you can just knock the notebook at hindi ka na halata… ayos!
Maliliit na papel na nakatago kung saan saan technique – There can be countless clever places na naitatago tong mga maliliit na papel na to, sa kwelyo, sa medias, sa sapatos, sa ballpen sa slide or battery cover ng calculator, sa bulsa, sa belt, sa loob ng blouse? Sa buhok… mahirap yang ganyang style… may physical evidence kasi eh… effective sya, but the risks are staggering.
Countless information sa programmable calculator technique – engineering people karaniwang gumagawa nito, ang mga programmable calculator kasi, puede kang maglagay ng halos one paragraph of info, siemps weird naman kung may calculator ka kung ang test nyo eh history obvious naman kung saang mga subject mo ito gagamitin yan. At isa pa wala nang instructor na papayagan kang maglabas ng cellphone habang nag-eexam, nakakagago naman kasi talaga yun, wag mo nang subukan.
Answers na naka-tattoo sa balat at answer sheet technique – physical evidence na naman to! As in physical evidence… nakakita na ako ng mga nagkodigo normally sa palad o kaya sa sakong puede rin sa arm chair. Ang hardcore eh yung kodigo na nakasulat sa bond paper mismo! Sinulat gamit ang blunt pen, nakabakat lang kung baga… ang hardcore part nito eh yung mga estudyanteng nakakuha ng super leakage. As in hindi pa nagsisimula ang exam meron nang sagot, papatagal at mangangarap lang sa classroom ng 20 minutes tapos biglang magpapasa na.
Siguro mas marami ang variations ng pangongodigo, lalo pa na mas hi-tech pa ngayon. Pero kahit na anong paraan yan, walang fool-proof na paraan dyan. Ang pinaka-effective pa ring paraan eh yung tigilan mo ang kalokohan at mag-aral mabuti. Sa yo rin naman babalik yan kung grumaduate kang walang alam eh…
Ok? Pakabait na… mag aral na ulit.
Napakalungkot naman kung sa pagnanatili mo sa eskuwelahan eh hindi ka man lang nagkameron ng mga kaibigan. Mas magaan na kasi siguro ng konti sa konsensya ang pangongopya pero kung talagang loner ka sa isang klaseng free section at ikaw lang magisa o di kaya naman eh talagang mahigpit pa sa garter ng supporter ang teacher mo at maaring madamay pa yung walang kamalay-malay mong classmate pag nangopya ka sa kanya. Mas pipiliin mo na lang ding mangodigo. Bakit naman kasi alam mo namang magkakasabay – sabay na ang exam dahil finals week na eh pinili mo pa ring ubusin ang oras mo sa pakikipag-date.
Sa totoo lang alam naman ng mga instructor mo kung nangongodigo ka eh… tingnan natin kung meron kang ibang style.
Notebook na nakabukas sa loob ng backpack sa likod ng armchair technique – yep, ang pinakabasic na paraan, ang flaw lang nito. Sobrang limited ng resource mo, ang ok naman kung biglang maisipan ng teacher mo na mag roam around you can just knock the notebook at hindi ka na halata… ayos!
Maliliit na papel na nakatago kung saan saan technique – There can be countless clever places na naitatago tong mga maliliit na papel na to, sa kwelyo, sa medias, sa sapatos, sa ballpen sa slide or battery cover ng calculator, sa bulsa, sa belt, sa loob ng blouse? Sa buhok… mahirap yang ganyang style… may physical evidence kasi eh… effective sya, but the risks are staggering.
Countless information sa programmable calculator technique – engineering people karaniwang gumagawa nito, ang mga programmable calculator kasi, puede kang maglagay ng halos one paragraph of info, siemps weird naman kung may calculator ka kung ang test nyo eh history obvious naman kung saang mga subject mo ito gagamitin yan. At isa pa wala nang instructor na papayagan kang maglabas ng cellphone habang nag-eexam, nakakagago naman kasi talaga yun, wag mo nang subukan.
Answers na naka-tattoo sa balat at answer sheet technique – physical evidence na naman to! As in physical evidence… nakakita na ako ng mga nagkodigo normally sa palad o kaya sa sakong puede rin sa arm chair. Ang hardcore eh yung kodigo na nakasulat sa bond paper mismo! Sinulat gamit ang blunt pen, nakabakat lang kung baga… ang hardcore part nito eh yung mga estudyanteng nakakuha ng super leakage. As in hindi pa nagsisimula ang exam meron nang sagot, papatagal at mangangarap lang sa classroom ng 20 minutes tapos biglang magpapasa na.
Siguro mas marami ang variations ng pangongodigo, lalo pa na mas hi-tech pa ngayon. Pero kahit na anong paraan yan, walang fool-proof na paraan dyan. Ang pinaka-effective pa ring paraan eh yung tigilan mo ang kalokohan at mag-aral mabuti. Sa yo rin naman babalik yan kung grumaduate kang walang alam eh…
Ok? Pakabait na… mag aral na ulit.
Wednesday, June 06, 2007
Board Exams Part 2
So there…
I have actually prepared for the Board Exams of April 2004, that means I started with the reviews around November 2003. Maririnig mo ang sinasabi ng ilang reviewees about their life while the said preparation, its uber boring! Parang kailangan walang mangyaring malaki sayo for the next six months… review center, bahay, punta sa bahay ng reviewmate – palitan ng materials, manood ng tv or video sandali para di naman masaturate ang utak (in my case panonood ng Yu Gi Oh sa TV), at siempre ang aking “bread and butter” ang mag-tutor.
So t’wing may review session ganun ang takbo ng buhay ko, gigising ako around 5:30am, aalis ng bandang 6:30 darating sa review class ng 8:00, hanggang 12:00 nn tapos uuwi, darating sa bahay ng 2:00pm kung nakaidlip ako sa jeep, kakain lang at review na ulit, 4:30 mag hahanda naman para sa tutorial job, 5:00pm nandun na ako sa bahay nila Ate Janet, by 8:00, 9:00 or 10:00 uuwi na ako nun, depende kung may project ban a kailangan ko ding i-guide ng konti… I even wrote a science project once about candles with coconut oil, pero salamat sa Bato Balani… hindi ko na kinailangang i-compose… hehe… Tuloy pa rin ang review hanggang 12:00am or hanggang antukin, ganun ng ganun…
Pag weekends naman nandun ako sa bahay ng kaibigan kong si Oths, nagpapalitan ng manuals nagbabatuhan ng questions at encouragements, a companion with the same perspective about the board is sure is helpful… para na-bo-boost yung eagerness sa pagre-review. Ang stress reliever naming nun ni Oths eh paglalaro ng Yu Gi Oh cards, yung pirated lang ha! Yung tig-pipiso, kasama ang kanyang highschool at gradeschool na kapatid. Natawa pa nga sa amin yung tatay nya nun eh, nasa isang kwarto lang kasi kami… dudungaw sya makikita nya kaming tutok sa pagrereview, and then maya-maya nagsisigawan na kami dahil sa Yu Gi Oh, tapos serious ulit, tapos sigawan… Almost every night nagtatawagan din kami ni Oths, para ma-gauge kung nasan at kumusta na ang review ng bawat isa. No room for pretensions kung di ka nagreview dapat sabihin mo kung bakit para at least magagawa ka pa ring kunsensyahin ng ka-buddy mo…
We tried our best to follow the deadlines we have set among ourselves as well… Meron kaming mga calendars, nakapost doon kung anon a dapat ang re-reviewhin at dapat eh na review na… In a way effective din sya kasi gumugulong yung momentum at little successes na nami-meet mo yung deadlines.
Generally yun ang itinerary namin…
Nagparegister din pala kami ni Oths two or three months ata before the exam itself… Para maaga pa lang alam na namin sa mga sarili namin na wala na tong atrasan, alam namin na darating ang gabi before the exam at ang umaga ng exam mismo… malinaw sa akin yung umaga ng Board… Bumangon kami ni Oths mga 4:00am Nagbihis at nag-uniform, nakacomplete uniform ako nun, parang college boy… In a way, I want it to feel it for the last time… Si Mommy (Mother ni Oths) pa ang nagprepare ng sandwiches namin nun. Then there was that moment… Oths and I stood silent. We realized we are actually praying and we are praying for the same thing, I gave Oths two of my handmade pencils and he gave me two of his aswell, it was kinda solemn for the both of us…
Sa totoo lang, lumipas ang Board exams at yun lang ang masasabi ko dun, maliban sa part nung 2nd day… kung saan napagusapan namin na manood ng sine eh nauwi sa paguwi at pagtulog ng maaga…
Torture yun one week na paghihintay ng resulta ng board exams, the morning na I’m sure oras na ng paghuhukom… hindi ako makatulog, nakatingin lang ako sa kawalan. Nakatulog lang ako ng dalawang oras yata… ng nagising at nahimasmasan ako, karipas agad ako sa tindahan ng diaryo,
Eto na! Eto na talaga…
Pagkabayad ko, ang bilis kong ikinalat yung mga pahina ng diaryo, hinanap ang listahan! Napasuntok sa sahig! Yes! Nakasulat ang pangalan ko… Bago ako umalis humahangos din akong hinanap ang pangalan ni Oths, nakita ko middle name nya… “Igama” si Oths lang may ganung middle name, sabi ko sa sarili, tinanong pa ako ng tindera kung pasado ba, pero di ko na sya nasagot dahil lumilipad na ang paa ko pauwi… para ibalita ang news of the year! Hehe…
Bago ako umabot sa bahay, tinawagan ko pa si Mommy, walang kasing sarap ibalita na ang pinakamamahal nyang anak eh pasado na sa board… ang sarap magdeliver ng good news grabe!
Pagdating ko sa bahay after 5-10 minutes ko na in-anouce yung balita… black-out na agad ako… tulog na agad, I almost dreamt of my mother’s selfless joy over her son’s victory… ang sarap…
So yun ang drama ng Board Exams ko… It is as if naman yayaman ako upon having that license, but what is important, is that I know… pinagbusuhan ko sya ng panahon… at di ito nasayang…
My license is about to expire this year… halos palamuti lang sya sa wallet ko, pampatigas… pero whenever I take a good look, it reminds me that when you want something, you go for it… and do whatever it takes… no questions asked…
I have actually prepared for the Board Exams of April 2004, that means I started with the reviews around November 2003. Maririnig mo ang sinasabi ng ilang reviewees about their life while the said preparation, its uber boring! Parang kailangan walang mangyaring malaki sayo for the next six months… review center, bahay, punta sa bahay ng reviewmate – palitan ng materials, manood ng tv or video sandali para di naman masaturate ang utak (in my case panonood ng Yu Gi Oh sa TV), at siempre ang aking “bread and butter” ang mag-tutor.
So t’wing may review session ganun ang takbo ng buhay ko, gigising ako around 5:30am, aalis ng bandang 6:30 darating sa review class ng 8:00, hanggang 12:00 nn tapos uuwi, darating sa bahay ng 2:00pm kung nakaidlip ako sa jeep, kakain lang at review na ulit, 4:30 mag hahanda naman para sa tutorial job, 5:00pm nandun na ako sa bahay nila Ate Janet, by 8:00, 9:00 or 10:00 uuwi na ako nun, depende kung may project ban a kailangan ko ding i-guide ng konti… I even wrote a science project once about candles with coconut oil, pero salamat sa Bato Balani… hindi ko na kinailangang i-compose… hehe… Tuloy pa rin ang review hanggang 12:00am or hanggang antukin, ganun ng ganun…
Pag weekends naman nandun ako sa bahay ng kaibigan kong si Oths, nagpapalitan ng manuals nagbabatuhan ng questions at encouragements, a companion with the same perspective about the board is sure is helpful… para na-bo-boost yung eagerness sa pagre-review. Ang stress reliever naming nun ni Oths eh paglalaro ng Yu Gi Oh cards, yung pirated lang ha! Yung tig-pipiso, kasama ang kanyang highschool at gradeschool na kapatid. Natawa pa nga sa amin yung tatay nya nun eh, nasa isang kwarto lang kasi kami… dudungaw sya makikita nya kaming tutok sa pagrereview, and then maya-maya nagsisigawan na kami dahil sa Yu Gi Oh, tapos serious ulit, tapos sigawan… Almost every night nagtatawagan din kami ni Oths, para ma-gauge kung nasan at kumusta na ang review ng bawat isa. No room for pretensions kung di ka nagreview dapat sabihin mo kung bakit para at least magagawa ka pa ring kunsensyahin ng ka-buddy mo…
We tried our best to follow the deadlines we have set among ourselves as well… Meron kaming mga calendars, nakapost doon kung anon a dapat ang re-reviewhin at dapat eh na review na… In a way effective din sya kasi gumugulong yung momentum at little successes na nami-meet mo yung deadlines.
Generally yun ang itinerary namin…
Nagparegister din pala kami ni Oths two or three months ata before the exam itself… Para maaga pa lang alam na namin sa mga sarili namin na wala na tong atrasan, alam namin na darating ang gabi before the exam at ang umaga ng exam mismo… malinaw sa akin yung umaga ng Board… Bumangon kami ni Oths mga 4:00am Nagbihis at nag-uniform, nakacomplete uniform ako nun, parang college boy… In a way, I want it to feel it for the last time… Si Mommy (Mother ni Oths) pa ang nagprepare ng sandwiches namin nun. Then there was that moment… Oths and I stood silent. We realized we are actually praying and we are praying for the same thing, I gave Oths two of my handmade pencils and he gave me two of his aswell, it was kinda solemn for the both of us…
Sa totoo lang, lumipas ang Board exams at yun lang ang masasabi ko dun, maliban sa part nung 2nd day… kung saan napagusapan namin na manood ng sine eh nauwi sa paguwi at pagtulog ng maaga…
Torture yun one week na paghihintay ng resulta ng board exams, the morning na I’m sure oras na ng paghuhukom… hindi ako makatulog, nakatingin lang ako sa kawalan. Nakatulog lang ako ng dalawang oras yata… ng nagising at nahimasmasan ako, karipas agad ako sa tindahan ng diaryo,
Eto na! Eto na talaga…
Pagkabayad ko, ang bilis kong ikinalat yung mga pahina ng diaryo, hinanap ang listahan! Napasuntok sa sahig! Yes! Nakasulat ang pangalan ko… Bago ako umalis humahangos din akong hinanap ang pangalan ni Oths, nakita ko middle name nya… “Igama” si Oths lang may ganung middle name, sabi ko sa sarili, tinanong pa ako ng tindera kung pasado ba, pero di ko na sya nasagot dahil lumilipad na ang paa ko pauwi… para ibalita ang news of the year! Hehe…
Bago ako umabot sa bahay, tinawagan ko pa si Mommy, walang kasing sarap ibalita na ang pinakamamahal nyang anak eh pasado na sa board… ang sarap magdeliver ng good news grabe!
Pagdating ko sa bahay after 5-10 minutes ko na in-anouce yung balita… black-out na agad ako… tulog na agad, I almost dreamt of my mother’s selfless joy over her son’s victory… ang sarap…
So yun ang drama ng Board Exams ko… It is as if naman yayaman ako upon having that license, but what is important, is that I know… pinagbusuhan ko sya ng panahon… at di ito nasayang…
My license is about to expire this year… halos palamuti lang sya sa wallet ko, pampatigas… pero whenever I take a good look, it reminds me that when you want something, you go for it… and do whatever it takes… no questions asked…
Tuesday, June 05, 2007
Board Exams (Part 1)
If you'll ask an engineering graduate a story that would constitute their idea of exciting, exhausting, depressing, inspiring, victory and defeat... Top of the mind they will tell you, its the board exams...
Ah yes the board exams...
Madami-dami ding courses ang dumadaan sa pagsasala ng board exams... Engineering, Accounting, Medicine, Education, Criminology, etc etc... Kada anim na buwan ang ECE board, April and November... Karaniwan ata talaga dalawang beses sa isang taon ang board exams ng kahit anong course...
Percentage-wise sa mga board exams wala akong alam na board na umabot na 50% ang passing rate, laging mas mababa sa kahalati... But you never get to appreciate the drama of all those who pass and fail sa exams... You only hear of new licensed professionals, or most promising top notchers who would rather choose to work abroad than here or maybe the humble bastards who on the otherhand pay their tribute to their school, teacher or evencountry... Right you are kanya-kanyang drama, but for me, i have deep respect to those gifted individuals who chose to help build the nation here, siemps kahit na dun sa mga normal peeps fueled by principles...
Nyaks! Nalayo ako sa topic...
When i was still an undergrad, i have no plans or intention taking the board exams... Not until one of our "senior" took it, and actually made it...daming speculations na nabuo with
regards s pagpasa nya... Swerte lang daw madali yung exam, sakto na ung nareview nya ang mga lumabas, Deliberated lang daw sya - pasang awa, pero ang paborito kong rason nya eh dahil nagsikap talaga sya, nagpursige along the process...
From there, i realized... Its not a matter of intelligence, board exam is a matter of pride and perseverance, if you really want it and you have the discipline to actually strive for it...
Pagkagraduate ko ng college, may mga friends-batchmates ako na nagprepare agad para sa exams, graduate ng march, be licensed by november... The sooner the better. Wala akong means para magreview nun, wala na kasi akong resource... I gave self review a try, but somehow the method is not suited for me... Hindi naman ako prodigy, in a matter of 2-3 weeks im chapter, books even left behind...
From there i realized, i do need to enter a review school. Sabi ko, i'll have that means of paying for a review school kung magtatrabaho na agad ako.. Better than being a bum and better cards will possibly emerge...
Nandun ako sa bahay nun, around 9am, anime goodies sa tv, ng dumating ang kaibigan kong si joe anthony... He told me that his gradeschool and highschool nieces are in need of a tutor. I'm a bum and what the heck, free snacks wont hurt... Its later that day that i was told im going to get paid for the tutorial job! Php 2,000 a month, 2kids 6:00-8:30, monday to thursday! Compute-compute... I now have the resource to take the board by April! (2004)
Eto na! Destiny awaits!
Ah yes the board exams...
Madami-dami ding courses ang dumadaan sa pagsasala ng board exams... Engineering, Accounting, Medicine, Education, Criminology, etc etc... Kada anim na buwan ang ECE board, April and November... Karaniwan ata talaga dalawang beses sa isang taon ang board exams ng kahit anong course...
Percentage-wise sa mga board exams wala akong alam na board na umabot na 50% ang passing rate, laging mas mababa sa kahalati... But you never get to appreciate the drama of all those who pass and fail sa exams... You only hear of new licensed professionals, or most promising top notchers who would rather choose to work abroad than here or maybe the humble bastards who on the otherhand pay their tribute to their school, teacher or even
Nyaks! Nalayo ako sa topic...
When i was still an undergrad, i have no plans or intention taking the board exams... Not until one of our "senior" took it, and actually made it...daming speculations na nabuo with
regards s pagpasa nya... Swerte lang daw madali yung exam, sakto na ung nareview nya ang mga lumabas, Deliberated lang daw sya - pasang awa, pero ang paborito kong rason nya eh dahil nagsikap talaga sya, nagpursige along the process...
From there, i realized... Its not a matter of intelligence, board exam is a matter of pride and perseverance, if you really want it and you have the discipline to actually strive for it...
Pagkagraduate ko ng college, may mga friends-batchmates ako na nagprepare agad para sa exams, graduate ng march, be licensed by november... The sooner the better. Wala akong means para magreview nun, wala na kasi akong resource... I gave self review a try, but somehow the method is not suited for me... Hindi naman ako prodigy, in a matter of 2-3 weeks im chapter, books even left behind...
From there i realized, i do need to enter a review school. Sabi ko, i'll have that means of paying for a review school kung magtatrabaho na agad ako.. Better than being a bum and better cards will possibly emerge...
Nandun ako sa bahay nun, around 9am, anime goodies sa tv, ng dumating ang kaibigan kong si joe anthony... He told me that his gradeschool and highschool nieces are in need of a tutor. I'm a bum and what the heck, free snacks wont hurt... Its later that day that i was told im going to get paid for the tutorial job! Php 2,000 a month, 2kids 6:00-8:30, monday to thursday! Compute-compute... I now have the resource to take the board by April! (2004)
Eto na! Destiny awaits!
yep! destiny awaits :)
ganda ng sunset sa Boracay... i hope you'll be visiting me to read about it as well... yey!
Saturday, February 10, 2007
Mediocre to Worst Instructors
Ok i'll confess... How will you know a mediocre teacher? Most of us have these questions but they seem too indifferent to be asked...
Actually ako mismo, hindi ko ito itinanong sa sarili ko, medyo naive kasi ako sa mga ganitong bagay nung estudyante pa lang ako, i have always looked high on my instructors, hindi ko masyadong inisip yung weaknesses nila cause of the respect that they are knowlegeable than me.. Pero when i get to be one of them, dun ko napatunayan ang totoo, merong mga scapegoats to somehow sugarcoat and hide their incompetence...
Ok... Soft muna...
1.) pumapasok sya para mag sermon buong session, pinalalaki ang maliit na issue, para magkameron ng dahilan ng ikakagalit nya kuno... >> eto medyo guilty ako dito pero instead na magbigay ng sermon, i try to give some encouraging thoughts instead, kung pano pumasa ng board exam for example or kung ano ang itsura ng mundo pagnaghahanap ka ng trabaho (hmmn... Di pala sya ganon ka encouraging)
2.) nag-aabsent ng walang dahilan. policy talaga kasi ng mga school na may magsubstitute sa isang absent instructor, kung walang nakapagsub sa kanya, its either walang available instructor or walang nakakaalam na mag-aabsent sya... >> naging guilty din in a way, pano ako makakapagapply at makaka-attend ng interviews kung di ako aabsent? Bwehe!
3.) sobrang panay sya magpa-surprise quiz, may buting dulot ang surprise quiz, eto ang ma-gauge kung sino ang nagaaral off-school hours, at para pang fill sa oras na walang prepared lecture ang instructor. >> napakatempting gawin nito tempting kung baga, yung iba ginagawa muna yung number 1 sabay bato ng number three, pero its quite excusable naman ang seatwork and review before a major quiz =) both party, teacher and student wins.
4.) hindi nagbabalik ng mga corrected papers. Napakadelikado ng mga ganitong instructors kasi hindi mo matancha kung san na pupunta ang quizzes nyo o may pinupuntahan ba talaga ang mga ito. A student should at least ask ano ba ang sagot sa exams, especially kung may computations >> kung hindi man maibaling ng instructor ung papel on time, at least by the time na ipakita nya ang mga preliminary grades nyo may proof sya na nacheck nga ung paper nyo, on the same perspective dapat alam nyo as in papaano nacompute yung mga grades nyo.
5.) nagbibigay ng mga project na di mo mahuli ang connection o ang lesson na ituturo nito para sa subject. Natural lang na magpaproject ng circuit diagrams at electronic devices sa electronic subject, natural lang din na may compilation ng worksheets at case accounts ang accounting, natural na magkameron ng portfolio ng drawings at designs ang fine arts, pero may connection ba na manghingi ng dance video ng kung sinong herodes ang isang PE Instructor? Magpakopya ng manuscript HANDWRITTEN ang isang History Teacher ng parehong-pareho sa libro? May sense din ba ang mga field demos bukod sa pangungumisyon ng mga instructors sa mga costumes? Syet!
6.) may bayad ang pagpapa-photocopy ng kanyang mga bwakanang lectures. May bayad ang napakaraming bagay >> ok lang sana yung bayad eh, pero sana man lang eh alam mong di ito gaguhan... May isa akong prof dati, he makes us these lecture notes para tutok na lang kami sa pagtuturo nya, he takes the trouble of photocopying those notes every single time, pero ang binabayaran lang namin eh ang nagastos nya sa pagpapaphotocopy nun.. Astig talaga sya! Ganun ang huwarang teacher =)
7.) may barkadang estudyante ang instructor at sila ay may indefinite control over some of the instructor's grade computation, walang project, bagsakan ang quiz, mapaghimalang flat-one?! Wow!!!
8.) ang tono nang pagtuturo ng instructor kung papapansinin mo nang mabuti e parang halaw lang sa guni-guni... Tapos may sundot pa ng "matatanda na kayo - alam nyo na dapat yan"
9.) nang-haharass ng mga estudyante, hardcore na to...Yung tipong may kakaibang banat na "kayang-kaya ka nyang ibagsak kung..." Mayroon talagang mga mapagsamantalang instructors yung tlagang ginagamit ang authority nya para pigain ang mga estudyante nya for perks and favors, parang mga tiwaling government officials... Mababalitaan mo rin silang nakikipaginuman sa mga estudyante, at estudyante din ang nagpapainom siempre, nagpaplan ng swimming ambagan daw - yung mga estudyante... Nandito rin yung mga instructor na pag nakaaway mo yung barkada nyang instructor kahit wala sila pare-pareho sa lugar ikaw pa rin ang talo.. Sarap isumbong sa imbestigador! Wow!
10.) at ang mga nagcocompute ng grade sa wala.. Pasado ka na and all, perfect ang recitation mo and stuff pero either ang baba pa rin ng nakuha mo! Dahil kahit ikaw eh di makapaniwala sa bwakanang grade computations nya!
Truly, being a teacher is a noble vocation... Nasa kanya kung gusto nyang humirap o dumali ang kanyang trabaho, mayroon syang definite responsibility at authority over his/her students...
May mga teacher, school, college even! Na ginagawang gatasan ang edukasyon at mga estudyante...
Bwakanang na lang nila... Walang taong magiging mangmang kung hindi nila hahayaang tratuhin silang isang mangmang. Marami pa rin namang mabuting instructors, na handa pa ring gumabay at tumulong sa totoong kahulugan nito...
Hindi naman nauubos ang pag-asa...
Actually ako mismo, hindi ko ito itinanong sa sarili ko, medyo naive kasi ako sa mga ganitong bagay nung estudyante pa lang ako, i have always looked high on my instructors, hindi ko masyadong inisip yung weaknesses nila cause of the respect that they are knowlegeable than me.. Pero when i get to be one of them, dun ko napatunayan ang totoo, merong mga scapegoats to somehow sugarcoat and hide their incompetence...
Ok... Soft muna...
1.) pumapasok sya para mag sermon buong session, pinalalaki ang maliit na issue, para magkameron ng dahilan ng ikakagalit nya kuno... >> eto medyo guilty ako dito pero instead na magbigay ng sermon, i try to give some encouraging thoughts instead, kung pano pumasa ng board exam for example or kung ano ang itsura ng mundo pagnaghahanap ka ng trabaho (hmmn... Di pala sya ganon ka encouraging)
2.) nag-aabsent ng walang dahilan. policy talaga kasi ng mga school na may magsubstitute sa isang absent instructor, kung walang nakapagsub sa kanya, its either walang available instructor or walang nakakaalam na mag-aabsent sya... >> naging guilty din in a way, pano ako makakapagapply at makaka-attend ng interviews kung di ako aabsent? Bwehe!
3.) sobrang panay sya magpa-surprise quiz, may buting dulot ang surprise quiz, eto ang ma-gauge kung sino ang nagaaral off-school hours, at para pang fill sa oras na walang prepared lecture ang instructor. >> napakatempting gawin nito tempting kung baga, yung iba ginagawa muna yung number 1 sabay bato ng number three, pero its quite excusable naman ang seatwork and review before a major quiz =) both party, teacher and student wins.
4.) hindi nagbabalik ng mga corrected papers. Napakadelikado ng mga ganitong instructors kasi hindi mo matancha kung san na pupunta ang quizzes nyo o may pinupuntahan ba talaga ang mga ito. A student should at least ask ano ba ang sagot sa exams, especially kung may computations >> kung hindi man maibaling ng instructor ung papel on time, at least by the time na ipakita nya ang mga preliminary grades nyo may proof sya na nacheck nga ung paper nyo, on the same perspective dapat alam nyo as in papaano nacompute yung mga grades nyo.
5.) nagbibigay ng mga project na di mo mahuli ang connection o ang lesson na ituturo nito para sa subject. Natural lang na magpaproject ng circuit diagrams at electronic devices sa electronic subject, natural lang din na may compilation ng worksheets at case accounts ang accounting, natural na magkameron ng portfolio ng drawings at designs ang fine arts, pero may connection ba na manghingi ng dance video ng kung sinong herodes ang isang PE Instructor? Magpakopya ng manuscript HANDWRITTEN ang isang History Teacher ng parehong-pareho sa libro? May sense din ba ang mga field demos bukod sa pangungumisyon ng mga instructors sa mga costumes? Syet!
6.) may bayad ang pagpapa-photocopy ng kanyang mga bwakanang lectures. May bayad ang napakaraming bagay >> ok lang sana yung bayad eh, pero sana man lang eh alam mong di ito gaguhan... May isa akong prof dati, he makes us these lecture notes para tutok na lang kami sa pagtuturo nya, he takes the trouble of photocopying those notes every single time, pero ang binabayaran lang namin eh ang nagastos nya sa pagpapaphotocopy nun.. Astig talaga sya! Ganun ang huwarang teacher =)
7.) may barkadang estudyante ang instructor at sila ay may indefinite control over some of the instructor's grade computation, walang project, bagsakan ang quiz, mapaghimalang flat-one?! Wow!!!
8.) ang tono nang pagtuturo ng instructor kung papapansinin mo nang mabuti e parang halaw lang sa guni-guni... Tapos may sundot pa ng "matatanda na kayo - alam nyo na dapat yan"
9.) nang-haharass ng mga estudyante, hardcore na to...Yung tipong may kakaibang banat na "kayang-kaya ka nyang ibagsak kung..." Mayroon talagang mga mapagsamantalang instructors yung tlagang ginagamit ang authority nya para pigain ang mga estudyante nya for perks and favors, parang mga tiwaling government officials... Mababalitaan mo rin silang nakikipaginuman sa mga estudyante, at estudyante din ang nagpapainom siempre, nagpaplan ng swimming ambagan daw - yung mga estudyante... Nandito rin yung mga instructor na pag nakaaway mo yung barkada nyang instructor kahit wala sila pare-pareho sa lugar ikaw pa rin ang talo.. Sarap isumbong sa imbestigador! Wow!
10.) at ang mga nagcocompute ng grade sa wala.. Pasado ka na and all, perfect ang recitation mo and stuff pero either ang baba pa rin ng nakuha mo! Dahil kahit ikaw eh di makapaniwala sa bwakanang grade computations nya!
Truly, being a teacher is a noble vocation... Nasa kanya kung gusto nyang humirap o dumali ang kanyang trabaho, mayroon syang definite responsibility at authority over his/her students...
May mga teacher, school, college even! Na ginagawang gatasan ang edukasyon at mga estudyante...
Bwakanang na lang nila... Walang taong magiging mangmang kung hindi nila hahayaang tratuhin silang isang mangmang. Marami pa rin namang mabuting instructors, na handa pa ring gumabay at tumulong sa totoong kahulugan nito...
Hindi naman nauubos ang pag-asa...
Sunday, February 04, 2007
Academe
Ok... Bilang isang dakilang ECE, may tatlong mapagpalang industriya na pinakamahusay mong mapasukan, Electronics, Telecommunications, at Broadcasting, sa tatlong ito mapalad ako dahil ang unang naging career ko bilang isang ECE eh... Charan!
Ang Academe...
Ahh the Academe... The free eats ng mga HRM students at ang College Basketball..
Napasok ako ng St. John Technological College of the Philippines, isang maliit na kolehiyo sa masukal na gubat ng Novaliches QC... masarap maging instructor sa totoo lang, depende kung gusto mong maging mabuting guro, puedeng humirap o dumali ang trabaho mo, minsan mahirap, minsan madali ang trabaho ko, so nasa gitna ako ng dalawa...
Sa Academe, naranasan kong makisalamuha sa ibat ibang uri ng tao at estudyante..gago, gaga, matalino, ksp, pasaway, palaban, masungit, malandi, masikap, maepal, mabait, girl, boy, bakla, tomboy.. Marami tlaga, marami...
Nahanap ko ang instructor position from Manila Bulletin, hindi ko sure kung anong klaseng trip meron ako nun... Basta gusto kong maging instructor gusto kong magturo.. Average lang akong estudyante back in college, low profile at walang honors. Kaya kahit ako e naweweirduhan sa sarili ko kung bakit gusto kong magturo.May ilang kolehiyo din akong inaplayan nun! Yung mga kolehiyo sa lugar namin.. Tulad ng Valenzuela Polytechnic, Navotas Polytechnic, Kalookan Polytechnic, pati AMA! Inaplayan ko yan lahat..! Pero hindi ko sinubukan ang pinanggalingan kong University...
Siemps inferior kasi naman agad nun sa mga former instructor mo diba? Kung tutuusin, inaplayan ko yung mga kolehiyo na alam ko na medyo "under dog". Besides sino bang kolehiyo ang magkakainteres na mag hire ng instructor na fresh from graduation? It was a blessing SJTCP gave me a chance...
Nung screening pa lang, marami kaming mga nagaapply para sa position, ang dame! Dalawa! Ung kasabay kong nagaapply eh ECE instructor sa school na pinanggalingan ko, si Engr. De Vera, with masters! Bukod pa sa mismong teaching experiences nya... Kumpara sa akin, ay talaga naman! Pulling away siya! Hindi ko sya inabutang nagtuturo sa kolehiyo ko, nagturo sya dun school year na graduate na ako, kung nagkataon...
Baka sa screening pa lang hinimatay na ako, bwehe!Ok naman ung, screening, nadeliver ko naman yung napili kong topic, pero hindi ko na inasahan na matatanggap ako.. Kinabukasan pa lang naghahanap na ulit ako ng trabaho. Pero after some two weeks tumawag sa akin si sir de vera, at inoffer sa akin yung job, ang pinagkakaabalahan ko lang ng wga sandaling un eh mga early morning hanggang late afternoon anime, no wonder ang dali nya akong nakumbinse...
Dala ang isang black folder, laman ang mga credentials ko nagpunta ako sa school. Sabi ni sir, kailangan daw 1:00pm nandun na ako, umalis ako sa amin ng alas onse at yun nga ala una pa lang nandun na ako...
"bakit ka late?" bungad sa akin ni ma'am valenzona, sya ang tumatayong marketing director/hr ng school...
"...weird... bakit ganun?" hmn...
"ma'am ako po yung kapalit ni sir de vera"her face lighten up a little bit...
"ah ganun ba... o sya lumakad ka na... kanina pa ang klase mo..."
Binigay sa akin ang listahan ng mga subjects, pambihira! Mayroon akong 14 na magkakaibang subjects, kulang-kulang 50 units yun! Principles of Communications, Electromagnetics, Electronics 3, Industrial Electronics, Control Systems, at Instrumentation just to name a few...
"Napasubo ata ako ah?!"Kung estudyante ka at meron kang 25 units of subjects masasabing overloaded ka, just imagine an instructor na merong 40+ unit! Laro lang sana yun kung ang tinuturo mo eh 40+ units ng gym class, pero engineering eh, bago mo ipasolve ang isang problem dapat ikaw mismo nasolve mo n rin un...
Di ko akalain na nun pa ako gumising ng maaga para lang mag-aral ng mga ituturo ko, Dyahe mang aminin pero i was overrated sa mga bagay na alam ko, dahil ang iba doon eh hindi din ganun kataas ang pagkaka-intindi ko...
Nakaka-guilty na nasa harap ka nang klase na hindi ka sigurado kung ano nga ba ang ituturo mo susunod. Totoo nga, nasa teacher kung gusto nyang maging madali ang trabaho nya o humirap ito.. At nakakatakot ang mga teacher na ginagawang gatasan lang ang pagtuturo...
Hilingin ko mang mamamatay na sana sila, di naman yun mangyayari..Maliit lang ang eskuwelahan namin, pero ang sakit ng institusyon na yun ay sakit din ng mismong sistema ng edukasyon natin.Pambihira, nauwi sa sentiments ang sulat ko ah? Di kasi talaga sya nakakatawa.. hehe mahabang kwentuhan to...
Ang Academe...
Ahh the Academe... The free eats ng mga HRM students at ang College Basketball..
Napasok ako ng St. John Technological College of the Philippines, isang maliit na kolehiyo sa masukal na gubat ng Novaliches QC... masarap maging instructor sa totoo lang, depende kung gusto mong maging mabuting guro, puedeng humirap o dumali ang trabaho mo, minsan mahirap, minsan madali ang trabaho ko, so nasa gitna ako ng dalawa...
Sa Academe, naranasan kong makisalamuha sa ibat ibang uri ng tao at estudyante..gago, gaga, matalino, ksp, pasaway, palaban, masungit, malandi, masikap, maepal, mabait, girl, boy, bakla, tomboy.. Marami tlaga, marami...
Nahanap ko ang instructor position from Manila Bulletin, hindi ko sure kung anong klaseng trip meron ako nun... Basta gusto kong maging instructor gusto kong magturo.. Average lang akong estudyante back in college, low profile at walang honors. Kaya kahit ako e naweweirduhan sa sarili ko kung bakit gusto kong magturo.May ilang kolehiyo din akong inaplayan nun! Yung mga kolehiyo sa lugar namin.. Tulad ng Valenzuela Polytechnic, Navotas Polytechnic, Kalookan Polytechnic, pati AMA! Inaplayan ko yan lahat..! Pero hindi ko sinubukan ang pinanggalingan kong University...
Siemps inferior kasi naman agad nun sa mga former instructor mo diba? Kung tutuusin, inaplayan ko yung mga kolehiyo na alam ko na medyo "under dog". Besides sino bang kolehiyo ang magkakainteres na mag hire ng instructor na fresh from graduation? It was a blessing SJTCP gave me a chance...
Nung screening pa lang, marami kaming mga nagaapply para sa position, ang dame! Dalawa! Ung kasabay kong nagaapply eh ECE instructor sa school na pinanggalingan ko, si Engr. De Vera, with masters! Bukod pa sa mismong teaching experiences nya... Kumpara sa akin, ay talaga naman! Pulling away siya! Hindi ko sya inabutang nagtuturo sa kolehiyo ko, nagturo sya dun school year na graduate na ako, kung nagkataon...
Baka sa screening pa lang hinimatay na ako, bwehe!Ok naman ung, screening, nadeliver ko naman yung napili kong topic, pero hindi ko na inasahan na matatanggap ako.. Kinabukasan pa lang naghahanap na ulit ako ng trabaho. Pero after some two weeks tumawag sa akin si sir de vera, at inoffer sa akin yung job, ang pinagkakaabalahan ko lang ng wga sandaling un eh mga early morning hanggang late afternoon anime, no wonder ang dali nya akong nakumbinse...
Dala ang isang black folder, laman ang mga credentials ko nagpunta ako sa school. Sabi ni sir, kailangan daw 1:00pm nandun na ako, umalis ako sa amin ng alas onse at yun nga ala una pa lang nandun na ako...
"bakit ka late?" bungad sa akin ni ma'am valenzona, sya ang tumatayong marketing director/hr ng school...
"...weird... bakit ganun?" hmn...
"ma'am ako po yung kapalit ni sir de vera"her face lighten up a little bit...
"ah ganun ba... o sya lumakad ka na... kanina pa ang klase mo..."
Binigay sa akin ang listahan ng mga subjects, pambihira! Mayroon akong 14 na magkakaibang subjects, kulang-kulang 50 units yun! Principles of Communications, Electromagnetics, Electronics 3, Industrial Electronics, Control Systems, at Instrumentation just to name a few...
"Napasubo ata ako ah?!"Kung estudyante ka at meron kang 25 units of subjects masasabing overloaded ka, just imagine an instructor na merong 40+ unit! Laro lang sana yun kung ang tinuturo mo eh 40+ units ng gym class, pero engineering eh, bago mo ipasolve ang isang problem dapat ikaw mismo nasolve mo n rin un...
Di ko akalain na nun pa ako gumising ng maaga para lang mag-aral ng mga ituturo ko, Dyahe mang aminin pero i was overrated sa mga bagay na alam ko, dahil ang iba doon eh hindi din ganun kataas ang pagkaka-intindi ko...
Nakaka-guilty na nasa harap ka nang klase na hindi ka sigurado kung ano nga ba ang ituturo mo susunod. Totoo nga, nasa teacher kung gusto nyang maging madali ang trabaho nya o humirap ito.. At nakakatakot ang mga teacher na ginagawang gatasan lang ang pagtuturo...
Hilingin ko mang mamamatay na sana sila, di naman yun mangyayari..Maliit lang ang eskuwelahan namin, pero ang sakit ng institusyon na yun ay sakit din ng mismong sistema ng edukasyon natin.Pambihira, nauwi sa sentiments ang sulat ko ah? Di kasi talaga sya nakakatawa.. hehe mahabang kwentuhan to...
Thursday, June 22, 2006
IECEP...?!
Naglulunch kami ng mga ka-batch kong graduate ng 2005, passer ng
november 05 din, nang ma-open yung tungkol s oath-taking. Oath taking? Siguro
kung may budget pa ako nun at hindi ako nagmamadaling makahanap ng
trabaho, malamang, nag-oath din ako, but then again...
Pero mas napaisip akong lalo ng pumasok na sa usapan ang tungkol s
IECEP.
Institute of Electronics and Communications Engineers of the
Philippines, hindi puedeng hindi ka magbayad ng initial due ng IECEP, pagkukunin
mo na ang license mo, hindi ko sure kung ganun din ang ibang
engineering body...
Pero ang weird kasi, narinig ko lang ulit ang IECEP s usapan ng mga
bagong engineers, dalawang taon matapos kong makuha ang lisensya at maging
miembro nito... San ba napunta ang Php300 na due namin? Ecstatic ka
kasi pagpasa ng board, siguro konti lang din ang kumuwestiyon s due na
iyon, hindi rin kasi ako nagtanong eh...
Naalala ko yung co-faculty ko sa pinagturuan kong school, 24 years na
syang ECE, langya! Di pa ako pinapanganak ECE na sya! Pero sya mismo
hindi nakaranas ng kahit anong perks galing sa org namin...
Di ko alam kung di lang ba ako nakikipagcoordinate o kung sadyang
nagpapalaki ng anuman ang org namin... Misteryo talaga yun sa akin... Wou...
At least hindi kasing tindi ng PSME magparamdam ang IECEP...
november 05 din, nang ma-open yung tungkol s oath-taking. Oath taking? Siguro
kung may budget pa ako nun at hindi ako nagmamadaling makahanap ng
trabaho, malamang, nag-oath din ako, but then again...
Pero mas napaisip akong lalo ng pumasok na sa usapan ang tungkol s
IECEP.
Institute of Electronics and Communications Engineers of the
Philippines, hindi puedeng hindi ka magbayad ng initial due ng IECEP, pagkukunin
mo na ang license mo, hindi ko sure kung ganun din ang ibang
engineering body...
Pero ang weird kasi, narinig ko lang ulit ang IECEP s usapan ng mga
bagong engineers, dalawang taon matapos kong makuha ang lisensya at maging
miembro nito... San ba napunta ang Php300 na due namin? Ecstatic ka
kasi pagpasa ng board, siguro konti lang din ang kumuwestiyon s due na
iyon, hindi rin kasi ako nagtanong eh...
Naalala ko yung co-faculty ko sa pinagturuan kong school, 24 years na
syang ECE, langya! Di pa ako pinapanganak ECE na sya! Pero sya mismo
hindi nakaranas ng kahit anong perks galing sa org namin...
Di ko alam kung di lang ba ako nakikipagcoordinate o kung sadyang
nagpapalaki ng anuman ang org namin... Misteryo talaga yun sa akin... Wou...
At least hindi kasing tindi ng PSME magparamdam ang IECEP...
Friday, January 27, 2006
I Dont Know...~~!~?
"I dont know..."
siguro kung hirap na hirap si GMA na sabihin ang "I am sorry..." ang mga instructors, teachers professors e, hirap na hirap sabihin ang
"I don't know..."
para kami sa kanila e (ok, para sa amin...) ang ibig sabihin nyan e, parang... "hindi ko napaghandaan yan, sisantehin nyo na ako..." well of course kung assigned sa instructor na yun yung suppose to be subject na tinuturo nya...
"I don't know..."
meron akong subject na hawak right now... Transmission Media... well i know being a novice that i am, it is not an excuse that i am new to the field of teaching because suppose to be e, napagaralan ko dapat yun ng college...
e hindi nga e... hindi ko alam yung some part, and talaga namang hirap na hirap akong magprepare... inalala ko kung bakit... sige reminisce...
SYET! eto rin yung same subject kung saan hirap na hirap ako ng review season palang!!! tama ito nga!!! yung antenna, non-resonant line, coefficient of reflection yada yada... subject na may 50+ formula! ito nga!!! and how many times have i prayed na sana e konti lang ang lumabas sa subject na yun...
buti na lang...
and i thought that was the last of it... hell no... nagturo pa ako nito ngaun!!! bat ko ba to nahawak-hawakan... so there was i, searching from my old college notes and lectures, but to my surprise i found nothing... what i found is a lecture manual we use to buy 'round Php 120-150...
unti-unti bumalik sa ala-ala ko yung subject na yun nung tine-take up namin... naalalako si sir D@!+()7!!! yun yung subject kung saan e natutulog ako sa bilyaran kasama nila oths, jaime and juls...! dahil sa ang sabi sa amin e, lintek lang sa dali yung mga topic whatnots at matatanda na kami kaya na namin itong kabisaduhin!!!
syet!
kaya pala ang laman ng lecture manual ko e, maraming fictional characters na pinapangarap kong buuan ng kwento dahil ng mga panahon na yun e nangangarap akong maging kartunista!
mas malubha pa yun... dahil nakatulog ako sa subject na yun sa bilyaran twing hapon dahil matapos kaming i-dismiss ng maaga e wala na akong ginagawa! hindi katulad ng Control Systems na nakakatulog ako dahil galing ako sa Dyabee matapos ng closing-opening schedule ko...
wow lufet!
hindi nga kaya no? dalawa lang siguro ang rason kung bakit ang teacher e tamad-na-tamad ituro ang ibang subject na hawak nya... either na dahil sa tamad talaga sya... o, tamad kasi yung teacher na nagturo sa kanya nung subject na yun at nahawa lang sya
"a teacher affects eternity, no one knows where his influence ends..."
tama nga...
hay... pambihira talaga... at least im trying to break the freaking cycle, kung baga sa trabahong JSE... im doing lots and lots of re-work because of previous errors...
ang hirap mahuli sa ganung point na gusto mo na ring sabihing
"i don't know"
hindi ko alam... sya... sya... marami pa akong aaralin... woooohhhh!!!
(basa page ano na ako e... ah oo tama so; if a transmission line matching device is to be useful in a range offhhf didferernte matc hiang si ttuid bnaskasd zzzzzzzZZZZZZZZzZzZ)
siguro kung hirap na hirap si GMA na sabihin ang "I am sorry..." ang mga instructors, teachers professors e, hirap na hirap sabihin ang
"I don't know..."
para kami sa kanila e (ok, para sa amin...) ang ibig sabihin nyan e, parang... "hindi ko napaghandaan yan, sisantehin nyo na ako..." well of course kung assigned sa instructor na yun yung suppose to be subject na tinuturo nya...
"I don't know..."
meron akong subject na hawak right now... Transmission Media... well i know being a novice that i am, it is not an excuse that i am new to the field of teaching because suppose to be e, napagaralan ko dapat yun ng college...
e hindi nga e... hindi ko alam yung some part, and talaga namang hirap na hirap akong magprepare... inalala ko kung bakit... sige reminisce...
SYET! eto rin yung same subject kung saan hirap na hirap ako ng review season palang!!! tama ito nga!!! yung antenna, non-resonant line, coefficient of reflection yada yada... subject na may 50+ formula! ito nga!!! and how many times have i prayed na sana e konti lang ang lumabas sa subject na yun...
buti na lang...
and i thought that was the last of it... hell no... nagturo pa ako nito ngaun!!! bat ko ba to nahawak-hawakan... so there was i, searching from my old college notes and lectures, but to my surprise i found nothing... what i found is a lecture manual we use to buy 'round Php 120-150...
unti-unti bumalik sa ala-ala ko yung subject na yun nung tine-take up namin... naalalako si sir D@!+()7!!! yun yung subject kung saan e natutulog ako sa bilyaran kasama nila oths, jaime and juls...! dahil sa ang sabi sa amin e, lintek lang sa dali yung mga topic whatnots at matatanda na kami kaya na namin itong kabisaduhin!!!
syet!
kaya pala ang laman ng lecture manual ko e, maraming fictional characters na pinapangarap kong buuan ng kwento dahil ng mga panahon na yun e nangangarap akong maging kartunista!
mas malubha pa yun... dahil nakatulog ako sa subject na yun sa bilyaran twing hapon dahil matapos kaming i-dismiss ng maaga e wala na akong ginagawa! hindi katulad ng Control Systems na nakakatulog ako dahil galing ako sa Dyabee matapos ng closing-opening schedule ko...
wow lufet!
hindi nga kaya no? dalawa lang siguro ang rason kung bakit ang teacher e tamad-na-tamad ituro ang ibang subject na hawak nya... either na dahil sa tamad talaga sya... o, tamad kasi yung teacher na nagturo sa kanya nung subject na yun at nahawa lang sya
"a teacher affects eternity, no one knows where his influence ends..."
tama nga...
hay... pambihira talaga... at least im trying to break the freaking cycle, kung baga sa trabahong JSE... im doing lots and lots of re-work because of previous errors...
ang hirap mahuli sa ganung point na gusto mo na ring sabihing
"i don't know"
hindi ko alam... sya... sya... marami pa akong aaralin... woooohhhh!!!
(basa page ano na ako e... ah oo tama so; if a transmission line matching device is to be useful in a range offhhf didferernte matc hiang si ttuid bnaskasd zzzzzzzZZZZZZZZzZzZ)
Thursday, January 26, 2006
How Do Instructors Hide Feelings From Their Student?
wou haba ng title!
im just wondering how instructors hide their feelings, although of course im not just talking about "ang cute ni ganito..." or "t&^#@&# nakakabastos na to a..."
so yun...
ang weeeeird e... this is the first time that i kinda gone ballistic with a student...
i'm teaching this what we call "capacitor action" so i was demonstrating it with a multitester to one of my student who dont seem to catch up easily...
"o nakita no na bumabalik ang pointer ng tester sa infinity... ano ang ibig sabihin nun? (for the nth time...) "
"sir... bad condition..."
(what the! pang ilan beses ko na bang binanggit good nga yun good!!!)
and then one of my student kinda laughed and made fun of the poor classmate...
medyo sinita ko yung estudyante pointing the tester probe to him... and suddenly my student carelessly commemted...
"imbes na pagtawanan nyo ako sana turuan nyo ako..."
well, i cant blame him i guess if he got it all wrong... nor the careless remark, i told him that i never meant to make a fool out of him, and in fact im actually scolding his classmate...
oh well... yun lang medyo nasigawan ko yung bata...
hay...
another story is about my student in one of my morning class... geez, im most of the time intimidated by charming and women with strong personality, but i never realized that i will feel like that towrds one of my student, ang pinakamadali... edi i-ignore mo yung student...
wouuu...!
but did i texted that student of mine saying that i am a fan of hers? tinext ko nga ata...? nah...
im just wondering how instructors hide their feelings, although of course im not just talking about "ang cute ni ganito..." or "t&^#@&# nakakabastos na to a..."
so yun...
ang weeeeird e... this is the first time that i kinda gone ballistic with a student...
i'm teaching this what we call "capacitor action" so i was demonstrating it with a multitester to one of my student who dont seem to catch up easily...
"o nakita no na bumabalik ang pointer ng tester sa infinity... ano ang ibig sabihin nun? (for the nth time...) "
"sir... bad condition..."
(what the! pang ilan beses ko na bang binanggit good nga yun good!!!)
and then one of my student kinda laughed and made fun of the poor classmate...
medyo sinita ko yung estudyante pointing the tester probe to him... and suddenly my student carelessly commemted...
"imbes na pagtawanan nyo ako sana turuan nyo ako..."
well, i cant blame him i guess if he got it all wrong... nor the careless remark, i told him that i never meant to make a fool out of him, and in fact im actually scolding his classmate...
oh well... yun lang medyo nasigawan ko yung bata...
hay...
another story is about my student in one of my morning class... geez, im most of the time intimidated by charming and women with strong personality, but i never realized that i will feel like that towrds one of my student, ang pinakamadali... edi i-ignore mo yung student...
wouuu...!
but did i texted that student of mine saying that i am a fan of hers? tinext ko nga ata...? nah...
Ser Kamuka Nyo Pala si Jasmine Trias
me: so class that is how the (freakin...) fm receiver works... are there any questions?
b.c.: sir kamuka nyo pala si jasmine trias!!!
me:(wer did that come from???)
b.c.: sir kamuka nyo pala si jasmine trias!!!
me:(wer did that come from???)
Wednesday, October 26, 2005
Sembreak
Natutuwa talaga akong mabalitaan kung kumusta na ang ibang mga ka-klase at friends ko sa college, like Karen, she had been training in India, while Marc had been in US for some new system implementation and training. Oths with his band won the best band of the year in their company, Juls have been very proficient and reliable in his department as an electronics engineer, Jaime is about to become a Software Engineer, a position higher from the position I once have (Junior Software Engr… wow!), and Dense from what I have heard is training to become a flight attendant (no argument bout that though…)
So with all of their success and all, I get to think… am I going down the right path…? Or am I just keeping my self well… inferior…?
Right now I’m on sembreak, so basically I’m a bum… the only thing that is keeping me busy is the review sessions I am having with my students who are to embark on Siemen’s PLC Programming contest next month November… and the DOTA wars I get to play every night 9pm up to umn… 1:00am? (no wonder I always ends up like a slug a have a hard time waking up every morning…!)
yeah… I’m an instructor indeed, but the one who is utterly a novice, I even haven’t started pursuing my masters yet, and sadly don’t even have a plan of doing so… MFI’s 60 hour courses like hmn… Cellphone repair are inviting, I might enjoy learning more of the practical stuffs than to pursue another level in my education i.e. my masters… kasi in the back of my head, I’m still thinking of having a job on the field…and not just stay in the academe all my career life…
Pakiramdam ko talaga e, nagpapaikot-ikot na lang ang mga inferiorities ko like my pursuit for a challenging field work, the last one I had was indeed challenging but unfortunately it have to end (see Salmon Day). So where it left me? Ayoko rin namang isipin na ang trabaho bilang instructor e degrading, kasi hindi! Ang pagiging instructor o teacher ay may mas mataas na level sa iba pang trabaho, dahil ang isang guro ang umuukit ng future ng susunod na society…! (nice…)
Ilang beses ko nang narinig yung words (not word by word though) na…
“a teacher affects eternity, no one can tell where his/her influence ends…”
But still I can’t find my self to be a best of my field… nandun na rin siguro yung pagkabaguhan ko sa pagtuturo…. Pero I guess its more of the financial and self fulfillment issue…
Pano ko ba na-appreciate ang pagtuturo?
Well… we are looked upon by our students to be a superior on topics we teach, sometimes overrated pa nga… the nostalgic feeling of staying young because everyone around you is young (hmn… is that a positive or negative?)… you get to enjoy the basketball games, the culinary meals, and other college activities and stuffs (like the contests and exhibits, even field trips yay!)… and most of all… the fact that you are making others realize their dream and reach for it =)
Nonetheless, this still might be my last sem, for teaching… by summer, meron man o walang available na work… iiwan ko muna ang pagtuturo at maghahanap ng mas malagong field experience… hindi lang dahil sa… well financial, kundi para na rin sa self fulfillment… yes such strong word self-fulfillment is… gusto ko pag balik ko sa aking teaching career, I cannot just inspire… I cannot just make my students realize their full potentials, I want them to really learn more from me… grow on me… and I cannot do that until I’m well… career fulfilled my self…
Niweys, I’m looking forward for this upcoming sem… where I can learn more of myself, enjoy everything that there is in my grasp, and teach more than I know =) kahit ako ang proficiency ko e sakto lang… haaayyy… siguro kung ang mga topnotch students natin ang mga magiging instructor ng ating mga institusyon… e di sana mas malupit ang ating mga estudyante, at I’m sure mas magiging mataas ang quality ng education… pero I guess sa ngayon mas mabigat pa rin ang passion, ang puso ng ating ginagawa dahil kung meron tayo nun… I guess other things will indeed follow =) yeah!
So with all of their success and all, I get to think… am I going down the right path…? Or am I just keeping my self well… inferior…?
Right now I’m on sembreak, so basically I’m a bum… the only thing that is keeping me busy is the review sessions I am having with my students who are to embark on Siemen’s PLC Programming contest next month November… and the DOTA wars I get to play every night 9pm up to umn… 1:00am? (no wonder I always ends up like a slug a have a hard time waking up every morning…!)
yeah… I’m an instructor indeed, but the one who is utterly a novice, I even haven’t started pursuing my masters yet, and sadly don’t even have a plan of doing so… MFI’s 60 hour courses like hmn… Cellphone repair are inviting, I might enjoy learning more of the practical stuffs than to pursue another level in my education i.e. my masters… kasi in the back of my head, I’m still thinking of having a job on the field…and not just stay in the academe all my career life…
Pakiramdam ko talaga e, nagpapaikot-ikot na lang ang mga inferiorities ko like my pursuit for a challenging field work, the last one I had was indeed challenging but unfortunately it have to end (see Salmon Day). So where it left me? Ayoko rin namang isipin na ang trabaho bilang instructor e degrading, kasi hindi! Ang pagiging instructor o teacher ay may mas mataas na level sa iba pang trabaho, dahil ang isang guro ang umuukit ng future ng susunod na society…! (nice…)
Ilang beses ko nang narinig yung words (not word by word though) na…
“a teacher affects eternity, no one can tell where his/her influence ends…”
But still I can’t find my self to be a best of my field… nandun na rin siguro yung pagkabaguhan ko sa pagtuturo…. Pero I guess its more of the financial and self fulfillment issue…
Pano ko ba na-appreciate ang pagtuturo?
Well… we are looked upon by our students to be a superior on topics we teach, sometimes overrated pa nga… the nostalgic feeling of staying young because everyone around you is young (hmn… is that a positive or negative?)… you get to enjoy the basketball games, the culinary meals, and other college activities and stuffs (like the contests and exhibits, even field trips yay!)… and most of all… the fact that you are making others realize their dream and reach for it =)
Nonetheless, this still might be my last sem, for teaching… by summer, meron man o walang available na work… iiwan ko muna ang pagtuturo at maghahanap ng mas malagong field experience… hindi lang dahil sa… well financial, kundi para na rin sa self fulfillment… yes such strong word self-fulfillment is… gusto ko pag balik ko sa aking teaching career, I cannot just inspire… I cannot just make my students realize their full potentials, I want them to really learn more from me… grow on me… and I cannot do that until I’m well… career fulfilled my self…
Niweys, I’m looking forward for this upcoming sem… where I can learn more of myself, enjoy everything that there is in my grasp, and teach more than I know =) kahit ako ang proficiency ko e sakto lang… haaayyy… siguro kung ang mga topnotch students natin ang mga magiging instructor ng ating mga institusyon… e di sana mas malupit ang ating mga estudyante, at I’m sure mas magiging mataas ang quality ng education… pero I guess sa ngayon mas mabigat pa rin ang passion, ang puso ng ating ginagawa dahil kung meron tayo nun… I guess other things will indeed follow =) yeah!
Subscribe to:
Posts (Atom)